Pancratium maritimum

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Cebola do mar
Pancratium maritimum2.jpg
Pancratium maritimum
Clasificación científica
Superreino: Eukaryota
Reino: Plantae
Subreino: Tracheobionta
División: Magnoliophyta
Clase: Liliopsida
Subclase: Liliidae
Orde: Asparagales
Familia: Amaryllidaceae
Tribo: Pancratieae
Xénero: Pancratium
L.
Especie: ''Pancratium maritimum''

Pancratium maritimum, a cebola do mar ou cebola das gaivotas, é unha planta bulbosa da familia das amarilidáceas. Atópase nos areais e nas dunas fixas das costas do Atlántico e nas costas do Mediterráneo, a pleno sol e tolera ben períodos prolongados de seca.

Descrición[editar | editar a fonte]

A cebola do mar é unha planta herbácea; as follas ergueitas sobresaen do chan, formando un denso ramallete; teñen entre 5 e 20 mm de ancho e son de cor verde azulada. Teñen un bulbo alongado, branco, con múltiples capas membranosas. Inxerido, resulta de gran toxicidade, debido a que contén heterósidos cardiotónicos. As raíces están situadas a unha profundidade de até 80 cm baixo a superficie.

Pancratium maritimum, planta enteira.

As flores son pediceladas, grandes e rechamantes, de cor branca, con gran parecido aos narcisos e moi aromáticas, cun tamaño de até 15 cm de lonxitude. A flor presenta seis tépalos lanceolados abertos na periferia e cun nervio dorsal verdoso que nace na base da umbela. A corola con forma de trompeta, tamén branca, ten doce dentes de forma triangular. O seis estames son de cor branca, cunhas anteras de cor amarela con forma de ril.

O ovario é trilocular e sobresae sobre o cáliz espatoide de dúas brácteas caedizas. O seu froito é unha cápsula grande e ovoidea, coas sementes no seu interior, negras, angulosas, brillantes, con forma subtriangular, de placentación axial e amontoadas en cada un do tres lóculos.

Pancratium maritimum, froitos con sementes in situ.
Ilustración
Flores
No seu hábitat

Floración[editar | editar a fonte]

Florece desde finais de xuño, en xullo e agosto, até setembro, cando a maioría das plantas xa pasaron a súa floración.

Hábitat[editar | editar a fonte]

Vive nas dunas costeiras. Require chan ben drenado aínda que sexa pobre, seco, árido, e exposición a pleno sol. A planta ten a particularidade de poderse enterrar máis profundamente para evitar o desecamento, ou ben de alongar os seus talos en caso de quedar moi cuberta de area.

Pancratium maritimum, hábitat en Italia.

Ecoloxía[editar | editar a fonte]

A planta é polinizada por unha couza chamada Agrius convolvuli. Estes insectos visitan a flor cando a velocidade do vento é de dous metros por segundo. Cando é maior, as couzas non visitan a planta. Aínda que a especie é polinizada dalgunha maneira durante o tempo ventoso, a polinización non é eficaz. Outro dato específico desta planta é que non é receptiva á súa propia polinización e a planta recoñece o seu propio pole. Esta flor só pode ser fértil con polinización cruzada.

Pragas[editar | editar a fonte]

As follas son devoradas pola eiruga do lepidóptero Brithys crini, asociado exclusivamente a esta planta.

Cultivo[editar | editar a fonte]

Crece ben en terreos areosos, perfectamente drenados e en lugares cálidos e asollados. Para que os bulbos maduren totalmente é imprescindible, logo da floración, un período cálido e seco. Os bulbos plántanse no outono a unha profundidade duns 15 cm. Multiplícase mediante bulbilos, os cales deben separarse do bulbo orixinal no outono.

Propiedades[editar | editar a fonte]

Os bulbos da cebola do mar conteñen un inhibidor da acetilcolinesterase, chamado <i>ungeremine</i> que pode ser adecuado como tratamento do alzhéimer. Ungeremina tamén se illou de Nerine bowdenii, Ungernia spiralis, Zephyranthes flava, Ungernia minor, Crinum augustum, Crinum asiaticum e Hippeastrum solandriflorum.[1]

4'-Hydroxy-5,7-dimethoxy-8-methylflavan é un flavano que tamén se atopa na planta P. maritimum.[2]

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Pancratium maritimum foi descrita por Carl Linnaeus e publicado en Species Plantarum, 1: 290, 1753.[3]

Etimoloxía

Pancratium: nome xenérico que provén do grego παν (pan, "todo") e κρατυς (cratys, "potente") en alusión ás súas supostas virtudes medicinais.

maritimum: epíteto latino proveniente do latín "mar", polo seu hábitat costeiro.

Sinonimia
  • Hymenocallis maritima (L.) M.Roem., 1847
  • Pancratium carolinianum L., 1753
  • Scilla parva Garsault, 1764
  • Hymenocallis lacera Salisb., 1812, nom. illeg.
  • Hymenocallis caroliniana (L.) Herb., 1821
  • Hymenocallis ruizii M.Roem., 1847
  • Pancratium aegyptiacum M.Roem., 1847
  • Pancratium angustifolium M.Roem., 1847
  • Pancratium abchasicum Regel, 1860
  • Pancratium angustifolium Lojac., 1909, nom. illeg.
  • Pancratium barcinonense Sennen, 1928
  • Pancratium mirennae Mattei, 1928
  • Pancratium linosae Soldano et F.Conti, 2005[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. [Ligazón morta]
  2. A. A. Ali, M. A. Makboul, A. A. Attia & D. T. Ali (1990). "Chromones and flavans from Pancratium maritimum" 29 (2): 625–627. doi:10.1016/0031-9422(90)85130-8. 
  3. "Pancratium maritimum". Tropicos.org. Jardín Botánico de Misuri. Consultado o 13 de junio de 2013. 
  4. Sinónimos en Pancratium maritimum en PlantList

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]