Val do Ebro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Depresión do Ebro")
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Val do Ebro.

O val do Ebro ou depresión do Ebro é unha ampla rexión do nordés da Península Ibérica por onde discorre o río Ebro. O Ebro nace no Cordal Cantábrico e desemboca no mar Mediterráneo. O val do Ebro está limitado pola cordilleira dos Pireneos ao norte, o Sistema Ibérico ao sur e as Cordilleiras Costeiras Catalás ao leste.

Espazo físico[editar | editar a fonte]

A depresión do río Ebro está situada na contorna de devandito río, é dicir, no nordés da Península Ibérica. Desde a serra de Híjar ata Tortosa ten unha superficie aproximada de 40.000 km² e unha lonxitude de 840 km. Esténdese de oeste a este polas comunidades autónomas de Cantabria, leste de Castela e León nas provincias de Burgos e Soria, sur do País Vasco en Áraba, A Rioxa, Navarra, Aragón, Cataluña e norte da Comunidade Valenciana na provincia de Castelló, acabando no mar Mediterráneo. No seu límite norte están os Pireneos, no leste limita coas Cordilleiras Costeiras Catalás, e no sur e oeste co Sistema Ibérico. A depresión ten unha altura media de 200 metros sobre o nivel do mar, o que destaca coas grandes elevacións que a rodean. Na desembocadura do río está o delta do Ebro, un espazo protexido co Parque natural do Delta do Ebro. Ten depósitos de conglomerados mariños e continentais, de gran grosor nos bordos montañosos e de menor espesor no centro da depresión. A variedade na dureza dos materiais e o clima árido deron lugar a diferentes formas de relevo. O río Ebro está situado sobre a falla entre a península Ibérica e o continente europeo coincidindo co leito dun antigo mar, posteriormente convertido en lago, que intermitentemente separaba a illa ibérica, e a península Ibérica unida a África, de Europa.

Na primeira parte do seu curso e na cabeceira dos seus afluentes, a vexetación asociada son pastos, faiais e carballeiras, plantas que necesitan moita humidade. Cando os ríos deixan os altos cumes para entrar na Depresión, o clima vaise facendo progresivamente máis continental e xa que logo máis seco e extremo nas súas temperaturas; e finalmente cando excede Mequinenza e entra na área catalá o clima convértese en mediterráneo.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]