Lactancio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Lactancio
Lactantius.jpg
Nacementoc. 250
Lugar de nacementoRoman Africa
Falecementoc. 325
Lugar de falecementoTréveris
NacionalidadeRoma Antiga
Ocupaciónescritor, apologista e rhetorician
Coñecido porDe mortibus persecutorum
editar datos en Wikidata ]

Lucius Cæcilius Firmianus, dito Lactantius (Lactancio) foi un retórico nado cara 250 e morto arredor de 325.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

De orixe pagá e alumno de Arnobio, un retórico cristián, instalouse en Nicomedia, en Bitinia. Esta decisión foi desafortunada, pois a cidade era de lingua grega e Lactancio achou poucos alumnos. Perdería o traballo cando a gran persecución do emperador Diocleciano, de xeito que tentou ocupar o seu ocio escribindo.

San Xerome, no De viris illustribus, afirma que ao final da súa vida atopou a graza do emperador Constantino I, pois foi chamado a Tréveris para ensinarlle literatura latina ao seu fillo maior Crispo. Seguramente, este nomeamento chegoulle no ano 317, ano en que Crispo foi proclamado César. Morreu poucos anos despois, seguramente na mesma cidade de Tréveris, unha das capitais do Imperio romano occidental[1].

Obras[editar | editar a fonte]

As cartas e versos anteriores á súa conversión ao cristianismo perdéronse. Logo de converterse as súas obras están dominadas por un tema central: a Providencia. O seu libro principal, as Diuinae institutiones (Institucións divinas), está formado por 7 obras, nas que tenta explicar aos pagáns –polo menos aos que posúen instrución– que o politeísmo é indefendible e que a razón obriga a admitir os dogmas e a moral do cristianismo.

Atribúeselle ademais o Carmen de aue phoenice (Oda da ave fénix), un dos textos máis ricos sobre esa ave fabulosa.

De Mortibus Persecutorum[editar | editar a fonte]

De Mortibus Persecutorum (Sobre a morte dos perseguidores) é unha das fontes máis usadas pola historiografía para o estudo da tetrarquía e das persecucións cristiás, así como para a reconstrución da chegada ao poder de Constantino I e os seus primeiros anos de reinado. A obra está composta de 52 capítulos, de gran brevidade. Os seis primeiros céntranse nas persecucións sufridas polos cristiáns desde os tempos de Nerón. Os seguintes tratan da persecución do cristianismo emprendida polos tetrarcas e dos feitos que levaron a Constantino I ao trono.

A súa conclusión é que os emperadores perseguidores do cristianismo foron tiranos e tiveron unha morte atroz, como castigo divino; mais non menciona que entre aqueles que considerou como bos emperadores algúns puxeran en marcha medidas contra os cristiáns, como Traxano, Marco Aurelio ou Septimio Severo. Constantino, porén, é desde o principio do seu reinado un protector dos cristiáns e un elixido de Deus. De feito, a obra é a fonte máis antiga conservada en relatar o soño en que Constantino, antes da batalla da Ponte Milvio, recibe de Deus a orde de poñer o símbolo de Cristo nos escudos dos seus soldados[2].

Existe un gran debate histórico acerca da data de composición desta obra. Polos sucesos que trata, non pode ser anterior a finais do 313. Posto que tampouco recolle o disenso entre Constantino e Licinio, debería ser anterior ao 316. Por tanto, sería redactada en Nicomedia, antes do seu nomeamento como preceptor de Crispo. Con todo, hai autores que pensan que a obra demostra unha gran intimidade co emperador. Por tanto sería escrita cando xa Lactancio era preceptor de Crispo[3].

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

  1. Barbero, Alessandro (2016). Costantino, il vincitore (en italiano). Salerno Editrice. p. 69. ISBN 9788869731389. 
  2. Barbero, Alessandro (2016). Costantino, il vincitore (en italiano). Salerno Editrice. pp. 68–92. ISBN 9788869731389. 
  3. Barbero, Alessandro (2016). Costantino, il vincitore (en italiano). Salerno Editrice. p. 69-70. ISBN 9788869731389.