Julio Álvarez del Vayo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Julio Álvarez del Vayo, nado en Villaviciosa de Odón en 1891 e finado en Xenebra en 1975, foi un xurista, xornalista, diplomático e político español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid, doutorouse na Universidade de Valladolid e ampliou os seus estudos na London School of Economics. Durante este tempo afiliouse ao Partido Socialista Obreiro Español e opúxose á colaboración do mesmo coa ditadura de Primo de Rivera.

Antes de iniciar a súa carreira política estivo de correspondente para varios diarios -entre eles La Nación da Arxentina, El Liberal e El Sol de España e The Guardian do Reino Unido- nos Estados Unidos e Europa, cubrindo a Primeira Guerra Mundial. Tamén viaxou á Unión Soviética, cuxos recordos puxo por escrito en La nueva Rusia e La senda roja.

Ao proclamarse a Segunda República, primeiro serviu como embaixador en México e foi elixido deputado ao Congreso. Ao estourar a guerra civil, foi designado Comisario Xeral do Exército e elixido por dúas ocasións Ministro de Estado: de 1937 a 1938, substituíndo a Augusto Barcia Trelles, e ao final da guerra en 1939. No seu labor como Ministro tratou de evitar o boicot cara ao goberno da República facendo ver que a Alemaña nazi e a Italia fascista non respectaban os acordos da Sociedade de Nacións. Tratou igualmente de convencer a Neville Chamberlain das consecuencias que tería o Comité de Non Intervención e negociou con Stalin o envío de subministracións bélicas na guerra. Favoreceu tamén a creación das Mocidades Socialistas Unificadas.

Exilio[editar | editar a fonte]

Fiel a Largo Caballero durante un tempo, foi partidario da resistencia fronte ás tropas sublevadas. Trala caída da fronte de Cataluña marchou a Francia xunto con Juan Negrín e regresou con el axiña á provincia de Alacant para manter o goberno na denominada Posición Yuste até o fin da guerra poucos días despois. Partiu ao exilio dende un aeródromo situado en Monòver.

Durante o exilio -en México e Estados Unidos- agudizouse o seu radicalismo polo que foi expulsado do PSOE.[1][2] Fundou a Unión Socialista Española e posteriormente a Fronte Española de Liberación Nacional, que xunto co Partido Comunista de España (marxista-leninista), crearon o FRAP, sendo elixido presidente do mesmo, cargo que desempeñou até o seu falecemento.

O 24 de outubro de 2009, de acordo cunha resolución do 37 Congreso Federal, foi readmitido a título póstumo no PSOE, xunto con outros 35 afiliados expulsados en 1946, entre os que se contaban nomes como Juan Negrín, Ramón Lamoneda, Amaro da Roseira ou Max Aub.[3]

Predecesor:
Augusto Barcia Trelles
 Ministro de Estado 
4 de setembro de 1936 - 17 de maio de 1937
Sucesor:
José Giral Pereira
Predecesor:
José Giral Pereira
 Ministro de Estado 
5 de abril de 1938 - 1 de abril de 1939
Sucesor:
Francisco Gómez-Jordana Sousa

Notas[editar | editar a fonte]

  1. O compañeiro Negrín: os militantes readmitidos foron Juan Negrín López, Julio Álvarez del Vayo, Ramón Lamoneda Fernández, Ramón González Peña, Jerónimo Bujeda, Juan Simeón Vidarte, Julia Álvarez Resano, Matilde de la Torre, Edmundo Lorenzo, Antonio Pasagali, Angel Galarza, Vicente Ruiz Sarmiento, Mariano Moreno Mateo, Miguel Amilibia, Nicolás Jiménez Molina, Veneranda García Manzano, Adrián García, Leandro Pizarro, José Rodríguez Vega, Antonio Huerta, Gabriel Morón, Vidal Rebora, Suárez Guillen, Carlos Abad, José Moreno Remacha, César Rodríguez González, Amaro da Roseira, Modesto Moyro, Juan Bautista Alvarado, Saturnino Gimeno, Matilde Cantos, Max Aub, Juan Pablo García, Jesús Ibáñez, Jesús Vallina e Felipe García.
  2. Negrín e 35 vellos militantes socialistas, por Angel Viñas, El País, 8 de xullo de 2008.
  3. El Socialista (2009). "El PSOE, comprometido con la recuperación de la memoria histórica". Consultado o 20/04/2011. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]