Josep Anselm Clavé i Camps
![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 21 de abril de 1824 ![]() Barcelona, España ![]() |
Morte | 24 de febreiro de 1874 ![]() Barcelona, España ![]() |
Lugar de sepultura | Poblenou Cemetery (en) ![]() ![]() |
![]() | |
6 de xuño de 1873 – 8 de xaneiro de 1874 Circunscrición electoral: Barcelona | |
![]() | |
xullo de 1872 – outubro de 1872 ← Salvador Maluquer i Aytés (en) ![]() ![]() | |
![]() | |
abril de 1871 – xuño de 1871 ← Anicet Mirambell i Carbonell (en) ![]() ![]() ![]() | |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | España ![]() |
Actividade | |
Ocupación | empresario , político , escritor , compositor , poeta ![]() |
Partido político | Partido Republicano Democrático Federal ![]() |
Xénero artístico | Poesía, zarzuela e Sardana ![]() |
Lingua | Lingua catalá e lingua castelá ![]() |
Obra | |
Arquivos en | |
Familia![]() | |
Fillos | Àurea Rosa Clavé i Soler ![]() |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Josep Anselm Clavé i Camps, nado en Barcelona o 21 de abril de 1824 e finado o 24 de febreiro de 1874 foi un compositor, escritor e político catalán. Foi unha personalidade destacada na súa época por ser o precursor do movemento coral en Cataluña así como por ter participado activamente no movemento asociativo do seu país impulsándoo fortemente.[1]
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Fillo dun comerciante de madeira e de nai coñecedora da lingua francesa e certa cultura musical, perdeu practicamente na súa totalidade a visión ós seis anos debido a unha infección na vista. Xa desde ben cativo comezou a tocar por cafés e tabernas da súa cidade mostrando facilidades co violín, a frauta e a guitarra. Por outra parte sábese que recibiu unha grande influencia do seu pai e dos seus irmáns no ámbito ideolóxico. Gran parte do seu pensamento político, republicano e de esquerdas, formouse durante as conversacións sobre política na súa casa. O feito de estar en contacto continuamente coas clases traballadoras e populares en Barcelona (sobre todo nas tabernas nas que tocaba de noite) influenciouno de maneira decisiva.
Militancia política
[editar | editar a fonte]En 1845 foi ó cárcere por vez primeira na Ciutadella, debido a que era xa un activista republicano autoproclamado e coñecido polas autoridades. Anos atrás mantivo contacto con republicanos como Abdó Terrades e Narcís Monturiol e participou en accións revolucionarias como o intento de asalto á Ciutadella. Esta última custoulle a inmobilidade dun dos brazos. Durante toda a súa vida, Clavé foi detido e encarcerado outras dúas voltas: en 1856 xunto co seu irmán Antoni, e en 1867. En 1871 foi detido e levado a declarar por ter relación co atentado que provocou a morte do xeneral Prim. Xusto a continuación, exerceu o cargo de presidente da Deputación de Barcelona. Dous anos despois, durante a primeira república, ocupou diferentes cargos institucionais.
Amais da forte relación e sentimento identitario republicano e federalista, tivo vínculos co socialismo utópico e as influencias que recibiu deste. Clavé, canda a outras persoas como o mesmo Narcís Monturiol, Pau Alsina ou Pere Montaldo, formou parte do colectivo Icarià, que tiña como medio expresión das súas ideas o periódico La Fraternidad, o mesmo nome que Clavé utilizou máis tarde para presentar a súa sociedade coral.
Xornalista
[editar | editar a fonte]Foi un dos impulsores en Cataluña do primeiro diario comunista. Colaborou de forma activa con El Cohete. Foi o fundador e único redactor durante os primeiros anos de La Vanguardia e tamén participou como colaborador de El Estado Catalán, entre outros.
Músico
[editar | editar a fonte]Acadou sona como músico de bares. Formou un trío con Oleguer Burés e Jacint Carbonell. No ano 1845, contactou con el un grupo de xente nova co obxectivo de que lles proporcionase repertorio e un nome. Acabaron por crear a sociedade musical La Aurora, dedicada a cantar sobre todo nos ambientes nocturnos serenatas ás mozas, tocar en Nadal ou Pascuas.
Pero sobre todo, foi impulsor do movemento coral en Cataluña, sempre desde unha determinada perspectiva ideolóxica e en favor das clases populares. En 1850 creou a primeira sociedade coral de España, La Fraternidad. Con ela Clavé quería chegar a un maior número de persoas así como de seguir a liña que xa se comezaba a trazar noutros puntos de Europa. Tamén era importante para el o feito de dotar ás clases populares de ferramentas de lecer mais sempre desde unha visión de achegar a cultura ás clases máis baixas. As primeiras actuacións de La Fraternidad tiveron unha boa acollida entre o público e gozaron de grande éxito. Consecuencia disto foi en 1853 a persecución por parte das autoridades ('ese rapaz republicano que dirixe coros de obreiros cuxo éxito vai en aumento...!'). De feito ese mesmo ano viuse obrigado a trasladar os espectáculos que ofrecía xa de forma regular nos Xardíns da Nimfa do Paseo de Gracia, aos Campos Eliseos da mesma rúa.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/Theatro2005-4.jpg/220px-Theatro2005-4.jpg)
No ano 1857, tras volver do cárcere, fíxose xestor dos xardíns onde actuaba o seu coro, agora baixo o nome de Sociedade Coral Euterpe. Esta época é considerada como a consolidación de Clavé como músico. Estreou fragmentos da ópera de Wagner Tannhäuser (primeira vez que soa o compositor alemán no estado español); a Sociedade Coral Euterpre viaxou por primeira vez a Madrid; en 1858 estreou no Liceu a súa única zarzuela, L'aplec del Remei; e en 1860 publicou canda a Josep Maria Torres un libro de temática satírica El Carnaval de Barcelona.
A zarzuela L'aplec del remei foi unha das obras con máis éxito do compositor catalán, se ben desde a súa estrea en 1858 caeu no esquecemento. En 2016 o Teatre Nacional de Catalunya abriu con ela a súa tempada de funcións. Na curiosa e divertida interpretación da obra participaron como directora Wanda Pitrowska, Maria Hinojosa (soprano), Marta Fiol (mezzosoprano), Antoni Comas (tenor), Josep-Ramon Oliver (barítono), Miquel Cobos (barítono), Oriol Genís (actor), Roberto G. Alonso (actor), xunto coa Orquestra Sinfónica da Escola Superior de Música de Catalunya.
Casou con Isabel Soler i Bosch, con quen tivo catro fillos.
Obras
[editar | editar a fonte]- La estrella matutina (1847)
- Las rosas de abril (1848)
- Fraternidad (1849)
- La flor de las tunas (1851)
- La ilusión (1852)
- Ester (1853)
- A la luz de la Luna (1854)
- ¡Un beso! (1855)
- El primer amor (1856)
- La Tuna (1857)
- Les Flors de maig (1858)
- L'Aplec del remei (1858)
- Per als pobres (1858)
- Cap el tard (1859)
- La toia de la núvia (1860)
- La Verema (1862)
- El chinito (1863)
- ¡Gloria a España! (1864)
- La Maquinista (1867) Importante influencia de Verdi. É unha especie de himno dedicado á clase traballadora.
- Pasqua Florida (1868)
- Pel juny la falç al puny (1869)
- Horas felices (1865)
- L'edat ditxosa (1866)
- Els Xiquets de Valls (1867) Durante a segunda república, unha parte desta obra foi utilizada como parte do himno de Els Segadors. Na versión final do himno decidiuse eliminar esta parte.
- La revolución (1868). Dedicada ao seu compañeiro Abdo Terrades.
- Pel juny la falç al puny (1869)
- La Marsellesa (1871)
- Goig i planys (1873)
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Josep Anselm Clavé i Camps". L'Enciclopèdia.cat. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Diputació de Barcelona (Área de cultura) (1999): Clavé al cor (1824-1874).
- Canedell Rusiñol, R. (2016): Josep Anselm Clavé: una vida al servei de la cultura i la llibertat. Coedició amb la Diputació de Barcelona. ISBN 978-84-16605-44-6.
- Rodoreda, J. (1897): Clavé y su obra. Barcelona: Imp. Cunill.
- Carbonell i Guberna, J. (2008): La societat coral Euterpe. Barcelona. Rúbrica editorial. ISBN 978-8496986-00-8
- CARBONELL i GUBERNA, Jaume. Josep Anselm Clavé i el naixement del cant Coral a Catalunya (1850-1874). Cabrera de Mar: Galerada, 2000
Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Artigo en El País, 26 de setembro de 2016 (en castelán).
- L'aplec del remei, na web do TNC (en catalán).
- Diccionari biogràfic del moviment obrer als països catalans (en catalán).