Hervé Guibert

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Hervé Guibert, nado en París o 14 de decembro de 1955 e finado en Clamart o 27 de decembro de 1991, foi un escritor francés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Xornalista, escritor e fotógrafo, foi un amigo moi achegado de Michel Foucault, Isabelle Adjani e Sophie Cale. Afeccionado á fotografía, foi crítico do xornal Le Monde durante oito anos. A súa relación coa escritura era esencialmente autobiográfica e tendía á autoficción.

En 1984, escribiu o guión de L’Homme Blessé, unha película de Patrice Chéreau, que obtivo o premio César ao mellor guión.

En 1990, Guibert revelou o seu seropositividade na novela À l'ami qui ne m'a pas sauvé la vie que o consagrará co gran público. Esta novela é a primeira dunha triloxía composta de Protocole compassionnel e de l'Homme au chapeau rouge. Nestas últimas obras describe diariamente a progresión da súa enfermidade.

Morreu da sida en 1991. Realizou un labor artístico encarnizado sobre a súa enfermidade que o deixou sen forzas, como o testemuñan as fotografías do seu corpo e a película dirixida coa produtora Pascale Breugnot unhas semanas antes da súa morte, chamado La pudeur ou l'impudeur.

Obra traducida ao galego[editar | editar a fonte]

En 1998, na colección "Ferros", Edicións Xerais publicou dúas novelas curtas do autor nun volume titulado O meu criado e mais eu. Citomegalovirus. Realizaron a tradución Santiago Lopo e Xavier Queipo.

Bibliografía en francés[editar | editar a fonte]

  • La Mort propagande, París, Régine Deforges, 1977, collection Le Livre de Poche, 1991.
  • Suzanne et Louise, París, Éditions libres Hallier, 1980. Réédition, Gallimard, París, 2005.
  • L’Image fantôme, París, Minuit, 1981.
  • Les Aventures singulières, París, Minuit, 1982.
  • Voyage avec deux enfants, París, Minuit, 1982.
  • Les Chiens, París, Minuit, 1982.
  • L’Homme blessé, París, Minuit, 1983.
  • Les Lubies d’Arthur, París, Minuit, 1983.
  • Le Seul Visage, París, Minuit, 1984.
  • Des Aveugles, París, Gallimard, 1985, collection Folio,1991.
  • Mes Parents, París, Gallimard, 1986, collection Folio, 1994.
  • Vous m’avez fait former des fantômes, París, Gallimard, 1987.
  • Les Gangsters, París, Minuit, 1988.
  • L’Image de soi, ou l’injonction d’un beau moment, (avec Hans Georg Berger) Bordeaux, William Blake & Co., 1988.
  • Mauve le vierge, París, Gallimard, 1988.
  • Fou de Vincent, París, Minuit, 1989.
  • L’Incognito, París, Gallimard, 1989.
  • A l’ami qui ne m’a pas sauvé la vie, París, Gallimard, 1990.
  • Le Protocole compassionnel, París, Gallimard, 1991.
  • Mon valet et moi, París, Seuil, 1991.
  • Vice, París, Jacques Bertoin, 1991.
  • Cytomégalovirus, Journal d’hospitalisation, París, Seuil, 1992.
  • L’Homme au chapeau rouge, París, Gallimard, 1992.
  • Le Paradis, París, Gallimard, 1992.
  • La Pudeur ou l’Impudeur, TF1, 30 Jan. 1992.
  • Photographies, París, Gallimard, 1993.
  • La Piqûre d’amour et autres textes suivi de La Chair fraîche, París, Gallimard, 1994.
  • Vole mon dragon, París, Gallimard, 1994.
  • Lettres d’Égypte : du Caire à Assouan, 19.., Arles, Actes Sud, 1995.
  • Enquête autour d’un portrait (Sur Balthus), París, Les Autodidactes, 1997.
  • La Photo, inéluctablement, París, Gallimard, 1999.
  • Le Mausolée des amants, París, Gallimard, 2001.
  • Les Articles intrépides, París, Gallimard, 2008.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]