James Whale

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
James Whale
Whale-mescall-bride opt2.jpg
Nacemento22 de xuño de 1889
LugarDudley, Midlands Occidentais
Falecemento29 de maio de 1957
LugarHollywood, California
Causaafogamento
SoterradoForest Lawn Memorial Park (Glendale)
NacionalidadeReino Unido Reino Unido
Parella(s)David Lewis (1930-1952)
ProfesiónDirector
editar datos en Wikidata ]

James Whale, nado en Dudley (Midlands Occidentais) o 22 de xuño de 1889 e finado en Hollywood (California) o 29 de maio de 1957 foi un director de cinema británico radicado nos Estados Unidos de América. É especialmente coñecido polo seu traballo en filmes de terror, como Frankenstein (1931), A noiva de Frankenstein (1935) e O home invisible (1933).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Whale foi o sexto dos sete fillos dun metalúrxico e unha enfermeira. Como non era moi forte para traballar na industria coma os seus irmáns máis vellos, conseguiu un emprego de zapateiro. O talento que tiña como compositor e a renda extra acadada no traballo valeulle para pagar os seus estudos na Dudley School of Arts and Crafts.[1]

En outubro de 1915, co inicio da Primeira Guerra Mundial, alistouse no exército e estivo no rexemento de Worcestershire en xullo de 1916. En agosto do ano seguinte fixérono prisioneiro e dedicouse logo a debuxar e escribir, descubrindo o seu talento para as producións teatrais.

Tralo armisticio volveu a Birmingham e comezou a traballar profesionalmente no teatro. En 1928 dirixiu a obra de R. C. Sherriff, Journey's End, con Laurence Olivier, que estaba a principiar a súa carreira. A peza foi un éxito e pasaron a un teatro do West End con Colin Clive no papel principal. A obra tivo seiscentas representacións e Whale tamén dirixiu a versión de Broadway e a adaptación cinematográfica, co mesmo Clive.

En Hollywood tivo o seu gran momento cando dirixiu o filme Frankenstein (1931) e a súa secuela, A noiva de Frankenstein (1935), ademais de O home invisible (1933), feitos para a Universal Pictures e que foron grandes éxitos de público.

Whale recibiu influencia do cinema mudo alemán, particularmente dos filmes de F. W. Murnau e os seus movementos de cámara[2]. Os filmes serviron para lanzar as carreiras estadounidenses de Gloria Stuart, Colin Clive, Elsa Lanchester, Boris Karloff e Claude Rains, actores que coñecía de Inglaterra e para os que creou papeis axeitados ás súas personalidades.

Monumento en memoria de James Whale en Dudley

Para a Universal tamén dirixiu The Road Back (1937), pensado como unha secuela de All Quiet on the Western Front. A pesar das protestas de Whale, o filme foi remontado e cortado despois da súa estrea e resultou un fracaso de público, polo que Whale foi relegado aos filmes B da Universal. En 1937 rodou The Great Garrick da Warner Bros., único filme para este estudio e que, a pesar da coidada ambientación do século XVIII, tamén resultou un fracaso. Nesta época Whale tan só conseguiu o éxito con The Man in the Iron Mask (1939), protagonizado por Louis Hayward e Joan Bennett. Green Hell, filme de aventuras na selva con Douglas Fairbanks, Jr., Joan Bennett e Vincent Price, foi a súa última longametraxe estreada comercialmente. Trala adaptación da obra de William Saroyan Hello-out there!, que non conseguiu estrear, non volver dirixir para o cinema.

Viviu co produtor David Lewis, que divulgou a curta nota de suicidio de Whale en 1987. Whale tiña depresión nerviosa e suicidouse afogándose na piscina da súa casa o 29 de maio de 1957.

Filmografía[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Curtis, James (1998). Faber and Faber, ed. James Whale: A New World of Gods and Monsters. Boston. pp. 12. ISBN 0571192858. 
  2. Curtis p. 150

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]