Pedro Calvo Camina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Pedro Calvo Camina
Nacemento7 de xuño de 1855
 Meneses de Campos
Falecemento11 de abril de 1937
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Valladolid
Ocupaciónxuíz
FillosJosé Calvo Sotelo, Joaquín Calvo Sotelo e Leopoldo Calvo Sotelo
editar datos en Wikidata ]

Pedro Calvo Camina, nado en Meneses de Campos o 7 de xuño de 1855 e finado en Madrid o 11 de abril de 1937, foi un xuíz español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu na rúa de En Medio, que actualmente leva o seu nome. Fillo de Gregorio Calvo Herrera (natural de Villerías de Campos) e de Tomasa Camina Andrés, de Meneses. Foi bautizado na igrexa parroquial da Nosa Señora do Tovar, sendo apadriñado polo seu tío Joaquín Camina e a súa irmá Dionisia Calvo. O tío, sacerdote, fíxose cargo del ao quedar orfo.

En 1877 licenciouse en Dereito Civil e Canónico na Universidade de Valladolid. En 1879 abriu despacho en Peñaranda de Bracamonte (provincia de Salamanca), onde exerceu de xuíz municipal de 1881 a 1883, e pasou a ser xuíz de primeira instancia e instrución. En 1885 aprobou oposicións como maxistrado. O 7 de outubro dese ano foi nomeado vicesecretario da Audiencia de Bilbao, e en xuño de 1886 tomou posesión do xulgado de primeira instancia de Castropol. Dous meses despois foi destinado a Ḷḷuarca. En 1889 conseguiu praza como titular no xulgado de primeira instancia e instrución de Lucena (provincia de Córdoba), e ese mesmo ano foille asignado o xulgado de Tui.

En 1897 pediu o traslado a Avilés, mais foi destinado a León. O 12 de xaneiro de 1900 foi destinado á Coruña, onde en 1901 instruíu unha orde de busca e captura contra Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga[1]. Entre 1909 e 1913 foi Maxistrado da Audiencia de Zaragoza. O 13 de xaneiro de 1913 foi nomeado presidente do Tribunal Industrial de Madrid, e en 1917 Presidente da Sala de Audiencia de Sevilla, se ben nese mesmo ano foi nomeado Fiscal do contencioso do Tribunal Supremo de España. En 1924 foi designado presidente da Audiencia Provincial de Madrid. Xubilouse o 10 de xuño de 1925. En 1924 foi nomeado fillo predilecto da súa vila natal.

Obra[editar | editar a fonte]

  • La instancia única en lo civil y en la organización de los tribunales.
  • Comentario a la ley de Tribunales industriales de 22 de julio de 1912 con las disposiciones de carácter sustantivo y adjetivo que la complementan (Madrid, Librería V. Suárez, 1917)

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou o 29 de xaneiro de 1887 con Elisa Sotelo Lafuente, de Ribadeo. Foron pais de José (1893-1936), Leopoldo (1894-1933) e Joaquín Calvo Sotelo (1905-1993).

Notas[editar | editar a fonte]

  1. de Gabriel, N. (2008): Marcela e Elisa. Alén dos homes. Ed. NigraTrea.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]