Advanced Composition Explorer

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Advanced Composition Explorer
Advanced Composition Explorer.jpg
Advanced Composition Explorer
Tipo Observatorio espacial
Fabricante
Organización NASA
Data de lanzamento 25 de agosto de 1997[1][2][3]
Foguete portador Delta II 7920[2][4][5]
Sitio de lanzamento Centro Espacial Kennedy[2]
Obxectivo da misión Estudio das abundancias de diferentes elementos no medio interplanetario.[2]
NSSDC ID 1997-045A
Masa 596 kg (máis 189 kg de hidracina)[2][4][6]
Dimensións 1,6 m de ancho por 1,0 m de alto (sen os paneis solares[6]
Potencia 464 vatios[2][6]

Advanced Composition Explorer, tamén coñecido polo acrónimo ACE, é un satélite artificial pertencente ó programa Explorer da NASA que foi lanzado o 25 de agosto de 1997 a bordo dun foguete Delta II 7920 desde o Centro Espacial Kennedy, en Florida, Estados Unidos.[4][2][6][5]

Índice

Historia [editar]

ACE foi ideado nunha reunión que tivo lugar o 19 de xuño de 1983 na Universidade de Maryland organizada por George Gloecker e Glen Mason. Nela participaron os doutores L. F. Burlaga, S. M. Krimigis, R. A. Mewaldt e E. C. Stone. A reunión organizouse en base a documentación provinte do Laboratorio de Física Aplicada da Universidade Johns Hopkins (APL) e da Universidade de Maryland, propóndose inicialmente unha misión denominada Cosmic Composition Explorer. A solicitude de proposta enviouse á oficina do programa Explorer da NASA a finais dese mesmo ano, sen que fose admitida. A proposta foi retomada a petición do doutor Vernon Jones e a solicitude enviouse de novo á NASA en 1986. A misión foi seleccionada para un estudio dun ano na fase A en 1988, durante o cal se estudiaría a viabilidade e se sopesarían os pros e contras da misión.[6][7]

A misión de ACE comezaría oficialmente o 22 de abril de 1991 cando, tras superar a fase A, se firmou o contrato entre o Centro Goddard de Voo Espacial e o Instituto Tecnolóxico de California, co APL como deseñador e construtor da nave, para comeza-la planificación da fase B, adicada á definición en si da misión. Durante esta fase tiveron lugar as especificacións do soporte da misión e dos sistemas e interfaces da nave. A fase B comezou oficilamente en agosto de 1992.[6][7]

A revisión de deseño preliminar da misión tivo lugar en novembro de 1993, co que as fases C e D comezaron pouco despois.[6][7]

Características [editar]

ACE está basado no deseño do satélite Charge Composition Explorer (parte da misión AMPTE) e está adicado a comparar e determina-la composición elemental e isotópica de distintos tipos de materia, entre eles o vento solar, o medio interestelar e outra materia de orixe galáctico. O satélite pesa 596 kg, ó que hai que sumar 189 kg de hidracina para o sistema de propulsión. Foi situado nunha órbita de Lissajous arredor do punto de Lagrange L1, situado entre o Sol e a Terra, a unha distancia duns 1,5 millóns de km desta última, e estabilízase mediante xiro, a 5 revolucións por minuto, co eixo de rotación apuntando cara o Sol cun marxe de erro de 20 graos.[4][2][7]

A nave produce electricidade mediante células solares e estaba deseñada para durar como mínimo cinco anos, xa cumplidos desde o comezo da misión. Leva unha grabadora a bordo para garda-los datos e descargalos posteriormente cando pasa sobre algunha das estacións da Rede do Espazo Profundo da NASA. As velocidades típicas de descarga de datos son de 6,7 e 78 Kbps e 434 bps. Mide 1,6 m de ancho por 1,0 m de alto.[2][7]

Os estudios de ACE inclúen análises de abundancia isotópica dos elementos desde o hidróxeno ó cinc (número atómico entre 1 e 30), con estudios exploratorios ata o circonio (número atómico 40).[4][2]

ACE ten suficiente propelente como para permanecer no punto L1 ata 2024.[7]

Instrumentos [editar]

O satélite leva nove instrumentos[4], entre os que se atopan seis espectrómetros de alta resolución optimizados para o seu particular rango de enerxías[2]:

  • CRIS (Cosmic Ray Isotope Spectrometer) é un espectrómetro de isótopos de raios cósmicos. Está formado por unha pila de catro capas de detectores de silicio, que se encarga de determinar a enerxía dos raios cósmicos incidentes, e un sistema de determinación da traxectoria por fibra óptica centelleante (SOFT polo seu acrónimo en inglés, Scintillating Optical Fiber Trajectory).[4][8]
Instrumento CRIS.


  • SIS (Solar Isotope Spectrometer) é un espectrómetro de isótopos solares deseñado para proporcionar medicións de alta resolución da composición isotópica de núcleos enerxéticos dos elementos desde o helio ata o níquel (número atómico de 2 a 28) no rango de enerxías entre 10 e 100 MeV. [4][9]
Instrumento SIS.


  • ULEIS (Ultra Low Energy Isotope Spectrometer) é un espectrómetro de isótopos de enerxía ultra baixa para o rango entre 45 keV e uns poucos MeV. A velocidade de transmisión de datos do instrumento é de aproximadamente 1 kbps.[4][10]
Instrumento ULEIS.


  • SEPICA (Solar Energetic Particle Ionic Charge Analyzer) é un analizador de carga iónica de partículas enerxéticas solares. O instrumento deixou de funcionar o 4 de febreiro de 2005 tra-lo fallo das válvulas de control de fluxo do gas usado como parte do detector.[4][7]
Instrumento SEPICA.


  • SWIMS (Solar Wind Ion Mass Spectrometer) é un espectrómetro de masas para medi-la composición química e isotópica do vento solar para elementos entre o helio e o níquel e enerxías de ata 10 keV.[4][11]
Instrumento SWIMS.


  • SWICS (Solar Wind Ion Composition Spectrometer) é un espectrómetro de tempo de voo para determina-la composición química e iónica do vento solar, diferenciando entre isótopos de hidróxeno e helio de orixe interestelar e solar. O instrumento tamén mide as funcións de distribución tanto de nubes interestelares como de po a enerxías de ata 100 keV.[4][11]
Instrumento SWICS.


  • EPAM (Electron, Proton, and Alpha Monitor) é un monitor de electróns, protóns e partículas alfa composto por cinco telescopios de tres tipos. Dous espectrómetros de lámina de baixa enerxía (LEFS, Low Energy Foil Spectrometers) para medi-lo fluxo e dirección de electróns con enerxías por enriba de 30 keV, dous espectrómetros magnéticos de baixa enerxía (LEMS, Low Energy Magnetic Spectrometers) para medir o fluxo e dirección de ións con enerxías superiores a 50 keV e a apertura de composición (CA, Composition Aperture) para medi-la composición elemental dos ións.[4][12]
Instrumento EPAM.


  • SWEPAM (Solar Wind Electron, Proton, and Alpha Monitor) é un monitor de electróns, protóns e partículas alfa do vento solar. Os ións e os electróns son medidos con diferentes sensores. O sensor de ións mide enerxías de entre 0,26 e 36 keV e o de electróns entre 1 e 1350 eV.[4][13]
Instrumento SWEPAM.


Instrumento CRIS.


Resultados [editar]

Ata outubro de 2010 escribíronse 635 artigos científicos basados nos datos de ACE.[7]

Notas [editar]

  1. ↑ "ACE" (en inglés). Real Time Satellite Tracking. 2011. http://n2yo.com/satellite/?s=24912. Consultado o 6 de agosto de 2011. 
  2. ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 "ACE" (en inglés). 8 de xullo de 2011. http://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1997-045A. Consultado o 6 de agosto de 2011. 
  3. ↑ "Note verbale dated 12 June 1998 from the Permanent Mission of the United States of America to the United Nations (Vienna) addressed to the Secretary-General" (PDF). COMMITTEE ON THE PEACEFUL USES OF OUTER SPACE. 24 de xuño de 1998. 98-54610. http://www.unoosa.org/oosa/download.do?file_uid=1528. 
  4. ↑ 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 4,13 4,14 "Explorer: ACE" (en inglés). Gunter's Space Page. 2011. http://space.skyrocket.de/doc_sdat/explorer_ace.htm. Consultado o 6 de agosto de 2011. 
  5. ↑ 5,0 5,1 "Delta 7920-8" (en inglés). 2011. http://astronautix.com/lvs/del79208.htm. Consultado o 27 de xuño de 2012. 
  6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 "ACE" (en inglés). 2011. http://www.astronautix.com/craft/ace.htm. Consultado o 7 de agosto de 2011. 
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 "Advanced Composition Explorer (ACE) Mission Overview" (en inglés). xaneiro de 2012. http://www.srl.caltech.edu/ACE/ace_mission.html. Consultado o 29 de febreiro de 2012. 
  8. ↑ "CRIS: The Cosmic Ray Isotope Spectrometer" (en inglés). 28 de novembro de 2007. http://www.srl.caltech.edu/ACE/CRIS_SIS/cris.html. Consultado o 29 de febrero de 2012. 
  9. ↑ "SIS: The Solar Isotope Spectrometer" (en inglés). 28 de novembro de 2007. http://www.srl.caltech.edu/ACE/CRIS_SIS/sis.html. Consultado o 29 de febrero de 2012. 
  10. ↑ G. M. MASON, R. E. GOLD, S.M. KRIMIGIS, J. E. MAZUR, G. B. ANDREWS, K.A. DALEY, J. R.DWYER, K. F. HEUERMAN, T. L. JAMES, M. J. KENNEDY, T. LEFEVERE, H.MALCOLM, B. TOSSMAN e P. H. WALPOLE (1998). "THE ULTRA-LOW-ENERGY ISOTOPE SPECTROMETER (ULEIS) FOR THE ACE SPACECRAFT" (PDF). Space Science Reviews (86): 409-448. 
  11. ↑ 11,0 11,1 "ACE/SWICS & ACE/SWIMS" (en inglés). Universidade de Michigan. http://openflux.engin.umich.edu/ace/. Consultado o 1 de marzo de 2012. 
  12. ↑ "The EPAM Homepage" (en inglés). JHU/APL. 21 de setembro de 2011. http://sd-www.jhuapl.edu/ACE/EPAM/. Consultado o 1 de marzo de 2012. 
  13. ↑ "SWEPAM" (en inglés). Los Alamos National Laboratory. 2006. http://swepam.lanl.gov/. Consultado o 1 de marzo de 2012. 

Véxase tamén [editar]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría:

Bibliografía [editar]

Ligazóns externas [editar]

Traído desde "http://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Advanced_Composition_Explorer&oldid=2882615"