Mungo Park

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mungo Park
Mungo Park portrait.jpg
Nacemento 11 de setembro de 1771
Lugar Escocia
Falecemento 1806
Lugar Bussa
Nacionalidade Reino Unido
Alma máter Universidade de Edimburgo
Ocupación médico, explorador, escritor e cirurxián
editar datos en Wikidata ]
Mungo Park

Mungo Park, nado en Selkirkshire o 10 de setembro de 1771 e finado en 1806, foi un explorador escocés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Exploracións[editar | editar a fonte]

Ao finalizar os seus estudos de medicina, fíxose cirurxián. Apaixonado polas viaxes, ofreceuse como voluntario á Sociedade Africana de Londres para atopar as fontes do río Níxer. Nesa época, da mesma xeito que o Nilo en África Oriental, o principal enigma xeográfico da África Occidental era o curso do Níxer. Un río que, debido ao relevo, nace por centos de quilómetros da costa pero fai unha volta de 4.000 km polo interior, antes de alcanzar o golfo de Guinea. Os xeógrafos europeos só sabían deste gran río o que dixera Plinio o Vello acerca del, ademais de Idrisi e León o Africano. Agora ben, este último complicara as cousas afirmando que o Níxer fluía cara ao oeste. As hipóteses máis fantasiosas chocaban entre elas.

Mungo Park propuxo reemprender as exploracións de Houghton e partiu o 22 de maio de 1795 cara a Gambia. O 21 de xuño de 1795 alcanzou a desembocadura de Gambia e remontou o río ata o posto comercial de Pisania (actual Karantaba). Aprendeu o dialecto local grazas ao médico do posto e empezou o seu periplo por esas terras en decembro de 1795. Atravesou o leito do Senegal, visitou Moullé, Bondou e Kaarta, e foi detido e feito prisioneiro polos mouros durante catro meses, sendo tratado como escravo polo seu líder Ali. Conseguiu escaparse só polo deserto, sen case nada para beber ou comer.

O Río Níxer[editar | editar a fonte]

Logo de tres semanas de sufrimentos, chegou á cidade de Sego, onde ao fin puido ver o río Níxer. Remontou 110 km de río, pero sentíndose esgotado e enfermo decidiu volver a Segu. Informado polos indíxenas, decatouse de que a cidade caera en mans de Ali, o seu antigo carcelero. Decidiu entón dirixirse á cidade de Kamalia. Empezara a estación das choivas, e a viaxe fíxose máis penoso aínda que no deserto. Chegou esgotado a Kamalia e debateuse varios días entre a vida e a morte. Xa recuperado, uniuse a unha caravana de escravos que reseguía a costa.

O seu tráxico final[editar | editar a fonte]

Seis meses despois, de volta xa no Reino Unido, publicou o relato da súa viaxe. En 1803, a petición do seu goberno, aceptou dirixir unha nova expedición ao río Níxer. Partiu o 30 de xaneiro de 1805 cara a Gorée, e despois cara a Bamaco. Construíu un barco para remontar o Níxer. A enfermidade e as emboscadas dos indíxenas decimaron a expedición (perdeu a 33 dos seus compañeiros). A pesar das dificultades, remontou 1600 km polo curso do Níxer, antes de ser atacado polos Haussa. A piques de afogar, retirouse cara ao río onde afogou xunto co resto dos seus compañeiros en Busa (Nixeria). Un guía e un carrexador sobreviventes informaron do seu tráxico final.