Illa do Oso

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Illa do Oso
Bjørnøya
Bjornoya Location Map-en.svg
A illa do Oso no mar de Barents, a metade de camiño entre Spitsbergen e o cabo Norte
Situación
País Noruega
Arquipélago Svalbard
Mar Mar de Barents
Coordenadas 74°31′00″N 19°01′00″L / 74.51667, -19.01667Coordenadas: 74°31′00″N 19°01′00″L / 74.51667, -19.01667
Xeografía
Superficie 178 km²
Punto máis alto 536 m
Demografía
Poboación 9 habitantes (2008)
Xentilicio Ositanos
Lingua propia Noruegués

A illa do Oso (en noruegués Bjørnøya), é unha pequena illa habitada do arquipélago noruegués das illas Svalbard, no mar de Barents.[1] Administrativamente pertence a Svalbard, un territorio dependente de Noruega.

Foi descuberta por Willem Barents e Jacob van Heemskerk o 10 de xuño de 1596. Debe o seu nome a un oso polar que foi visto nadando cerca. A illa era considerada terra nullius até que o tratado de Svalbard de 1920 púxoa baixo soberanía norueguesa.

A pesar da sú remota situación e a súa natureza estéril, a illa foi testigo de actividades comerciais durante séculos, tales como minaría de carbón, pesca e caza de baleas. Porén, os asentamentos non duraron máis que uns poucos anos, e hoxe está habitada unicamente polo persoal que traballa na estación meteorolóxica Herwighamna, 9 persoas.

No 2002, e xunto ás suás augas adxacentes, foi declarada reserva natural.

Xeografía[editar | editar a fonte]

A illa localízase na parte occidental do mar de Barents, aproximadamente a medio camiño entre a illa de Spitsbergen e o cabo Norte.

Ten unha superficie de 178 km².

O seu punto más alto está a 536 m sobre o nivel do mar, no Miseryfjellet, ao leste da illa.

Na actualidade está habitada tan sói por 9 persoas (censo de 2008).

Historia[editar | editar a fonte]

Mapa topográfico da illa.

Aínda que pode ser que os navegantes da época viquinga a coñeceran, non foi descuberta oficialmente até o 10 de xuño de 1596 por Willem Barents, na súa terceira expedición.

Barnts chamou a esta illa Vogel Eylandt, "illa dos paxaros" en galego.[2]

Steven Bennet realizou unha exploración máis detallada en 1603 e 1604 e constatou daquela a súa rica poboación de morsas.

A partir de principios do século XVII, a illa utilizuose principalmente como unha base para a caza de morsas e especies de focas.

Por outra parte, ovos das aves mariñas recolectáronse das grandes colonias de reprodución destas aves até 1971.[3]

Durante a Segunda Guerra Mundial producíronse importantes batallas navais cerca da illa:

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Só outras tres das illas das Svalbard (Spitsbergen, Bjørnøya e Hopen) teñen asentamentos. Svalbard: General, Instituto Polar Noruegués. Última actualización 27 de maio de 2004. (URL accedido o 14 de xaneiro de 2017).
  2. Arlov, Thor . (2003). Svalbards historie (en noruegués). Trondheim: Tapir Akademisk Forlag. ISBN 82-519-1851-0. 
  3. Circumpolar Seabird Working Group (2001). "Seabird harvest regimes in the circumpolar nations" (PDF). Consultado o 14 de xaneiro de 2017.