Francis Cabrel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Francis Cabrel
Francis Cabrel nun concerto o 28 de abril de 2007 no Festival international de Louisiane en Lafayette, Luisiana.
Naceu 23 de novembro de 1953 (60 anos)
Orixe Flag of France.svg Agen, Francia
Ocupación (s) Cantante
compositor
Xénero Chanson française
Instrumento(s) Voz, guitarra, piano, harmonica.
Selo(s) discográfico (s) CBS, Columbia
Tempo en activo 1974 - actualidade
Web franciscabrel.com


Francis Cabrel, nado en Astaffort, preto de Agen, Francia o 23 de novembro de 1953, é un cantante e guitarrista francés.

Biografía[editar | editar a fonte]

Naceu nunha familia modesta orixinaria de Friuli, Italia, o seu pai traballaba nunha pastelería e a súa nai era camereira nunha cafetería. Ten unha irmá, Martine, e un irmán, Philippe. Pasou a súa infancia en Astaffort.
Aos trece anos, escoitou por primeira vez na radio "Like a Rolling Stone", un descubrimento que tería unha importante influencia na súa carreira.
Comenzou a componer con 16 años por afección influido por cantantes como Bob Dylan, Neil Young ou Leonard Cohen.

Expulsárono do instituto por problemas de disciplina e encontrou traballo nunha zapateiría, traballo que abandonou pola música, comezou tocando en pubs e bares co grupo Ray Frank et les Jazzmen (máis tarde Les Gaulois). Pero deixou o grupo, comezou a presentarse a concursos e finalmente comezou a gravar discos.

Cantantes mundialmente coñecidos como Shakira, Jarabe de Palo, Manzanita e Muchachito Bombo Infierno interpretaron unha das súas canciónes : Je L'aime A Mourir

Está casado e é pai de tres fillas: Manon, Aurélie e Thiu.


Álbums de estudo[editar | editar a fonte]

Albums en direto[editar | editar a fonte]

Recompilacións[editar | editar a fonte]

  • Cabrel 77-87 (1987)
  • Algo más de amor (1998)
  • Aniversario (2003)
  • L'essentiel 1977-2007 (2007)

Participacións[editar | editar a fonte]

Colaboracións[editar | editar a fonte]

Composicións[editar | editar a fonte]

Axuda humanitaria[editar | editar a fonte]

Francis Cabrel é un fiel colaborador con Les enfoirés, e dos cocertos para recadar fondos para axudar á asociación Restos du cœur.

Sinxelos[editar | editar a fonte]

Francis Cabrel nun concerto en Bruselas no 2008
Année Titre Album
1977 Petite Marie/Ami Les Murs de poussière
1978 Pas trop de peine/Au matin des mauvais jours
Les murs de poussière/Ami Les Murs de poussière
1979 Je l'aime à mourir/Les chemins de traverse Les Chemins de traverse
Je rêve
1980 L'encre de tes yeux Fragile
Je pense encore à toi
1981 La dame de Haute-Savoie
Carte postale Carte postale
1982 Répondez-moi
1983 La fille qui m'accompagne Quelqu'un de l'intérieur
1984 Saïd et Mohammed
Question d'équilibre
1985 Encore et encore Photos de voyages
Tourner les hélicos
1986 Je te suivrai
Il faudra leur dire
1989 Sarbacane Sarbacane
C'est écrit
Animal
1990 Tout le monde y pense (live) D'une ombre à l'autre
Petite Marie (live)
1994 La corrida Samedi soir sur la Terre
Je t'aimais, je t'aime, je t'aimerai
La cabane du pêcheur
1995 Octobre
Samedi soir sur la Terre
1997 Vengo a ofrecer mi corazón (en dúo con Mercedes Sosa) Algo más de amor
1999 Presque rien Hors-saison
Le reste du temps
Hors-saison
2000 Le monde est sourd
Ma place dans le trafic (live) Double Tour
2004 Bonne nouvelle Les Beaux Dégâts
Qu'est-ce que t'en dis ?
Tu me corresponds
2005 Les gens absents
Je pense encore à toi (live) La Tournée des bodegas
2007 Le gorille L'Essentiel 1977-2007
2008 La robe et l'échelle Des roses et des orties
Le chêne liège
2009 Des hommes pareils
Né dans le bayou
Les cardinaux en costume (live) La Tournée Des Roses & Des Orties (DVD)
2012 Comme une femme (Just Like a Woman) Vise le ciel

Galardóns[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Claude Nougaro
Gañador masculino do Victoires de la musique a artista do ano
1990
Sucesor:
Michel Sardou