Astor Piazzolla

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Astor Piazzolla
Astor Piazzolla.jpg
Nacemento11 de marzo de 1921
Lugar de nacementoMar del Plata
Falecemento4 de xullo de 1992
Lugar de falecementoBuenos Aires
SoterradoCemiterio de La Chacarita e Cementerio Jardín de Paz
NacionalidadeArxentina
Ocupacióncompositor, bandoneonista, director de orquestra e compositor de bandas sonoras
Coñecido porAdiós Nonino, Libertango, Estaciones Porteñas, Suite del Ángel, Five Tango Sensations, Le Grand Tango, sen etiquetar, María de Buenos Aires, Histoire du Tango e sen etiquetar
PremiosCésar Award for Best Music Written for a Film
Na rede
https://fundacionastorpiazzolla.org.ar e http://piazzolla.org
IMDB: nm0006226 Allocine: 2787 Allmovie: p106411 IBDB: 12245
Bandcamp: astorpiazzolla Spotify: 7dsugSamBB7enWE2IrlbFg iTunes: 222560 Last fm: Astor+Piazzolla Musicbrainz: e280268a-a5ab-4bb0-be4d-ec470ca59131 Songkick: 487927 Discogs: 162564 IMSLP: Category:Piazzolla,_Astor Allmusic: mn0000607967 WikiTree: Piazzolla-1 Find a Grave: 7200666 Editar o valor em Wikidata
editar datos en Wikidata ]

Astor Pantaleón Piazzolla, nado en Mar del Plata o 11 de marzo de 1921 e finado en Buenos Aires o 4 de xullo de 1992, foi un bandoneonista e compositor arxentino.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi un dos músicos de tango máis importantes da segunda metade do século XX. Estudou harmonía e música clásica e contemporánea coa compositora e directora de orquestra francesa Nadia Boulanger. Na súa mocidade tocou e realizou arranxos orquestrais para o bandoneonista, compositor e director Aníbal Troilo. Cando comezou a facer innovacións no tango (no que respecta a ritmo, timbres e harmonía) foi moi criticado polos tangueros da vella escola, ortodoxos en canto a ritmo, melodía e orquestración. Nos anos posteriores sería reivindicado por intelectuais e músicos de rock.

Cando nos anos cincuenta e sesenta os tangueros ortodoxos -que o consideraban «o asasino do tango»- decretaron que as súas composicións non eran tango, Piazzolla respondeu cunha nova definición: «É música contemporánea de Buenos Aires».

As súas obras non eran difundidas polas estacións de radio e os comentaristas seguían a atacar a súa arte. Os selos discográficos non se atrevían a editala. Considerárono un snob irrespetuoso que compuña música híbrida, con exabruptos de harmonía disonante.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]