Eleanor Roosevelt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Eleanor Roosevelt
Eleanor Roosevelt at United Nations in Paris - NARA - 195965.jpg
Nome completo Anna Eleanor Roosevelt
Nacemento 11 de outubro de 1884
Lugar Nova York
Falecemento 7 de novembro de 1962
Lugar Nova York
Causa tuberculose
Nacionalidade Estados Unidos de América
Relixión Igreja Episcopal dos Estados Unidos
Cónxuxe(s) Franklin D. Roosevelt
Fillo(s) Anna Roosevelt Halsted, James Roosevelt, Elliott Roosevelt, Franklin Delano Roosevelt, Jr. e John Aspinwall Roosevelt
Obras e premios
Premios United Nations Prize in the Field of Human Rights, Gandhi Peace Award, National Women’s Hall of Fame e Prêmio Nansen
Eleanor Roosevelt Signature-.svg
Roosevelt.

Anna Eleanor Roosevelt, nada en Nova York o 11 de outubro de 1884 e finada en Manhattan o 7 de novembro de 1962, foi unha política estadounidense, diplomática e defensora dos Dereitos Humanos.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Filla maior de Elliot e Anna Hall Roosevelt e neta favorita de Theodore Roosevelt, casou en 1905 cun primo en 5º grao, Franklin Delano Roosevelt. Como esposa do Presidente dos Estados Unidos, foi a muller estadounidense que máis tempo permaneceu como Primeira Dama.

Durante o período posterior á crise de 1929 viaxou a través dos Estados Unidos promovendo a New Deal, e visitou as tropas nos frontes de batalla da Segunda Guerra Mundial. Participou nas formacións de numerosas institucións, sendo as máis notables entre elas as Nacións Unidas, a Asociación de Nacións Unidas, e a Casa da Liberdade, (Freedom House). Presidiu o comité que aprobou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. O Presidente Harry Truman referiuse a ela como a Primeira Dama do Mundo en honra aos seus extensos viaxes para promover os Dereitos Humanos.

En 1939 organizou para a cantante negra Marian Anderson, que fora rexeitada polo Constitution Hall, un recital no Lincoln Memorial cunha audiencia de 70.000 espectadores e radiodifusión por todo o país. O seu matrimonio non foi para ela obstáculo para oporse á decisión do seu marido de firmar a orden executiva 9066 que resultou no internamento de 110.000 xaponeses e descendentes de xaponeses na Costa Oeste dos EUA.

Trala Segunda Guerra Mundial participou na formulación da Declaración Universal dos Dereitos Humanos das Nacións Unidas, referíndose a ela como "A carta magna da humanidade".

Continuou participando activamente na vida política do seu país ata a súa morte en 1962.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]