Sexto Petronio Probo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Sexto Petronio Probo
Valdes leal-san ambrosio gobernador-prado.jpg
Ambrosio de Milán nomeado gobernador de Liguria-Emilia por Sexto Claudio Petronio Probo. Pintura de Juan de Valdés Leal, cara a 1673 (Museo do Prado).
Nacemento328
 Verona
Falecemento388
 Tesalónica
NacionalidadeRoma Antiga
Ocupaciónpolítico
PaiPetrônio Probino
CónxuxeAnícia Faltônia Proba
FillosAnicius Probinus, Anicius Hermogenianus Olybrius, Anicius Petronius Probus e Anicia Proba
editar datos en Wikidata ]

Sexto Claudio Petronio Probo (en latín, Sextus Claudius Petronius Probus), foi militar, político e un dos principais patricios romanos de finais do século IV, coñecido pola súa riqueza, poder e conexións sociais.

Foi patrón do mozo Ambrosio de Milán e tivo unha carreira espectacular: procónsul de África no 358, prefecto pretoriano en catro ocasións ocasións (de Illyricum no 364, da Galia no 366, de Italia entre o 368 e o 375 e de novo entre o 383 e o 384 ), e cónsul no 371, co emperador Graciano como colega.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Familia[editar | editar a fonte]

Era cristián e pertencía á poderosa familia Anicia de Verona, unha poderosa familia patricia convertida ao cristianismo. Casou con Anicia Faltonia Proba, a filla do seu curmán primeiro Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio, coa que tivo dous fillos, Anicio Probino e Anicio Hermoxeniano Olibrio. A través dos seus fillos, Probo foi o avó paterno de dous emperadores, Petronio Máximo e Anicio Olibrio.

Segundo a árbore xenealóxica publicada por Mommaerts e Kelley, Probo era fillo de Petronio Probino, cónsul no 341, e de "Claudia"/"Clodia", unha irmá de Clodio Celsino Adelfo. Faltonia Betitia Proba, poeta cristiá, era irmá deste Probino e esposa de Adelfo.[1] Hermoxeniano era fillo de Proba e Adelfo. Probino e Proba máis vellos, eran fillos de Petronio Probiano, cónsul no 322. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era unha "Anicia", unha irmá de Amnio Anicio Xuliano. Claudia e Adelfo eran fillos de Clodio Celsino e Demetrias.[1] O Probiano máis vello, era un fillo de Petronio Aniano, cónsul no 314. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era "Proba", unha filla de Probo.[1] Probo estivo casado coa súa curmá primeira Anicia Faltonia Proba (aproximadamente 365-410-432), filla de Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio e da esposa Turrenia Anicia Xuliana ou Anicia Faltonia Proba, coa que tivo tres fillos, Anicio Probino, Anicio Hermoxeniano Olibrio e Anicio Petronio Probo.

Carreira[editar | editar a fonte]

A carreira de Probo foi unha das máis salientables do momento. Comezou como cuestor e logo converteuse en prefecto urbano.[2][3] Foi procónsul de África no 358[4] e logo prefecto pretoriano catro veces: de Illyricum no 364, de Galia no 366, de Italia, Illyricum e África no 368-375 e de novo en 383-384;[2][4] mentres tanto, ocupou o consulado no 371, co emperador Graciano como colega.[2]

En 372, defendeu a Sirmium contra o ataque bárbaro e nese mesmo ano proclamou a Ambrosio gobernador de Emilia e Liguria. En 375, Probo foi acusado de corrupción e opresión na extorsión de impostos por Valentiniano I. Serviu ao mando do emperador Valentiniano II, seguíndoo na corte oriental cando Magno Máximo se rebelou en Occidente. Descoñécese a súa data de morte, aínda que vivía no 390 cando, segundo a Vita Ambrosii de Paulino de Milán, dous nobres persas presentáronse ante Teodosio I en Mediolanum pero marcharon ao día seguinte a Roma para ver por si mesmos a Petronio Probo, o orgullo da aristocracia romana, unha lenda na súa propia vida.

Tumba[editar | editar a fonte]

Petronio Probo foi enterrado nun mausoleo construído para el pola súa muller Anicia Faltonia Proba no outeiro do Vaticano.[5][6] Como o lugar de enterramento máis prestixioso xunto á tumba de San Pedro da vella basílica de San Pedro xa fora ocupado polo sarctego do predecesor de Probo, o cónsul e praefectus urbanus Xunio Baso, o mausoleo de Probo foi construído inmediatamente fóra da ábsida occidental da basílica.[5][6] Probo foi enterrado en San Pedro moitas décadas antes de que o primeiro papa alí enterrado - o papa León I - fose enterrado no 461, e nunha posición máis próxima á tumba do apóstolo do posible para o mausoleo imperial de Honorio, unido ao cruceiro sur da basílica no principios do século V para os enterros da dinastía teodosiana.[5][6][7]

Fama[editar | editar a fonte]

En varias inscricións, Probo é descrito como "o cumio da casa Anicia" (Aniciae domus culmen), "máis aprendido en todos os temas" (omnibus rebus eruditissimus) e "o cumio da nobreza, a luz da literatura e a elocuencia" (nobilitatis culmen, litterarum et eloquentiae lumen). Estas frases suxiren que foi un mecenas da literatura, incluído o do poeta de Bordeos, Ausonio. Os seus dous fillos, Probino e Olibrio, continuaron a tradición sendo os patróns de Claudiano, quen pinta un retrato laudatorio de Probo no seu Panegyricus dictus Probino et Olybrio consulibus, escrito para celebrar o consulado conxunto dos seus fillos no 395.

Amiano Marcelino represéntao como un home vaidoso e rapaz que:

"Tiña posesións en case todos os puntos do Imperio; algunhas ben e outros mal adquiridas. Había dous homes nel, un amigo leal e sincero, o outro, un inimigo perigoso e vingativo. A pesar do equilibrio e a confianza que lle debían dar as súas inmensas xenerosidades e o hábito do poder, Probo baixaba o ton en canto llo subían a el, non sendo un gran personaxe agás cos humildes. Igual que o peixe non vive fóra do elemento líquido, Probo non respiraba no momento en que non ocupaba algún cargo ou sinecura. Ademais, sempre o impulsaba cara o poder, querendo ou non, o interese dalgunha importante familia, que, non atendendo a regra do deber coa intemperancia dos desexos, quería asegurarse a impunidade, buscando unha alta protección. Porque debemos afirmar que, se persoalmente era incapaz de esixir algo ilícito a un cliente ou a un subordinado, non deixaba, porén, cando había sospeita sobre calquera dos seus, de toma-la súa defensa con razón ou sen ela, aínda que fose en contra da xustiza.[8]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 Mommaerts e Kelley (1992), p. 112
  2. 2,0 2,1 2,2 Martindale, Jones, e Harris 1971, p. 737
  3. Cagnat e Merlin (1935)
  4. 4,0 4,1 Cameron (1985), pp. 178-182
  5. 5,0 5,1 5,2 Thacker (2013), pp. 143–144
  6. 6,0 6,1 6,2 McEvoy (2013), p. 130
  7. Alchermes (1995, pp. 7-8
  8. Amiano Marcelino, Historia, XXVII, 11

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Alchermes, Joseph D. (xaneiro 1995). Catholic University of America Press, ed. "Petrine Politics: Pope Symmachus and the Rotunda of St. Andrew at Old St. Peter's". The Catholic Historical Review (en inglés). LXXXI (1): 1–40. ISSN 0008-8080. JSTOR 25024438. 
  • Cagnat, R.; Merlin, Alf. (1935). "Publications relatives a l’antiquité Romaine". L’Année Épigraphique (en francés) (París: Presses Universitaires de France) (1934): 59–74. ISSN 2492-0509. JSTOR 25606621. 
  • Cameron, Alan (novembro de 1985). "Polyonomy in the Late Roman Aristocracy: the Case of Petronius Probus". Journal of Roman Studies (en inglés) 75: 164–182. ISSN 1753-528X. JSTOR 300658. doi:10.2307/300658. 
  • Martindale, John R.; Jones, A. H.M.; Morris, John, eds. (1971). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume I, AD 260–395 (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-07233-6. 
  • McEvoy, Meaghan (2013). "The Mausoleum of Honorius: Late imperial Christianity and the city of Rome in the fifth century". En McKitterick, Rosamond; Osborne, John; Richardson, Carol M.; Story, Joanna. Old Saint Peter's, Rome (en inglés). Cambridge / Nova York: Cambridge University Press. pp. 119–136. ISBN 978-1-107-72963-6. 
  • Mommaerts, T.S.; Kelley, D.H. (1992). "The Anicii of Gaul and Rome". En Drinkwater, John y Hugh Elton; Elton, Hugh. Fifth-century Gaul: A Crisis of Identity? (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. pp. 111–121. ISBN 978-0521414852. 
  • Thacker, Alan (2013). "Popes, emperors and clergy at Old St Peter's from the fourth to the eighth centuries". En McKitterick, Rosamond; Osborne, John; Richardson, Carol M.; Story, Joanna. Old Saint Peter's, Rome (en inglés). Cambridge / Nova York: Cambridge University Press. pp. 137–158. ISBN 978-1-107-72963-6. 


Predecesor:
Valentiniano I e
Valente
 Cónsul do Imperio Romano 
371

con Graciano

Sucesor:
Domicio Modesto e
Flavio Arinteo