Economía de Güiana

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Economía de Güiana
Moeda Dólar güianés (GYD)
Organizacións comerciais de que fai parte OMC, Caricom
Datos estatísticos[1]
PIB 6 593 millóns (2013)
Posición do PIB 163ª no mundo[2]
Crecemento do PIB 5.3% (2013)
PIB per cápita 8 500 (2013)
PIB por sector agricultura 20.7%, industria 38.5%, servizos 40.8%
Inflación 3.9% (2013)
Poboación abaixo da limiar de pobreza 35% (2006)
Total da forza de traballo 313.100 (2009)
Forza de traballo por sector N/D
Desemprego 11% (2007)
Industrias bauxita, azucre, beneficiamento de arroz, madeira, téxtiles, extración de ouro
Parcerías comerciais[1]
Exportacións 1 337 millóns (2013)
Produtos de exportación azucre, ouro, bauxita, alumina, arroz, camarón, xarope de azucre, ron, madeira
Principais mercados Estados Unidos 30.8%, Canadá 28.9%, Reino Unido 6.2% (2012)
Importacións 2 039 millóns (2013)
Principais produtos importados manufacturados, máquinas, petróleo, alimentos
Finanzas públicas[1]
Débeda externa 1 846 millóns (2013)
Receitas 756.7 millóns (2013)
Despesas 948.5 millóns (2013)
Tractor en plantación de arroz, na Güiana.

A economía da Güiana ten mostrado un crecemento moderado entre 1999 e 2007, baseado nunha expansión dos sectores agrícola e mineiro. A economía depende da exportación de 6 produtos: azucre, ouro, bauxita, camaróns, madeira e arroz - que representan case o 60% do PIB do país, e son susceptibles ás condicións climáticas e aos prezos internacionais.[1]

Coa expansión dos negocios, ademais dunha taxa de interese máis realista, un control máis intenso da inflación e o apoio continuado de organizacións internacionais, a economía recuperouse despois das inundacións do 2005. O ingreso do país ao mercado común caribeño - Caricom - o xaneiro 2006 ampliou os mercados de exportacións do país, especialmente as materias primas.[1] A inflación foi mantida baixo control. En anos recentes o país baixou a súa débeda externa, que hoxe é menos da metade do que era no inicio dos anos 1990.[1] Pero a pesar da mellora, o país ten buscado equilibrar unha débeda externa aínda grande coa necesidade de expansión do investimento público.[1]

Os problemas crónicos inclúen carencias no número de traballadores cualificados e infraestruturas deficientes.[1] Os baixos prezos de produtos-chave nos sectores mineiro e agrícola, combinados con problemas nas industrias de bauxita e azucre ameazan a xa tenue posición fiscal do goberno e ensombran o futuro.

Referencias[editar | editar a fonte]