Píldora dourada americana

Píldora dourada americana
Pluvialis dominica Philipp Ludwig Statius Müller 1776
Instancia de taxon  Nome curto P. dominica  Categoría taxonómica especie  Combinación orixinal Charadrius dominicus
Conservación Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Superreino Holozoa Reino Animalia Filo Chordata Clase Aves Orde Charadriiformes Familia Charadriidae Xénero Pluvialis Especie Pluvialis dominica (P.L.S. Müller, 1776) Pluvialis dominica
Cifras e dimensións  Masa 26 g peso de nacemento 145 g peso adulto  Envergadura    0,62 m  Tamaño da niñada    4
Localización  Área de distribución Brasil Aripuanã (pt) África América do Sur  Mapas
Códigos e identificadores Freebase /m/01rss2 ITIS 176564 OTT 57823 UICN 22693740 CoL 4KKPW EOL 45509152
Wikidata G:Commons C:Commons

A píldora dourada americana (Pluvialis dominica) é unha especie de ave Charadriiforme da familia Charadriidae.

Morfoloxía

Pluvialis dominica a punto de iniciar o voo.
Nótese a cor escura da plumaxe na zona posterior das axilas.

É unha ave de mediano tamaño cun peso de 122-194 gramos, unha lonxitude de 23 a 30 cm e unha envergadura alar de entre 45,7 e 66 cm. É moi semellante ás outras dúas especies de píldoras de Eurasia e do Pacífico. A píldora dourada americana é máis pequena, máis delgada e ten as patas lixeiramente máis longas cá píldora dourada europea -Pluvialis apricaria-, que tamén se diferencia por ter as plumas axilares de cor branca. É moi semellante á píldora dourada siberiana -Pluvialis fulva- que noutros tempos eran consideradas da mesma especie. A píldora dourada siberiana é mais delgada cá especie americana, ten un peteiro mais curto, as patas mais longas e a cor da súa plumaxe é polo xeral mais amarelo na súa parte posterior. Durante a tempada reprodutora estas tres especies amosan un marcado dimorfismo estacional no que amosan unha plumaxe moi parecida: partes inferiores negras e rostro negro abeirado de branco, cun moteado amarelo no dorso e na parte superior das ás.

Alimentación

Aliméntanse, xeralmente guiadas pola súa aguda vista, de insectos, vermes, crustáceos e outros invertebrados. Para buscar o seu alimento frecuentan as pradarías, as praias e as chairas intermareais. Durante a época de cría tamén se alimentan de bagas na tundra ártica.

Hábitat e reprodución

Niño descuberto con catro ovos.

Cría nas áreas secas da tundra ártica e inverna nas costas, marxais e, ás veces, en pradarías. Emigra a grandes distancias co potente voo das súas afiadas ás.

O hábitat reprodutivo da píldora dourada americana é a tundra ártica do norte do Canadá e Alasca. Fan os eu niño no chan, nunha zona aberta e enxoita. Son unha especie migratoria que pasa o inverno boreal no Uruguai, o sur do Brasil, sueste de Paraguai e norte da Arxentina. Para isto seguen unha ruta de migración elíptica; as aves en voo cara ao norte pasan a través de América Central entre os meses de xaneiro e abril e fan unha escala para alimentarse e descansar no interior dos Estados Unidos, nos estados de Indiana e Illinois. No outono boreal, toman unha ruta mais ao leste, voando principalmente sobre a marxe oeste do océano Atlántico e do mar Caribe ás zonas de invernada nas chairas do curso medio e baixo dos ríos Paraná e Uruguai. É bastante habitual observar exemplares divagantes desta especie no oeste de Europa.

Unha comparación das datas e padróns migratorios conduce á conclusión de que os mazaricos esquimós e as píldoras douradas americanas foron as aves costeiras que probablemente chamaron a atención de Cristovo Colón sobre da proximidade á terra firme na súa primeira viaxe en 1492, despois de 65 días no mar.