Lingua taína

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Taíno
Falado en: Bahamas, Cuba, República Dominicana, Haití, Xamaica, Porto Rico, Turks e Caicos
Rexións: Caribe
Extinción: século XVI[1]
Familia: Americana
 Arauaco
  Setentrional
   Te-arauacas
    Taíno
Códigos de lingua
ISO 639-1: --
ISO 639-2: ---
ISO 639-3: tnq
     Taíno ciboney

O taíno[2] é unha lingua extinta da familia arauaca falada historicamente polo pobo taíno do Caribe. No tempo da chegada dos colonizadores españois, era a principal lingua do Caribe. O taíno clásico (ou propiamente taíno) era a lingua nativa no norte das Antillas, en Porto Rico, en Turks e Caicos e a maioría da Española, e estaba a estenderse en Cuba. O ciboney está sen documentar, pero as fontes coloniais suxiren que eran un dialecto do taíno que se falaba na parte occidental da Española, nas Bahamas, Xamaica e na maioría de Cuba.

A finais do século XV, o taíno desprazara as linguas anteriores agás no oeste de Cuba e nalgúns lugares da Española. Coa colonización española, a cultura taína esmoreceu e a lingua foi subtituída polo castelán e outras linguas europeas. Extinguiuse en cen anos despois do contacto.[1] A lingua puido ter sobrevivido nalgúns lugares illados do Caribe até o século XIX.[3] Como a primeira lingua nativa coa que os europeos se encontraron no Novo Mundo, é a principal fonte de novas palabras americanas incorporadas ás linguas europeas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Alexandra Aikhenvald (2012) Languages of the Amazon, Oxford University Press
  2. Entrada taíno en Digalego
  3. Reyes, David (2004). "The Origin and Survival of the Taíno Language" (PDF). Issues in Caribbean Amerindian Studies 5 (2). Consultado o 19 de febreiro de 2017.