A súa orixe débese probablemente á representación en pedra das guirlandas de flores naturais, etc., que se colgaban sobre a porta da entrada os días de festa ou que se colgaban arredor dun altar.[1][2]
O deseño foi empregado en gran medida tanto polos antigos gregos como polos romanos e formou a principal decoración de altares, frisos e paneis.[2] Nos extremoso festón ven atado ás veces con lazos retorcidos; cando ademais o extremo do follaxe queda suspendido, denomínase margent.[1]
O motivo utilizouse máis tarde na arquitectura neoclásica e nas artes decorativas, especialmente na cerámica e na obra dos prateiros. As variacións sobre o deseño exacto son abundantes; por exemplo, as cintas poden estar suspendidas dun nó decorado, ou suxeitadas nas bocas duns leóns, ou suspendidas sobre os cornos dos bucráneos.