Economía de Xordania
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
| Economía de Xordania | |
|---|---|
| Moeda | Dinar xordano |
| Organizacións comerciais de que fai parte | OMC, Grupo dos 77 |
| Datos estatísticos[1] | |
| PIB | 38,67 mil millóns (2012) |
| Posición do PIB | 105ª no mundo[2] |
| Crecemento do PIB | 3% (2012) |
| PIB per cápita | $ 6 000 (2012) |
| PIB por sector | agricultura 2,7%, industria 20%, comercio e servizos 77,4% (2007) |
| Inflación | 4,3% (2012) |
| Poboación abaixo da liña da pobreza | 14,2% (2002) |
| Total da forza de traballo | 1.824.000 (2012) |
| Forza de traballo por sector | agricultura 2,7%, industria 20%, comercio e servizos 77,4% (2007) |
| Desemprego | 12,3% (2012) |
| Industrias | roupas, fertilizantes, potasio, minas de fosfato, farmacéutica, refino de petróleo, cemento, produtos químicos inorgánicos, construción leve, turismo |
| Parcerías comerciais[1] | |
| Exportacións | 7 836 millóns (2012) |
| Produtos de exportación | roupas, fertilizantes, potasa, fosfatos, verduras, fármacos |
| Principais mercados | Estados Unidos 15,4%, Iraq 15%, India 12,9%, Arabia Saudí 9,4%, Líbano 4,4% (2011) |
| Importacións | 20 830 millóns (2012) |
| Principais produtos importados | petróleo cru, textiles, máquinas, equipamentos de transporte, manufacturados |
| Principais mercados | Arabia Saudí 22,1%, China 9,8%, Estados Unidos 6,4%, Italia 5,1%, Alemaña 4,5% (2011) |
| Finanzas públicas[1] | |
| Débeda externa | 6 065 mil millóns (2012) |
| Receitas | 6 378 mil millóns (2012) |
| Despesas | 8 390 mil millóns (2012) |
Xordania é un país pequeno con recursos naturais bastante limitados, pouca auga e pouco petróleo. A pobreza, o desemprego e a inflación son problemas fundamentais, pero o rei Abdullah, despois de asumir o trono en 1999, implementou reformas económicas para mellorar o padrón de vida do país.
O país é un grande exportador de fosfato e carbonato de potasio, e tamén depende do turismo e do comercio de fertilizantes. Importa o petróleo que consome do Iraq e da Arabia Saudí.
A Xordania continúa a seguir as directrices do Fondo Monetario Internacional dende o 2002, seguindo unha política monetaria austera e privatizacións.
