Ángeles Santos Torroella

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ángeles Santos Torroella
Signatura Ángeles Santos Torroella.jpg
Nome completoÁngeles Santos Torroella
Nacemento7 de novembro de 1911
 Portbou
Falecemento3 de outubro de 2013
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Alma máterCongregação das Escravas do Sagrado Coração de Jesus
Ocupaciónpintora e ilustradora
IrmánsRafael Santos Torroella
Coñecido/a porsen etiquetar
PremiosCreu de Sant Jordi
Signatura Ángeles Santos Torroella.jpg
editar datos en Wikidata ]

Ángeles Santos Torroella, nada en Portbou o 7 de novembro de 1911 e finada en Madrid o 3 de outubro de 2013,[1] foi unha pintora e artista gráfica española, contemporánea da xeración do 27.[2][3] Iniciada entre o surrealismo e o expresionismo, evolucionou cara ao postimpresionismo con temas de paisaxe e interiores. En 2005 recibiu da Generalitat de Cataluña a Creu de Sant Jordi.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Iniciouse no debuxo e na pintura aos catorce anos, durante a súa etapa colexial no internado das Escravas Concepcionistas de Sevilla. Dous anos máis tarde trasladouse cos seus pais a Valladolid, cidade en que recibiu clases do pintor italiano Cellino Perotti e pintou con dezaoito anos Un mundo, óleo de gran formato que representa un estraño planeta surrealista, exposto no Museo Raíña Sofía.

Tras realizar un par de exposición en Valladolid, a súa participación no IX Salón de Outono de Madrid o ano 1929, incrementou a súa fama, o que tivo como consecuencia a publicación de artigos que deron razón da súa pintura (medio expresionista, medio surrealista) da man de intelectuais e críticos como Jorge Guillén, Ramón Gómez de la Serna, Manuel Abril, Juan Ramón Jiménez, Federico García Lorca, Guillermo Díaz-Plaja e Joan Teixidor, entre outros.

En 1931 realizou unha exposición individual en París e nos anos sucesivos participou nas exposicións organizadas pola Sociedad de Artistas Ibéricos en Donostia e Copenhague.[4] Foi invitada a expor na mostra colectiva do Carnegie Institute de Pittsburgh e en 1936 figurou no pavillón español da Bienal de Venecia e na dos Ibéricos en París.

En 1933 trasladouse a Barcelona. Nese período, Santos deixou de pintar, xa sexa por relegar a arte a un segundo plano debido ao seu matrimonio con Emilio Grau Sala e o nacemento do seu fillo Julián,[5] ou, como sinala Mercedes Prado,[6] porque a súa estética, fronte ao noucentisme catalán, entrou en crise tras ser cualificada de dura e pouco amable debido ao seu matiz expresionismo e escuro cromatismo. Debido a iso, cando Santos volveu dedicarse á pintura, esta dulcificouse e abordou temas como o retrato, os interiores urbanos e as paisaxes marítimas da cidade condal, motivos que os críticos contemporáneos lle reprocharon a súa impronta postimpresionista.

Faleceu na súa casa o 3 de outubro de 2013.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Fallece a los 101 años la pintora Ángeles Santos Torroella". 3 de outubro de 2013. Consultado o 3 de outubro de 2013. 
  2. Belausteguigoitia, Santiago (24 de xaneiro de 2004). "Dos escritoras de la Generación del 27" (en castelán). El País. Consultado o 19 de decembro de 2013. 
  3. Cabré, Mª Ángeles (14 de maio de 2016). "Las ocultas de la generación del 27". La Vanguardia - Culturas. p. 8. 
  4. Pérez Segura, Javier (2003). "La sociedad de artistas ibéricos (1920-1936)". UCM-tesis. Consultado o 18 de abril de 2017. 
  5. Rivas, F. (1987). Ángeles Santos. Madrid: Cuadernos Guadalimar. ISBN 8485253302. 
  6. Prado, Mercedes (2003). Ángeles Santos. Bilbao: Fundación Bilbao Bizkaia Kutxa. p. 47. ISBN 8495653281. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Agenjo, Rosa (1986). La pintora Ángeles Santos y su obra anterior a la guerra civil española. Catalogación y estudio. Tesi doctoral dirigida per Rafael Santos Torroella (en castelán). Barcelona: Universitat de Barcelona, Facultat de Belles Arts. ISBN 9788469242452. Consultado o 24 de marzo de 2012. 
  • Ángeles Santos, Portbou 1911. Madrid: Albert Gallery. 2002. 
  • Bassuel, Cécil (2010). "De l'aube à l'éclipse. Avant-garde et retour à l'ordre dans la peinture d'Ángeles Santos". Entre l'ancien et le nouveau. Le socle et la lézarde (Espagne XVIII-XX) (en francés). vol.II. París: Université de la Sorbonne Nouvelle (Paris III), Centre de Recherche sur l'Espagne Contemporaine. 
  • Bonet, Juan Manuel (1995). "Santos, Ángeles o Angelita". Diccionario de las vanguardias en España (1907-1936). Madrid: Alianza Editorial. ISBN 9788420682129. 
  • Capella, Anna (2011). Ángeles Santos, entre la vida i la pintura. Dones il·lustres de les comarques gironines, núm. 3 (en catalán). Bellcaire d'Empordà: Edicions Vitel·la. ISBN 9788493716264. 
  • Casamartina i Parassols, Josep (2010). Ángeles Santos. Madrid: Fundació Mapfre i TF editores. ISBN 9788492441303. 
  • Casamartina i Parassols, Josep (2003). Ángeles Santos, un mundo insólito en Valladolid (en castelán). Valladolid: Patio Herreriano Museo de Arte Contemporáneo Español. ISBN 8493260657. 
  • VV.AA. (1987). Santos, Ángeles o Angelita. Cuadernos Guadalimar, núm. 28 (en castelán). Madrid. 
  • Huici, Fernando; de Diego, Estrella (1999). Fuera del orden. Mujeres de la Vanguardia española. Madrid: Fundación Cultural Mapfre Vida. 
  • Masanés, C. (2011). "Pintar un món". (RE) Visions del món. 100 anys d'Àngeles Santos Torroella (en catalán). Portbou: Ajuntament de Porbouamb la col.laboració de l'Ajuntament de Sitges i la Diputació de Girona. D.L. GI-444-2011. 
  • Panyella, Vinyet (1992). Ángeles Santos. Barcelona: Indústries Gràfiques Viladot. ISBN 9788460448099. 
  • Prado, Mercedes; Gómez de la Serna, Ramón (2003). Ángeles Santos (en castelán). Bilbao: Fundación Bilbao Bizkaia Kutxa. ISBN 8495653281. 
  • Rivas, F. (1987). Ángeles Santos (en castelán). Madrid: Cuadernos Guadalimar. ISBN 8485253302. 
  • Santos, Rafael; Vayreda, Montserrat; [et al.] (1977). Pintors surrealistes de l'Empordà (en catalán). Figueres: Museu de l'Empordà. 
  • Santos, Rafael; Viñas, Alícia (1986). Ángeles Santos Torroella. Figueres: Museu de l'Empordà. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]