O cabaleiro inexistente

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
O cabaleiro inexistente
Título orixinal Il cavaliere inesistente
Autor Italo Calvino
Tradutor Silvia Gaspar
Ilustrador Xosé Gimeno Peón
País Italia
Lingua italiano
Xénero(s) Novela, realismo máxico
Editorial Italia Giulio Einaudi Editore
Galicia Edicións Xerais
Data de pub. Italia 1959
Galicia 1988
ISBN ISBN 978-84-7507-327-1
Precedido por O barón rampante


O cabaleiro inexistente é unha novela fantástica escrita en lingua italiana por Italo Calvino e publicada en 1959 co título orixinal de Il cavaliere inesistente. Foi traducida ao galego por Silvia Gaspar, e publicada por Edicións Xerais en 1988, con ilustracións de Xosé Gimeno Peón.

É a terceira parte da triloxía I nostri antenatti, iniciada por O vizconde demediado e O barón rampante.

Trama[editar | editar a fonte]

Aviso: Esta sección pode revelar detalles da trama e/ou do argumento.

Axilulfo é o cabaleiro inexistente, que se mantén vivo só coa forza da súa vontade. Era un soldado moi exemplar do exercito de Carlomagno e éralle moi antipático a todos. El non sabía o que era poder pecha-los ollos e despois o despertar encontrarse igual ca antes por iso lle tiña certa envexa aos demais.Combate xunto aos Francos, liderados por Carlomagno na súa loita contra os infieis. Ama a excelencia por riba de tódalas cousas, e por este motivo non ten a estima dos outros paladíns.

Carlomagno cabalgaba á cabeza do exército dos Francos. Ían facendo unha marcha de aproximación e como este xa ía vello tiñan que parar numerosas veces no camiño, durante unha desas paradas ven a un home que era medio tonto Gurgulú e o rei asignoullo como escudeiro a Axilulfo.

Rambaldo é un rapaz que vai á fronte para vingar a morte do seu pai a mans do argalif Isoarre. Na batalla pregunta aos do seu bando e aos do rival para atopar o asasino do seu pai. Cando o atopa, logra matalo logo de romperlle os lentes, pero ao pouco atópase nunha emboscada, da que o salva outro soldado. Intrigado por saber quen o axudara, persegue ao soldado, e descobre que o misterioso combatente é en realidade unha muller, da cal namora. Porén, a dama Bradamante non está interesada nel, senón no cabaleiro Axilulfo.


Nunha parada, o exército franco atópase con Gurdulú, un rapaz irreflexivo que se deixa levar polo corazón, e que se ve asignado como escudeiro de Axilulfo por orde de Carlomagno. Durante un banquete, o cabaleiro Torrismundo revela un dato importante na historia de Axilulfo: di que realmente non debe ser considerado cabaleiro, pois a rapaza de quince anos que rescatara do ataque de dous bribóns, non era virxe, senón que era súa nai. A revelación provoca o medo no cabaleiro Axilulfo, que por honra marcha na procura da rapaza para que confirme que era virxe.

Doutra banda, Bradamante marcha perseguindo a Axilulfo, e Rambaldo persegue a Bradamante. Pola súa parte, Torrismundo marcha na procura do seu pai, segundo el, a Orde do Graal, pois a nai tivera relación cos cabaleiros da orde, e debe considerarse fillo da orde, ao ter que se manteren castos os soldados da mesma. Torrismundo atopa aos cabaleiros do Santo Graal, e procura integrarse na orde, pero desbota a idea logo de ver a súa falta de ética, ao actuar como unha seita mística e cometer abusos contra os campesiños do lugar.

Logo de varias aventuras a través de Inglaterra, Escocia e Marrocos, Axilulfo rescata de novo a muller que buscaba, Sofronia,que estaba nun convento, xa que fora vendida como escrava e esposa do sultán. Regresan á fronte de batalla do exército franco para demostrarlle ao emperador que é un cabaleiro lexítimo, pero Torrismundo ten relacións con ela, sen saber que era a que sinalara como a súa nai. Porén, finalmente descúbrese que non son nai e fillo, senón medio irmáns, sen lazos de sangue, ao ser el fillo ilexítimo da raíña de Escocia e ela filla ilexítima do rei. Axilulfo por fin sabe o que pasou, e ao coñecer a verdade considera que xa non ten razóns para seguir con vida. Desaparece, e deixa a súa branca armadura ós pés dunha aciñeira cunha nota na que lle poñía a Rambaldo que lle deixaba a súa armadura.

Rambaldo, coa armadura branca, déitase con Bradamante. Cando ela se decata de que non era Axilulfo, escapa a un convento. Rambaldo segue na súa procura, e cando finalmente a atopa, Bradamante fai saber ao lector que era ela quen estaba escribindo a obra, co nome de Sor Teodora que primeiro adoecía polo amor de Axilulfo e agora ardía polo apaxionado Rambaldo.

Os detalles da trama e/ou do argumento rematan aquí.

Narración[editar | editar a fonte]

A obra está contada por Sor Teodora, que alterna a primeira persoa para contar o que lle pasa no mosteiro ao tempo que escribe, e a terceira persoa para distanciarse dos feitos existentes no pasado, tanto os que presenciou e viviu (narrador testemuña) como os que non.

Trátanse temas propios da Materia de Francia, aparecendo moitos personaxes de La Chanson de Roland.

Tempo e espazo[editar | editar a fonte]

A acción desenvólvese a finais do século VIII, cando Carlomagno era rei dos francos. A acción principal desenvólvese en Francia, con aventuras por Bretaña, Gran Bretaña e Marrocos.

Personaxes[editar | editar a fonte]

  • Axilulfo, o cabaleiro inexistente.
  • Rambaldo, soldado da nobreza obsesionado coa idea de vingar a morte do seu pai.
  • Bradamante, unha muller soldado. Este é o nome doutros personaxes similares noutras obras.
  • Gurdulú, un home trastornado, escudeiro de Axilulfo.
  • Torrismundo, outro cabaleiro.
  • A narradora, Sor Teodora, monxa que relata a historia.
  • Carlomagno, o rei do exército de Francia.

Adaptacións[editar | editar a fonte]

Foi traducida a diversas linguas, e levada ao cinema en 1969 por Pino Zac co título de Il cavaliere inesistente.