Elviña, A Coruña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 43°19′55.79″N 8°24′34.05″W / 43.3321639°N 8.4094583°W / 43.3321639; -8.4094583

Elviña
Castro de Elviña Vista xeral.JPG
Coruña parroquias.PNG
Concello A Coruña
Área 14,24 km²
Poboación 15.255 hab. (2014)
Densidade 1.071,28 hab./km²
Entidades de poboación 20[1]

San Vicenzo de Elviña é unha parroquia que se localiza no sur do concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) conta cunha poboación de 15.255 habitantes (7.569 homes e 7.686 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en 259 habitantes en relación ao ano anterior. A parroquia de Elviña pertenceu ao antigo concello de Oza ata 1912, data na que o devandito foi anexionado polo concello da Coruña.

Historia[editar | editar a fonte]

Ilustración decimonónica da Batalla de Elviña, onde se aprecian as terras centrais da actual parroquia de Elviña.

Nesta parroquia atópase o Castro de Elviña. Nesta parroquia tivo lugar a batalla de Elviña no curso da Guerra da Independencia Española.

Trala aprobación da Constitución española de 1812 e a creación dos concellos constitucionais, a parroquia de San Vicenzo de Elviña integrouse no concello de Oza xunto ás parroquias de San Cristovo das Viñas, San Pedro de Visma e Santa María de Oza. En 1912, o concello da Coruña anexionou o concello de Oza, pasando Elviña a ser unha das cinco parroquias da Coruña.

En 1989, foi creada a Universidade da Coruña, sendo construídos os campus de Elviña (no lugar tradicionalmente coñecido como As Mariñas Douradas[2], nun terreo que xa se expropiara en 1963 para construír unha fábrica de fertilizantes[3]) e mais da Zapateira dentro dos límites da parroquia. Dende entón, a expansión do Campus de Elviña á custa das históricas localidades de Elviña e do Castro de Elviña, levantou as protestas dos veciños que teñen que facer fronte ás continuas expropiacións e á especulación urbanística[4][3][5]. A este problema únense as expropiacións do Parque Ofimático que xa destruíron lugares como As Cernadas e Galán e teñen proxectado derrubar parte da aldea de Elviña[6][7].

Notas etnográficas[editar | editar a fonte]

Para cantar e beilar,
as nenas da Pelengrina;
para beber a perrita,
as borrachonas de Elviña [8].

Patrimonio[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Lugares e parroquias[editar | editar a fonte]

Lugares de Elviña[editar | editar a fonte]

Lugares da parroquia de Elviña no concello da Coruña

Aguaceiros | Carracedo | O Castro de Elviña | Elviña | O Escorial | Feáns | A Felga | Fontaíña | O Lagar | Mesoiro | Palavea | Pasaxe ao Burgo | Pedralonga | Pedro Fernández | Penarredonda | Río de Quintas | Santa Xema | O Souto | Vío | A Zapateira

Parroquias da Coruña[editar | editar a fonte]

Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias da Coruña

A Coruña | Elviña (San Vicenzo) | Oza (Santa María) | San Cristovo das Viñas (San Cristovo) | Visma (San Pedro)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Sumando as entidades que figuran no nomenclátor da Xunta de Galicia e mais as que figuran no do INE.
  2. Xurxo Souto (2005) "O centro e a periferia. A vivencia do emprego do galego na Coruña" Lingua e cidade. I Xornadas sobre lingua e usos. Servizo de Normalización Linguística, Universidade da Coruña. (pp. 58-59)
  3. 3,0 3,1 "La última aldea de A Coruña " El Correo Gallego
  4. "La resistencia de la aldea de A Coruña" El País (04/04/2008)
  5. "Los más expropiados del concello" La Opinión A Coruña (01/04/2009)
  6. "Novas mobilizacións na Coruña para evitar o desafiuzamento de 12 familias" Galicia Confidencial (29/08/2014)
  7. "'O que queren construír aquí é outro Gaiás'" Sermos Galiza (25-05-2013)
  8. O colector desta cantiga, Pérez Ballesteros, explica que "Pelengrina é unha parroquia do Burgo, próxima á Coruña". Actualmente, O Burgo é lugar e parroquia do concello limítrofe de Culleredo, e nin Pelengrina nin forma parecida figuran no Nomenclátor. Segundo Eladio Rodríguez, a perrita é unha "copa de aguardiente de caña, que tomaban en La Coruña los pescadores y marineros en ayunas, para entonar el estómago, al salir a sus faenas. Esta costumbre antigua llamábase 'toma-la perrita', y desapareció en la primera veintena del actual siglo" (refírese ó século XX).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]