O único que queda é o amor

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

O único que queda é o amor
Autor/aAgustín Fernández Paz
Ilustrador/aPablo Auladell
OrixeGalicia Galicia
LinguaGalega
Xénero(s)relatos
EditorialEdicións Xerais de Galicia
Data de pub.2007
ISBNISBN 978-84-9782-628-0

O único que queda é o amor é un libro de dez relatos de Agustín Fernández Paz publicado en 2007.

Trama[editar | editar a fonte]

“Un radiante silencio”[editar | editar a fonte]

Cando abren unha libraría cunha pequena cafetería fronte ao banco onde traballa, Sara vai tomar café alí e aos poucos días comeza a atopar tarxetas con versos que a fan recobrar a ilusión de vivir e a emoción de descubrir quen llas deixa. Co paso dos días, temendo que sexa unha broma pesada, abandona a libraría e volve tomar café cos seus compañeiros. Pasadas dúas semanas, o autor das tarxetas quéimaas na súa casa, seguro de que ela non volverá.

“Amor de agosto”[editar | editar a fonte]

No verán do 68 un rapaz pobre namorouse de Laura, a filla do seu xefe. Nas festas da vila atreveuse a pedirlle para bailar e pasaron case toda a noite xuntos, vendo estrelas fugaces… Ao día seguinte foi fulminantemente despedido e emigrou a Barcelona, fixo o servizo militar e mantiveron correspondencia, que pouco a pouco foi decaendo. Cando volveu á vila por primeira vez ela xa moceaba co fillo do notario e queimara as súas cartas, mais el sempre as gardou.

Agora, aos 56 anos, aproveitará outra noite de estrelas fugaces para queimalas.

“Esta estraña lucidez”[editar | editar a fonte]

Un can narra que acompaña o seu dono ante á casa dunha muller e lembra todo o pasado: o último ano coa mesma rutina, cando se coñeceron El e Ela e a felicidade que acompañou o seu dono mentres durou a relación, a ruptura, outras relacións pasaxeiras… e a noite dun ano antes, cando morreran nun accidente durante unha treboada. Agora, despois dun ano de prórroga para despedírense dos seres queridos, ao chegar o día van desaparecendo definitivamente.

“Unha historia de fantasmas”[editar | editar a fonte]

A narradora conta a experiencia vivida tempo antes nunha pousada navarra mentres facía o camiño de Santiago. Despois de cear xuntáronse os hóspedes e recitaron cadanseu poema; inspirado no dela un dos homes contou a historia dun accidente de coche que catro anos antes deixara viúva a unha muller que seguía notando a presenza do marido. Impresionada, a narradora quixo falar ao día seguinte co descoñecido, pero ninguén o vira. Descubriu quen era ao mirar nun xornal a nova do accidente.

“Ríos de memoria”[editar | editar a fonte]

María despois de moitos anos volve co seu marido á vila onde pasara a súa adolescencia. Todo está moi cambiado, pero ela vai lembrando a casa onde vivira, o campo onde xogara, o seu amor adolescente e o primeiro bico… O marido nin baixa do coche, entre desinteresado e enfadado.

“Loanza da filatelia”[editar | editar a fonte]

Ernesto Soutelo colecciona caixas de mistos dende a súa infancia. Nos primeiros anos de casados, a súa muller tamén observaba con simpatía aquela teima, mais co tempo acabou aborrecéndoa. Aos 59 anos el morreu dun infarto e meses despois a súa muller decidiu queimar a colección... sen saber que alí estaba agochado un galano para celebrar as vodas de prata.

“Unha foto na rúa”[editar | editar a fonte]

Un luns de xullo Daniel atopou nas rúas de Vigo unha foto dunha muller moi guapa, que só trae o nome de Diana. Engaiolado, ponse a buscala e atopa outra foto, o que lle parece unna segunda oportunidade; mais despois de días de investigación infrutuosa péchase na casa, deprimido. Cando sae atopa unna terceira foto e retoma a pescuda, ata que a abandona definitivamente o 15 de agosto.

Antes de subir ao tren, Diana tirou a oitava foto, a última que deixaba en cada cidade que visitaba mentres fantasiaba con quen a atoparía.

“Meditación ante o álbum de fotos familiar”[editar | editar a fonte]

No pazo familiar herdado, un home lembra os veráns que alí pasou durante a infancia e a adolescencia, rodeado de tíos e curmáns, e como todo foi mudando logo da morte da avoa. Hai uns meses comezou a facer reformas e apareceu entre dous tabiques un esqueleto cunha bala no cranio. Dende aquel día sempre mira o álbum familiar intentando distinguir a mirada dun asasino.

“Despois de tantos anos”[editar | editar a fonte]

Ao saber da morte de Adrián, a protagonista lembra cando o coñeceu, con 20 anos, nas festas de Mondoñedo, aínda que ela xa levaba meses saíndo con Suso; as súas dúbidas, o libro que lle mandou e as cartas que se escribiron ata que se deixou convencer pola nai e casou con Suso. Tiveron unha boa vida e esquecera a Adrián, só o volveu lembrar no último verán cando atopou no faio unha caixa co libro e as cartas que el lle mandara.

Agora prométese levar sempre canda ela a foto de Adrián para ver a súa imaxe no momento da morte.

“Un río de palabras”[editar | editar a fonte]

Inspirado nos anuncios que se pegan en lugares frecuentados ofrecendo servizos e un número de teléfono, o protagonista decide compartir fragmentos de libros que o emocionan e pór o título do libro e o autor. Abraiado, ve como a súa iniciativa ten éxito, as súas tiras desaparecen, e logo ve aparecer outras de outra xente ata que o barrio se inunda de follas de cores.

Referencias literarias na obra[editar | editar a fonte]

Como é usual en toda a obra de Agustín Fernández Paz,[1] o libro está inzado de referencias literarias: desde o propio título, extraído dun texto de Orhan Pamuk que figura como cita inicial[2], pasando polas citas que preceden a cada relato ata as múltiples referencias, alusións ou fragmentos que aparecen en case todos os relatos e que o propio autor explica no epílogo titulado De amores e de libros:

O único que queda é o amor tamén é, ao seu xeito, un libro sobre a importancia da lectura nas nosas vidas, pois contén unha homenaxe explícita a outros libros que aprecio especialmente, dos cales inclúo diversos fragmentos[3]

Premios[editar | editar a fonte]

Traducións[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. blog.xerais (ed.). "A literatura e os libros na obra de Agustín Fernández Paz". Consultado o 20 de marzo de 2018. 
  2. Fernández Paz, Agustín (2007). O único que queda é o amor. Ed. Xerais. p. 9. ISBN 978-84-9782-628-0. 
  3. Fernández Paz 2007, p. 174-175.
  4. Ficha na páxina web do autor.
  5. Ficha en BiTraGa.
  6. Ficha en BiTraGa.
  7. Ficha en BiTraGa.
  8. Ficha en BiTraGa.
  9. "O único que queda é o amor de Agustín Fernández Paz traducido ao coreano". Consultado o 20 de marzo de 2018. 
  10. "Nothing Really Matters in Life More Than Love". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-21. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

  • Ficha na páxina web de Xerais.