Lémure
| Lémure Lemur catta | |||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | |||||||||||||||||||
| Estado de conservación | |||||||||||||||||||
 Case ameazada[1] | |||||||||||||||||||
| Clasificación científica | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Nome binomial | |||||||||||||||||||
| Lemur catta Linnaeus, 1758 | |||||||||||||||||||
 Área de distribución de Lemur catta.[2] | |||||||||||||||||||
O lémure,[3] Lemur catta, é un primate da suborde dos estrepsirrinos, infraorde dos lemuriformes e familia dos lemúridos, o único representante do xénero Lemur.[4][5]
É o lemúrido máis coñecido por mor da súa longa cola con aneis brancos e negros. Como todo os lémures, é endémico da illa de Madagascar. É coñecido localmente como hira (en malgaxe) ou maki (en francés e malgaxe).[6]
Vive en bosques de galería e matogueiras das rexións meridionais da illa. É omnívoro e tamén é o lémure máis terrestre de todos. É un animal fundamentalmente diúrno, pero moitas veces é catemeral.
Taxonomía
[editar | editar a fonte]Descrición
[editar | editar a fonte]Tanto o xénero como a súa única especie foron descritos en 1758 por Linneo,[5] nas páxinas 29 e 30, respectivamente, do volume I da 10ª edición do seu Systema Naturae.[4]
Etimoloxías
[editar | editar a fonte]Xénero
[editar | editar a fonte]O nome do xénero, Lemur, deriva do substantivo masculino plural latíno lemures, -um, que significa "ánimas dos mortos" ou "espectros".[7][8]
Especie
[editar | editar a fonte]O epíteto específico, catta, é un termo do latín científico tirado do latín cattus, "gato",[9] debido ao aspecto felino desta especie, e porque a súa voz rosmante é similar á do gato doméstico.[8]
Sinónimos
[editar | editar a fonte]Xénero
[editar | editar a fonte]O xénero, ademais do protónimo cuñado por Linneo, coñeceuse tamén polos sinónimos:[10][8]
- Catta Link, 1806
- Maki Muirhead, 1819
- Mococo Lesson, 1878
- Odorlemur Bolwig, 1961
- Procebus Storr, 1780
- Prosimia Boddaert, 1785
Especie
[editar | editar a fonte]Ademais de polo protónimo, debido a Linneo, o especie coñeceuse tamén polo sinónimo:[4]
- Lemur mococo (Muirhead, 1819)
Características
[editar | editar a fonte]
É un lémure relativamente grande; o seu peso medio é de 2,2 kg, e a súa lonxitude corporal desde a cabeza até o final do tronco varía entre os 39 e os 46 cm, cunha cola de entre os 56 e os 63 cm, polo que a súa lonxitude total é de entre os 95 e os 110 cm.[11][12]
A lonxitude deas patas traseiras é de entre os 10,2 e os 11,3 cm, a das orellas é de 40 a 48 mm e a lonxitude do seu cranio é de entre os 78 e os 88 mm.[11]
A súa estrutura corporal é esvelta, e a cara é estreita, cun fociño parecido ao dun raposo.[11] A longa e mesta cola, a súa característica máis distintiva, presenta uns 12 ou 13 aneis formados por franxas transversais alternas brancas e negras, e sempre remata nunha punta negra.[11][13] O número total de aneis practicamente coincide co número aproximado de vértebras caudais.[14]
A cola non é prénsil, e utilízaa como axuda para manter o equilibrio e para a comunicación e a cohesión do grupo.[15]
A pelaxe é tan densa que pode, por exemplo, obstruír máquinas de afeitar eléctricas. A zona ventral e a garganta son de cor branca ou crema e a zona dorsal (costas) varía da gris á parda rosada, ás veces cunha mancha marrón ao redor da zona da cola, onde a pelaxe varía do gris pálido á parda agrisada. Aínda que se poden observar pequenas variacións faciais entre individuos, non hai ningunha diferenza apreciábel entre sexos.[11]
Hábitat e distribución
[editar | editar a fonte]A notábel flexibilidade ecolóxica do lémure permítelle a colonizar grande e diversa variedade de hábitats no sur, suroeste e centro-sur de Madagascar, incluíndo bosques de folla caduca, de zonas litorais e secas, matogueiras, matogueiras espiñentas, matogueiras ericoides e vexetación que aflora entre as rochas.[16] De feito, na parte superior da súa área de distribución en Andringitra, o lémure encóntrase nunha zona por rina da liña forestal e nunha vasta extensión de rochas verticais con valgadas de até 400 m de altura, rodeadas de sabana ericoide. Acha as condicións climáticas máis extremas desde a zona máis quente e seco, Tsimanampesotse, até a máis fría, o Macizo de Andringitra ("deserto de rochas"),[17] no Parque Nacional de Andringitra.[16]
Poboación
[editar | editar a fonte]Sospéitase que a poboación desta especie está en declive, xa que os individuos están restrinxidos en gran parte en zonas completa ou relativamente illadas ao longo da súa área de distribución, e as densidades de poboación globais son baixas.[18][19] Só hai oito poboacións coñecidas que teñen máis de 100 individuos.[20] Noutros lugares están suxeitos á presión da caza para o consumo, e á captura de espécimes vivos para o comercio de mascotas dentro do país. O lume tamén presenta un risco para os lémures, ao igual que a perda de diversidade xenética resultante do illamento das poboacións. Semella que esta especie se ve afectada negativamente pola fragmentación do hábitat.[21]
Bioloxía
[editar | editar a fonte]Nutrición
[editar | editar a fonte]
Lemur catta ten unha dieta variada que non parece estar limitada polas fontes de auga dispoñíbeis,[16] aínda que, cando está dispoñíbel, bebe auga diariamente. Os lémures son catemerais e poden estaren activos a calquera hora do día ou da noite, aínda que parecen evitar a actividade nocturna cando as temperaturas durante a noite son baixas.[22][23][24]
É un primate omnívoro oportunista, aínda que a súa dieta está formada fundamentalmente por froitas e follas, en especial as do tamarindo (Tamarindus indica), coñecido localmente como kily.[13][25] Cando está dispoñíbel, o tamarindo forma o 50 % da súa dieta, sobre todo durante a tempada seca invernal.[13]
Aliméntase de non menos de tres ducias de especies de plantas diferentes, e a súa dieta inclúe flores, herbas, cascas e saiba. Foi observado comendo madeira en descomposición, terra, arañeiras, larvas de insectos, artrópodos (arañas, eirugas, chicharras e saltóns) e pequenos vertebrados (paxaros e camaleóns).[13] Durante a tempada seca vólvese máis oportunista.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ LaFleur, M. & Gould, L. (2020): Lemur catta na Lista vermella da UICN. Versión 2020-3. Consultada o 22 de decembro de 2020.
- 1 2 Mittermeier, R. A. et al. 2006, p. 238.
- ↑ Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para lémure.
- 1 2 3 Lemur catta Linnaeus, 1758 no MSW.
- 1 2 Lemur catta Linnaeus, 1758 no ITIS.
- ↑ Mittermeier, R. A. et al. 2006, p. 246.
- ↑ lemur no Merriam-Webster Dictionay.
- 1 2 3 Wilson, D. E. & Hanlon, E. 2010.
- ↑ Lemur catta: Taxonomy & History en San Diego Zoo Global Library.
- ↑ Lemur Linnaeus, 1758 no MSW.
- 1 2 3 4 5 Wilson, D. E.; Hanlon, E. (2010). "Lemur catta (Primates: Lemuridae)" (PDF). Mammalian Species 42 (854): 58–74. doi:10.1644/854.1.
- ↑ Mittermeier et al. 2010, Capítulo 2
- 1 2 3 4 Mittermeier et al. 2006, pp. 246-249
- ↑ Ankel-Simons 2007, p. 294
- ↑ Mittermeier et al. 2010, pp. 358-375
- 1 2 3 Goodman, S. M., Rakotoarisoa, S. V. & Wilme, L. (2006): "The distribution and biogeography of the ring-tailed lemur (Lemur catta) in Madagascar". En: A. Jolly, R. W. Sussman, N. Koyama & H. Rasamimana (eds). Ring-tailed Lemur biology. New York, USA: Springer. ISBN 978-0-3873-2669-6, pp. 4-14.
- ↑ Scheffel, Richard L. & Wernet, Susan J., eds. (1980): Natural Wonders of the World. United States of America: Reader's Digest Association, Inc. ISBN 0-8957-7087-3, p. 46.
- ↑ Sussman, R. W. et al. (2003): "A survey of habitat of Lemur catta in southwestern and southern Madagascar". Primate Conservation 19: 32–57.
- ↑ Gould, L. & Sauther, M. L. (2016): "Going, going, gone… Is the iconic ring-tailed lemur (Lemur catta) headed for imminent extirpation". Primate Conservation 30: 89-101.
- ↑ LaFleur, M., Gould, L., Sauther, M., Clarke, T., and Reuter, K. (2018): "Restating the case for a sharp population decline in Lemur catta". Folia Primatologica 89: 295-304.
- ↑ Eppley, T. M., L. Santini, J. C. Tinsman & G. Donati (2020): "Do functional traits offset the effects of fragmentation? The case of large-bodied diurnal lemur species". American Journal of Primatology 82 (4): e23104.
- ↑ Donati, G., Santini, L., Razafindramanana, J., Boitani, L. & Borgognini‐Tarli, S. (2013): "(Un‐) expected nocturnal activity in "Diurnal" Lemur catta supports cathemerality as one of the key adaptations of the lemurid radiation". American Journal of Physical Anthropology 150 (1): 99-106.
- ↑ LaFleur, M., Sauther, M., Cuozzo, F., Yamashita, N., Youssouf, I. A. and Bender, R. (2014): "Cathemerality in wild ring-tailed lemurs (Lemur catta) in the spiny forest of Tsimanampetsotsa National Park: camera trap data and preliminary behavioral observations". Primates 55 (2): 207-217.
- ↑ LaFleur, M., Clarke, T., Reuter, K. & Schaefer, T. (2017): "Rapid Decrease in Populations of Wild Ring-Tailed Lemurs (Lemur catta) in Madagascar". Folia Primatologica 87: 320-330.
- ↑ Sussman, R. W. (1999): "Primate Ecology and Social Structure. Volumen 1: Lorises, Lemurs and Tarsiers". Londres, Reino Unido: Pearson Custom Publishing. ISBN 0-5360-2256-9, pp. 154-173.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte] |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Lémure  |
 |
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Lémure |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Linnaeus, C. (1758): Systema Naturae per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, Tomus I. Editio decima, reformata. Holmiæ: impensis direct. Laurentii Salvii.
- Wilson, D. E. & Hanlon, E. (2010): "Lemur catta (Primates: Lemuridae)". Mammalian species 42 (854): 58–74.
- Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): Mammal Species of the World - A Taxonomic and Geographic Reference. Third edition. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press, 2 vols. ISBN 978-0-8018-8221-4.
- Mittermeier, R. A.; Konstant, W. R.; Hawkins, F.; Louis, E. E.; Langrand, O.; Ratsimbazafy, J.; Rasoloarison, R.; Ganzhorn, J. U.; et al. (2006). Lemurs of Madagascar. Ilustrado por S. D. Nash (2ª ed.). Washington, D.C.; The Zoological Society of Philadelphia; IUCN Species Survival Commission, Gland, Switzerland; State University of New York, Stony Brook, NY.: Conservation International Tropical Field Guide Series. ISBN 1-8811-7388-7.
- Tattersall, I. (1982): The Primates of Madagascar. Nova York, NY, USA: Columbia University Press. ISBN 978-0-2310-4704-3, pp. 43–46.
Outros artigos
[editar | editar a fonte]Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Lemur catta na ADW. Con abundante información en bibliografía (en inglés).
- Ring Tailed Lemur. Lemur catta Linnaeus 1758 na EOL.
| Control de autoridades |
|
|---|
