Hiten

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Hiten / MUSES A
Hiten.gif
A sonda Hiten.
Tipo Científico
Organización ISAS
Destino actual Fora de servizo
Data de lanzamento 25 de xaneiro de 1990, 11:46 GMT[1][2][3][4]
Foguete portador M-3SII[2][5]
Sitio de lanzamento Centro Espacial de Uchinoura[2][6]
Obxectivo da misión Probas tecnolóxicas e investigación luar.[2][6]
Decaemento 12 de abril de 1993[1]
NSSDC ID 1990-007A
Masa 143,0 kg[5][2][6]
Dimensións Forma de cilindro de 1,4 m de diámetro e 0,8 m de alto[2]
Potencia 110 vatios[2]

Hiten (nomeada así por un anxo budista), previamente denominado MUSES A, foi unha sonda lugar da axencia xaponesa ISAS (máis tarde integrada na actual JAXA) lanzada o 25 de xaneiro de 1990 mediante un foguete M-3SII desde o Centro Espacial de Uchinoura.[2][5][6]

Características[editar | editar a fonte]

Hiten foi unha sonda deseñada para facer probas de tecnoloxías asociadas coa exploración luar e planetaria e sobrevoar a Lúa varias veces. A sonda levaba un subsatélite denominado Hagoromo (nomeado así polo velo que vestía o anxo Hiten) que foi soltado na vecindade da Lúa. Hiten foi situado nunha órbita terrestre altamente elíptica que a facía sobrevoar a Lúa.[2][5]

Os obxectivos principais da misión foron probar o control da traxectoria da sonda mediante asistencias gravitatorias, inserir o subsatélite en órbita Luar, probar a navegación óptica nun satélite estabilizado mediante xiro, probar a tolerancia a fallos do ordenador de a bordo e da telemetría, experimentar co aerofreado para chegar a órbitas próximas á Lúa e detectar e medir a velocidade e masa dos micrometeoroides. Adicionalmente se probou a inserir a Hiten nos puntos lagranianos L4 e L5 do sistema Terra-Lúa, logo a insertala en órbita luar e máis tarde a estrelala contra a superficie da Lúa. Hiten foi a primeira sonda luar lanzada por Xapón.[2][5]

Hiten tiña forma de cilindro de 1,4 m de diámetro e 0,8 m de alto, con Hagoromo situado nun dos extremos. A masa do satélite, incluído propelente, era de 143 kg e a alimentación eléctrica era proporcionada polas células solares que recubrían as paredes do cilindro, dando ata 110 vatios de potencia, que podían almacenarse na batería de a bordo. A sonda estabilizábase mediante xiro, a entre 10 e 20,5 r.p.m. O control de actitude e a propulsión da nave corrían a cargo de oito propulsores de 23 N de pulo e catro de 3 N alimentados por hidracina. As comunicacións tiñan lugar grazas a un conxunto de antenas de media ganancia que transmitían tanto en banda X como en banda S.[6][3][1]

Hiten foi estrelada intencionadamente na superficie luar o 10 de abril de 1993.[6][3][1]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 "HITEN (MUSES A)" (en inglés). Real Time Satellite Tracking. 2011. http://www.n2yo.com/satellite/?s=20448. Consultado o 15 de abril de 2013.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 "Hiten" (en inglés). 27 de marzo de 2013. http://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1990-007A. Consultado o 15 de abril de 2013.
  3. 3,0 3,1 3,2 (PDF) Note verbale dated 20 June 1990 from the Permanent Representative of Japan to the United Nations addressed to the Secretary-General. 26 de xuño de 1990. pp. 2. http://www.unoosa.org/oosa/download.do?file_uid=522.
  4. "Muses A / Hiten" (en inglés). 2010. http://claudelafleur.qc.ca/Spacecrafts-1990.html#Muses-A. Consultado o 15 de abril de 2013.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 "Muses A (Hiten)" (en inglés). Gunter's Space Page. 2013. http://space.skyrocket.de/doc_sdat/muses-a.htm. Consultado o 15 de abril de 2013.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 "Hiten" (en inglés). 2011. http://www.astronautix.com/craft/hiten.htm. Consultado o 15 de abril de 2013.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]