Estramonio

Estramonio
Datura stramonium Carl von Linné 1753
Instancia de taxon
Subclase de planta anual planta herbácea
Categoría taxonómica especie
Taxon superior Datura
Nome curto D. stramonium
Características
Fonte de Hiosciamina (pt) Datura leaf (en)
Uso planta medicinal Q24841044 insecticida forraxe
Distribución
Invasora en Shanghai Madagascar
Área de distribución Shanghai Xinjiang Tíbet Provincia de Cantón Tianjin Pequín República Popular da China Myanmar
Clasificación taxonómica
Reino	Plantae
División	Magnoliophyta
Clase	Magnoliopsida
Subclase	Asteridae
Orde	Solanales
Familia	Solanaceae
Xénero	Datura
Especie	D. stramonium
Identificadores Freebase /m/0fw_m MeSH D013286 OpenAlex C2775895618 UNII FI8B4CLS9I ITIS 30520 OTT 822825
Fontes e ligazóns  Descrito pola fonte Flora Reipublicae Popularis Sinicae, volume 67(1) (en) pp. 144 Enciclopedia soviética armenia, volume 2 pp. 112 Encyclopædia Britannica "1911 Encyclopædia Britannica/Stramonium (en) " Gujin Tushu Jicheng "Q96600925 " Enciclopedia de Otto "Palice"
Wikidata G:Commons C:Commons

Datura stramonium.

O estramonio (Datura stramonium), tamén coñecido como figueira tola, figueira do inferno, herba do demo e herba do gurgullo, é unha planta da familia das solanáceas, de follas relativamente grandes e anchas, flores solitarias e xeralmente brancas en embude e froito ovoide semellante a unha noz espiñenta, que contén numerosas sementes vermellas. Medra en zonas montañosas e atópase a menor altitude en zonas húmidas e con alto contido en nitróxeno.

Todas as partes da planta resultan tóxicas pola elevada concentración de alcaloides, especialmente nos talos e nas nervaduras das follas. Ten propiedades alucinóxenas e as súas sementes utilizáronse tradicionalmente, pero con precaución, como analxésico.

O uso medicinal desta planta é moi perigoso e a posibilidade de accidentes pola súa inxestión polo gando, mesturada coa herba , ou da xente, mesturado co gran, fai que se recomende queimala para evita-la súa extensión no campo.

A herba do demo na cultura popular

O estramonio recibe numerosas denominacións populares, que agruparemos segundo a orixe do nome:

• Pola cápsula espiñenta que acolle as sementes: herba dos ourizos,
• Polo seu cheiro desagradable: fedorentos, fedores, herba fedenta, (en castelán: higuera hedionda),
• Pola súa toxicidade e uso como veleno: figueira do demo, figueira do inferno, figueira infernal, herba do inferno, herba do morto/dos mortos, herba dos cheirosos, merda do demo,
• Polo seu poder alucinóxeno: figueira tola (en castelán, higuera loca),
• Pola súa acción medicinal no gando:
  • as amatas das bestas curan colocando as follas sobre elas: herba do asno. Sarmiento xa recolleu este uso na súa Viaxe a Galicia en 1745.
  • As nacidas (carbuncho no gando vacún) curábanse metendo follas ou talos baixo a pel, para que drenase o mal: herba das nacidas, herba das vacas,
• Por crer que as sementes poden mata-los gurgullos do gran: gurgullo, herba do gurgullo.

As denominacións de figueira tratan de reflecti-lo tamaño e forma das follas, xa que o froito non ten ningunha semellanza cos figos da verdadeira figueira.

Tamén se lle coñecen as denominacións de corno do cervo, croxón, herba do corvo, herba do corno (¿el será erro por corvo?) e herba xigante, sen que se aparente existir unha razón directa.

Estramonio en Bamio, Vilagarcía de Arousa