Igrexa de Santa Comba de Bande

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 41°58′23.26″N 8°0′7.48″O / 41.9731278, -8.0020778

Interior da igrexa.
Capela da cabeceira.

Santa Comba de Bande é unha pequena igrexa construída durante segunda metade do século VII no estilo arquitectónico visigodo vixente no suroeste da Europa nesta época. Santa Comba de Bande é a única igrexa deste período que se conserva na súa integridade[Cómpre referencia]. Trátase do único edifico que se conservou dun mosteiro prerrománico a onde se trouxeran as reliquias de San Trocado (discípulo do Apóstolo Santiago), a quen estivo dedicada.

Recibiu a distinción de Monumento Nacional por mor dun Real Decreto do 11 de agosto de 1921.

Situación[editar | editar a fonte]

Está situada no concello de Bande, na comarca da Baixa Limia. Atópase a 15 km. do núcleo municipal en dirección aos Baños, antigo campamento militar romano preto das augas termais, no lugar de Santa Comba.

Historia[editar | editar a fonte]

No lugar existiu unha igrexa con anterioridade ao século VII que foi construída cara ao ano 680 e abandonada trala invasión musulmá, aínda que non é seguro a data de construción e a factura visigoda propiamente, senón no ámbito de poder afirmar só que é de época suevo-goda. No ano 872, Afonso III encomendoulle ao seu irmán Odoario que restaurase a igrexa e este fixo que o seu curmán Odonio establecese un mosteiro no lugar. Ademais do masculino, tamén creou outro para mulleres no que entraron a súa nai coas súas doncelas. Á morte da nai, Odonio nomeou abadesa a Onega, coa que vivía maritalmente. Esta pasaría máis tarde ao mosteiro de Vimaráns e Odonio ao de Celanova, co que Santa Comba pasou a pertencer a este último.

Descrición[editar | editar a fonte]

Ten planta de cruz grega, inscrita nun cerramento rectangular do que sobresae pola cabeceira do rectángulo a capela maior e, polos pés, o pórtico e con cámaras autónomas aos lados das que só queda a do noroeste. O tratamento que se fai do espazo no templo simboliza o sentido da espacialidade de orixe oriental, crebada e descontinua como froito dunha agrupación maclada de volumes graduais.[1] Deste xeito a planta baséase nos panteóns paleocristiáns como o de Gala Placidia. Construíuse utilizando a medida da época, a vara visigoda, equivalente a 0,80 metros, en cantaría a óso,[2] con ornamentacións feitas coa técnica a bisel e o uso de arcos de ferradura de moderado peralte.

Ara romana.
Sartego de San Trocado.

Son contemporáneas a esta entre outras a portuguesa igrexa de San Froitoso de Montelios ou a burgalesa Ermida de Santa María de Quintanilla de las Viñas.

O templo é ao mesmo tempo o exemplo máis antigo da política restauradora de templos da monarquía asturiana de finais do século IX. Nesta intervención levantáronse bóvedas de ladrillo, coa alternancia da cantaría e a cachotaría seguindo a técnica asturiana propia da época.

Interior[editar | editar a fonte]

Pinturas murais.
Pinturas murais.

Á Capela maior, de planta cadrada, accédese a través dun arco triunfal de ferradura sostido por dous pares de columnas de mármore cuxos fustes proceden dun templo romano-algúns historiadores presentan a hipótese de ser o lugar dun templo ao deus Bandua, de aí o termo toponímico, e ter este deus nas súas representacións un torque coma atributo, así que a devoción a San Trocado ou Torcuato *somentes sexa unha variación relixiosa por parte da igrexa.[3] Os arcos de ferradura móntanse sobre un capitel tardorromano, outro hispanovisigótico e os dous restantes correspondentes a intervención durante o reinado de Afonso III, con motivos de sogueado propio do prerrománico asturiano.

Na bóveda da ábsida consérvanse pinturas murais do século XVI.[4] Na ábsida tamén atopamos unha xanela fechada con celosía de mármore.

O perímetro rectangular queda debuxado por estancias a ambos os dous lados do pórtico que comunicaban con este, outras co transepto e as da cabeceira coa nave. A capela maior quedaba unida a un dos brazos da cruz, nos que había dúas dependencias laterais das que só se conserva a esquerda. No treito dos pés desapareceron outros dous apousentos. As funcións de cada unha destas estancias estaría vinculada ao carácter monástico do templo, rexido pola Regula Monachorum de Froitoso de Braga.

Nas capelas laterais hai unha ara romana e o sartego, baleiro, de San Trocado. Parece ser que se levou ao mosteiro de Celanova en 1601. Tanto en planta como en alzado conxuga a cruz grega inscrita nun cadrado, cuxo punto central elévase mediante o ciborio.

Exterior[editar | editar a fonte]

O pórtico, reformado no século XVII, notase polo emprego de cachotaría en lugar de perpiaños.
Exterior da igrexa.

O escalonamiento dos volumes do templo, do máis alto ao máis baixo, vai así do ciborio á capela maior, pasando pola altura media dos brazos da cruz.

Cóbrese con bóveda de canón na nave e no transepto, con bóveda de aresta no tramo central do cruceiro e bóveda de ferradura na capela maior.

Ten dúas portas. A principal reformouse en 1650 ao se lle engadir o pórtico. A do lado sur tamén se abriu máis tarde. Anteriormente o baptisterio estaba no lado sur, mais retiróuselle o tellado, se ben fica a pía bautismal.

O seu aparellamento é de bo perpiaño granítico e ao exterior presenta gran austeridade e limpeza de volumes só co engadido tardío do pórtico.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Enriba da tampa do sartego de San Trocado hai unha pedra en forma de ara. A xente recolle o po que se acumula nel para curar as doenzas dos ollos.

Parte do sartego de San Trocado desgastouse pola devoción dos fieis. Do mesmo xeito é un dos poucos sartegos dunha soa peza de mármore branco.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Soraluce Blond, José Ramón. Guía da Arquitectura Galega, páx. 13, Guías Galaxia (1999) Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-186-8.
  2. Sistema de construción en cantaría con bloques de pedra cortados con exactitude para o seu mellor encaixe sen argamasa.
  3. *Blog de Arte en Galicia:Santa Comba de Bande
  4. Ponce Couce, Leandro e Sánchez García, Jesús. Galicia. Guía do Patrimonio Arquitectónico.(1998).páx. 47 e 48. Vía Láctea Editorial. Guías. ISBN 84-89444-50-1

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]