O final da escapada

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

O final da escapada
Ficha técnica
Título orixinalÀ bout de souffle
DirectorJean-Luc Godard
ProdutorGeorges de Beauregard
GuiónJean-Luc Godard
Baseado enidea orixinal de François Truffaut
Claude Chabrol (sen acreditar)
IntérpretesJean-Paul Belmondo
Jean Seberg
MúsicaMartial Solal
FotografíaRaoul Coutard
MontaxeCécile Decugis
DistribuidoraUGC
Estrea16 de marzo de 1960
Duración87 minutos
OrixeFlag of France.svg Francia
Orzamento400 000 FRF
Recadación67 464 $
2 082 760 entradas (Francia)[1]

O final da escapada (en francés: À bout de souffl) é un filme francés de 1960 dirixido por Jean-Luc Godard e protagonizado por Jean-Paul Belmondo, Jean Seberg, Daniel Boulanger e Jean-Pierre Melville e con fotografía en branco e negro de Raoul Coutard.

Foi a primeira longametraxe de Godard e o descubrimento de Belmondo como actor. O final da escapada foi unha das primeiras e máis influentes obras da nouvelle vague.[2] Xunto con Les Quatre Cents Coups, de François Truffaut e Hiroshima, mon amour, de Alain Resnais, estreadas o ano anterior, impulsou a valoración internacional do novo estilo. No seu momento atraeu moita atención polo seu estilo visual audaz, que incluía saltos na montaxe non convencionais.

Foi emitido na TVG o 26 de agosto de 1991.[3]

Argumento[editar | editar a fonte]

Michel (Jean-Paul Belmondo) é un delincuente que, tras roubar un coche en Marsella, emprende vixa cara a París para cobrar un diñeiro que se lle debe e volver ver a súa amiga estadounidense, Patricia (Jean Seberg). No camiño, perseguido pola policía de tráfico, mata un axente. Chega a París, mais non ten cartos, polo que recorre a varios amigos.

Pasa o tempo con Patricia, intentando convencela de que volva deitarse con el e que o acompañe a Roma. Os dous van dun lugar ao outro, mentres Michel trata de recuperar o seu diñeiro e ocultarse da policía.

Elenco[editar | editar a fonte]

Produción[editar | editar a fonte]

O final da escapada non tivo guión. A historia está baseada vagamente nun artigo que François Truffaut leu en The News in Brief. A personaxe de Michel Poiccard está inspirado no real Michel Portail e na súa moza estadounidense, a xornalista Beverly Lynette. En novembro de 1952 Portail roubou un coche para visitar a súa nai enferma en Le Havre e acabou matando un policía chamado Grimberg.[5] Truffaut traballou no tratamento da historia con Claude Chabrol, pero acabaron desbotando a idea cando non puideron acordar a estrutura da historia. Godard lera ese tratamento, gustáralle e quería realizar o filme. Escribiu unha vaga guía de filmación que abandonou axiña para confiar na improvisación.[6]

Premios[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Box office Story
  2. Film: Video and DVD Guide 2007. Londres: Halliwell's. 2007. p. 1. ISBN 978-0-00-723470-7. 
  3. La Voz de Galicia, 26 de agosto de 1991. Páx. 71
  4. The Criterion Collection. Breathless DVD. Additional book. 2007. páx. 6.
  5. Chambre 12, Hôtel de Suède.  |last1=Ventura |first1=Claude |last2=Villetard |first2=Xavier |date=2016 |medium=DVD |publisher=The Criterion Collection |oclc=960384313 |language=fr}} 1993 French television documentary (78 minutes).
  6. Nota de José de la Colina, tradutor de "Sin Aliento", 1974, Ediciones Era, S.A.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]