Giacomo Devoto

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Giacomo Devoto, nado en Xénova o 19 de xullo de 1897 e morto en Florencia o 25 de decembro de 1974, foi un glotólogo e lingüista italiano, un dos mellores nestas disciplinas do século XX neses país.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En 1939 fundou con Bruno Migliorini a revista Lingua Nostra[1]. En xaneiro de 1945, xusto despois da caída da República Social Italiana, fundou en Florencia xunto con Piero Calamandrei, Corrado Tumiati, Enzo Enriques Agnoletti e Paride Baccarini a AFE: Associazione Federalisti Europei [2], confluíndo despois no Movemento Federalista Europeo fundado por Altiero Spinelli, no que tivo nos anos 1947-1948 un papel de primeira orde.

Recibiu doutoramentos "honoris causa" pola Universidade de París, Basilea, Estrasburgo, Berlín (Humboldt), Cracovia, Zagreb e Lima.

Foi Presidente da Accademia della Crusca a partir de decembro de 1963, Académico de Dinamarca e Finlandia, Emérito de glotoloxía e Reitor da Universidade de Florencia. Foi, finalmente, un dos máximos expertos a nivel internacional de lingüística indoeuropea (Origini indoeuropee, 1962), latina (Storia della lingua di Roma, publicado en 1940) e italiana (Avviamento alla etimologia italiana, de 1968, Il linguaggio d'Italia, editado en 1974, etc.).

Os estudos[editar | editar a fonte]

Entre as úas contribucións á indoeuropeística figura tamén a elaboración do concepto de "periindoeuropeo", é dicir, todo o que presenta carácteres híbridos indoeuropeos e non indoeuropeos ("anaindoeuropeos"). O termo indica tanto linguas como territorios ("áreas" ou "fasces peri-indoeuropeas2) pero tamén pobos e outras cousas. O periindoeuropeo preséntase nunha esfera marxinal respecto á área de difusión indoeuropea, onde tradicións estrañas á indoeuropea se terían alterado progresivamente polo contacto coas indoeuropeas. Pode ser visto como un "indoeuropeo periférico" en formación, definida por Devoto como unha «indoeuropeidade aproximativa». Devoto propuxo e sostivo a definición da lingua etrusca como periindoeuropea[3].

Obras[editar | editar a fonte]

  • Antichi italici. 1931.
  • Storia della lingua di Roma. Capelli Editore, 1991, I ed. 1939.
  • Pelasgo e peri-indeuropeo (1943) in Studi etruschi, Firenze, Olschki, 1971.
  • Studi di stilistica, 1950.
  • I fondamenti della storia linguistica. 1951.
  • Profilo di storia linguistica italiana. 1953.
  • Origini indoeuropee. Edizioni di Ar, 2008, I ed.1962.
  • I dialetti delle regioni d'Italia. Sansoni, Firenze 1972, con Gabriella Giacomelli.
  • Le origini e la lingua dei Lettoni in "Lettonia". 1939 (Res Balticae 1997).
  • Le letterature dei paese baltici. (a cura di), Sansoni 1969.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Ficha sobre Lingua nostra en LeLettere.it". http://www.lelettere.it/site/d_page.asp?IDPagina=40&Section=. Consultado o 9 de xuño de 2009. 
  2. Cfr. Piero Calamandrei e la Costituzione, Atti del Convegno tenuto a Salice Terme nel 1997, Milán, M&B, 1997, pp. 59-60.
  3. Giacomo Devoto, Pelasgo e peri-indeuropeo (1943) in Studi etruschi, Florencia, Olschki, 1971.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Voce "Giacomo Devoto" in AA.VV., Biografie e bibliografie degli Accademici Lincei, Roma, Acc. dei Lincei, 1976, pp. 891-892.
  • Luigi Heilmann, Ricordando Giacomo Devoto (1897-1974), in «Atti dell'Accademia delle Scienze dell'Istituto di Bologna. Rendiconti», LXIII/2 (1974-1975), pp. 279-301

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]