Revolta de Kronstadt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A Revolta de Kronstadt foi un alzamento fracasado dos mariños soviéticos contra o goberno da República Socialista Soviética Federativa de Rusia. Foi a última gran revolta en contra do dominio bolxevique dentro do territorio ruso. Representou tamén outra tentativa de involucrar na revolución ás forzas de esquerda que tras a súa participación nas primeiras fases foran desenganchadas pola hexemonía bolxevique.

A revolta tivo lugar nas primeiras semanas de marzo de 1921 en Kronstadt, unha fortaleza naval na illa Kotlin no Golfo de Finlandia. Tradicionalmente, Kronstadt servíu como base da flota báltica rusa e como unha vía de alcance a 35 millas de San Petersburgo (posteriormente Petrogrado, Leningrado e trala disolución da Unión Soviética, novamente San Petersburgo).

Causas da revolta[editar | editar a fonte]

Tropas do Exército vermello atacando Kronstadt

Cando rematou a Guerra Civil Rusa, Rusia estaba arruinada. As secas de 1920 y 1921 e a espantosa hambruna durante os últimos anos foron o capítulo final do desastre. Nos anos anteriores á Revolución de Outubro, epidemias, hambrunas, loitas, execucións, e a crise xeral económica e social remataron con algo máis de 20 millóns de vidas. Outro millón de persoas deixaran Rusia, uníndose ao exército branco ao mando do xeneral Wrangel, para poder así escapar das ruínas da guerra ou da persecución dunha ou máis faccións bélicas.

Esta insostible situación económica provocou levantamentos no campo (como a Revolución de Tambov) así como folgas e violentos malestares nas fábricas. Nas áreas urbanas, xurdiu unha serie de folgas espontáneas, e cara fins de febreiro Petrogrado encontrábase ao borde dunha folga xeral. Foi así como o 26 de febreiro e en resposta aos eventos sucedidos en Petrogrado, a tripulación dos barcos Petropavlovsk e Sevastopol mantiveron un encontro de emerxencia e aceptaron enviar unha delegación á cidade para investigar e informar acerca dos movementos folguistas. Ao regreso da delegación, dous días despois, esta informou ao resto da tripulación acerca das folgas, as cales contaron xa có consentimento dos mariños. Estes, mostráronse ademais opostos á represión do goberno dirixida en contra dos folguistas. Aqueles que estiveron presentes decidiron aprobar unha resolución con 15 demandas as cales se enviaron a Petrogrado.

Demandas[editar | editar a fonte]

Estas son as demandas tal como figuraron na resolución do Petropavlovsk:[1]

Despois de escoitar o informe dos representantes enviados pola asemblea xeral de tripulacións de buques a Petrogrado para investigar a situación alí reinante, resolvemos:


1. En vista de que os actuais soviets non expresan a vontade dos obreiros e campesiños, celebrar inmediatamente unhas novas eleccións mediante voto secreto, con liberdade para que todos os obreiros e campesiños poidan realizar propaganda electoral no período previo;
2. Dar liberdade de expresión e prensa aos obreiros e campesiños, aos anarquistas e aos partidos socialistas de esquerda;
3. Asegurar a liberdade de reunión para os sindicatos e as organizacións campesiñas;
4. Chamar a unha conferencia partidaria de obreiros, soldados do Exército Vermello e mariñeiros de Petrogrado, Kronstadt e da provincia de Petrogrado, para unha data non posterior ao 10 de marzo de 1921;
5. Liberar a todos os prisioneiros políticos dos partidos socialistas, así como a todos os obreiros, campesiños, soldados e mariñeiros encarcerados en vinculación cos movementos laborais e campesiños;
6. Elixir unha comisión que revise os procesos de aqueles que permanecen nas prisións e campos de concentración;
7. Abolir todos os departamentos políticos, porque a ningún partido se lle debe dar privilexios especiais na propagación das súas ideas ou acordárselle apoio financeiro do Estado para tales propósitos. En cambio, deben establecerse comisións culturais e educativas, elixidas localmente e financiadas polo Estado;
8. Retirar de inmediato todos os destacamentos de inspección camineira;
9. Igualar as racións de todos os traballadores, con excepción dos que realizan tarefas insalubres;
10.Suprimir os destacamentos comunistas de combate en todas as ramas do exército, así como as gardas comunistas que se manteñen nas fábricas e talleres. Se tales gardas ou destacamentos resultaran necesarios, designáranse no exército tomándoos das súas propias filas e nas fábricas e talleres a discreción dos obreiros;
11.Dar aos campesiños completa liberdade de acción respecto da terra, e tamén o dereito de ter gando, coa condición de que se arranxen cos seus propios medios, é dicir, sen empregar traballo asalariado;
12.Requerir a todas las ramas do exército, así como aos nosos camaradas os cadetes militares (kursanty), que aproben a nosa resolución;
13.Pedir que a prensa de ampla publicidade a todas as nosas resolucións;
14.Designar unha oficina de control itinerante;
15.Permitir a produción dos artesáns libres que utilicen o seu propio traballo.
PETRICHENKO, Presidente da Asemblea da Escuadra

PEREPELKIN, Secretario.

Entre as demandas máis importantes esixidas polos rebeldes encontrábanse a reelección do soviet, soviets sen bolxeviques, o dereito de libre expresión e a total liberdade de acción e comercio.

Tras fracasar na petición das demandas, e pola busca da igualdade de salarios para os traballadores e o fin dos bloqueos de camiños para o ingreso de alimentos á cidade, os mariños de Kronstadt alzáronse en revolta en contra do goberno bolxevique en marzo de 1921.

Eses mariñeiros e outros rebeldes demandaron a posibilidade de soviets libres. O goberno Bolxevique opúxose e respondeu cun ultimato o 2 de marzo. Este afirmaba que a sublevación respondía a un plan da intelixencia francesa e que a resolución do Petropavlovsk fora tomada por un centenar de Social-Revolucionarios (un partido socialista, o maioritario, sobre todo entre o campesiñado, nos días anteriores á revolución de outubro, cuxa ala dereita se negara a apoiar aos bolxeviques). Tamén argumentaron que a revolta fora organizada polos oficiais ex tsaristas liderados polo ex xeneral Kozlovsky (quen, ironicamente, fora colocado na fortaleza como un especialista militar por Trotsky). Incluso un ex oficial tsarista, o ex tenente coronel Solviakov, foi nomeado comandante da fortaleza polos amotinados.

Outra das razóns que utilizaban os comunistas para demostrar que o motín fora froito dunha conspiración contrarrevolucionaria foi a aparición na prensa da noticia (en Obschye Dyelo, Le Matin, L'Echo de Paris y New York Times) dúas semanas antes de que se producise o acontecemento. Esta foi a liña oficial tomada polo goberno en contra da revolta.

Represión[editar | editar a fonte]

Os traballadores de Petrogrado estaban baixo a lei marcial e nin puideron nin quixeron ofrecer demasiado apoio a Kronstadt. O goberno bolxevique comenzou o seu ataque en Kronstadt o 7 de marzo. Despois de 10 días de continuos ataques, durante os cales moitas unidades do Exército Vermello foron forzadas a atacar a matar e durante o cal tamén algúns membros do exército se uniron á volta, esta foi sufocada polo Exército Vermello, que contaba con algo máis de 50.000 soldados baixo a dirección de Mijaíl Tujachevsky. O 17 de marzo, as forzas Bolxeviques finalmente entraron á cidade de Kronstadt despois de sufrir cerca de 10.000 baixas. Aínda que non existen datos certeiros acerca dos rebeldes caídos na acción, os historiadores estiman que miles foron executados nos días posteriores e moitos máis enviados a campos de traballo en Siberia. Outro gran número de rebeldes lograron escapar a Finlandia.

As unidades do Exército Vermello acabaron co alzamento, que encontrara eco en sectores populares pola grave situación social que se vivía. En contra deste descontento, Lenin, quen tamén concluíu que a revolución mundial non era inminente, procedeu na primavera do mesmo ano a substituír o Comunismo de guerra pola Nova Política Económica, a cal terminaría por sacar ao país da ruína.

Legado[editar | editar a fonte]

Anos máis tarde, en novembro de 1975, o descontento polas aparentes contradicións da sociedade soviética provocou un motín a bordo da fragata Storozhevoy. Recordou á revolta de Kronstadt, cunha tripulación votando unanimemente a favor da acción e co polo menos a metade dos seus oficiais apoiando ao comandante Valeri Sablin, de 30 años, na súa revolta contra as autoridades. Realizáronse infrutuosos intentos por emitir propaganda e incitar á revolta entre a poboación civil. Sen embargo, a nave foi asaltada e Sablin finalmente executado polos actos.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Paul Avrich, Kronstadt 1921, Colección Utopía Libertaria

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Revolta de Kronstadt

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]