Filipe I de Parma

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Filipe I de Borbón-Parma

Filipe I de Parma (Madrid, 15 de marzo de 1720 - Alessandria 18 de xullo de 1765), foi duque de Parma (1748-1765), o primeiro da dinastía Borbón.

Era fillo de Filipe V, rei de España e da súa segunda muller Isabel de Farnesio e como tal infante de España, foi tamén conde de Chincón, con grandeza de España entre 1738 e 1754. En 1739 casou en Alcalá de Henares con Luísa Isabel de Francia (1727-1759), princesa de Francia, filla do rei Luís XV e María Leszczyńska.

Biografía[editar | editar a fonte]

En 1744, durante a Guerra de Sucesión Austríaca,o infante Filipe asumiu o mando do exército conxunto hispanofrancés duante a campaña contra Carlos Manuel III de Sardeña. En 1748 en virtude dos acordo da Paz de Aquisgrán convértese no duque de Parma, Piacenza e Guastalla, a coroación foi o 18 de outubro dese ano .

O duque Filipe desenvolveu unha política ilustrada, expansiva e xansenista, nomeou ministro a Guillaume du Tillot que introduciu reformas que sanearon as finanzas, reforzou o poder do Estado, creou escolas públicas. En 1768 decretou a expulsión dos xesuítas, a confiscación das propiedades da Igrexa Católica e a supresión dos tribunais eclesiásticos do ducado.

Filipe de Parma

Fillos[editar | editar a fonte]

Filipe coa súa dona e fillos

Filipe de Parma deu orixe á póla Borbón-Parma da dinastía de Borbón, e tivo tres fillos