Botryllus schlosseri

From Wikipedia
Jump to navigation Jump to search

Botryllus schlosseri
Botryllus schlosseri.jpg
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Tunicata
Clase: Ascidiacea
Orde: Pleurogona
Familia: Styelidae
Xénero: Botryllus
Especie: B. schlosseri
Nome binomial
Botryllus schlosseri
(Pallas, 1766) [1]
Sinonimia [1]
  • Alcyonium borlasii Turton, 1807
  • Alcyonium schlosseri Pallas, 1766
  • Aplidium verrucosum Dalyell, 1839
  • Botryllus aurolineatus Giard, 1872
  • Botryllus badium Alder & Hancock, 1912
  • Botryllus badius Alder & Hancock, 1912
  • Botryllus bivittatus Milne-Edwards, 1841
  • Botryllus calendula Giard, 1872
  • Botryllus calyculatus Alder & Hancock, 1907
  • Botryllus castaneus Alder & Hancock, 1848
  • Botryllus gemmeus Savigny, 1816
  • Botryllus gouldii Verrill, 1871
  • Botryllus marionis Giard, 1872
  • Botryllus miniatus Alder & Hancock, 1912
  • Botryllus minutus Savigny, 1816
  • Botryllus morio Giard, 1872
  • Botryllus polycyclus Savigny, 1816
  • Botryllus pruinosus Giard, 1872
  • Botryllus rubens Alder & Hancock, 1848
  • Botryllus rubigo Giard, 1872
  • Botryllus smaragdus Milne-Edwards, 1841
  • Botryllus stellatus Gaertner, 1774
  • Botryllus violaceus Milne-Edwards, 1841
  • Botryllus violatinctus Hartmeyer, 1909
  • Botryllus virescens Alder & Hancock, 1848
  • Polycyclus renieri Salfi, 1931

Botryllus schlosseri[2] é un tunicado ascidiáceo colonial, que crece en obxectos mergullados, de movementos lentos, plantas e animais en ambientes de auga salgada próximos á costa.

Descrición[edit | edit source]

Os zooides individuais poden crecer ata os 3 mm, e as colonias chegan a ser de 50 mm de longo.[3]

Colonias de tunicados Didemnum (esquerda) e Botryllus schlosseri (dereita) crecendo sobre individuos do tunicado Styela clava

Esta especie pode distinguirse de Botrylloides sp. polo padrón de crecemento dos zooides. Os zooides de B. schlosseri emanan do centro como se fosen os brazos dunha estrela. Ademais , xeralmente hai menos zooides por agrupamento (de 5 a 8 en B. schlosseri e 10 ou máis en Botrylloides). A especie pode presentarse en diversas cores, que van do laranxa, ao azul e gris. Unha colonia pode ser separada doadamente do corpo principal para formar unha colonia independente xeralmente chamado subclón. Dúas colonias poden tamén fusionarse se comparten alelos comúns para o historrecoñecemento.[4]

Distribución[edit | edit source]

A área de distribución nativa de Botryllus schlosseri é o nordés do océano Atlántico, o mar Mediterráneo e o mar do Norte.[1] Porén, a súa área estendeuse durante os últimos 100 anos ata abranguer case por todo o mundo. Nalgunhas zonas, como a costa oeste do Atlántico en Norteamérica, considérase unha especie invasora, que se converteu no "tunicado colonial máis común de Norteamérica".[5]

Bioloxía[edit | edit source]

Botryllus schlosseri utilízase como organismo modelo. Os clons mantivéronse en cultivos de laboratorio continuos durante varias décadas, nos que os novos adultos se desenvolven a partir de xemas que se forman na parede corporal dos adultos existentes. Baixo as condicións de cultivo típicas, a reprodución asexual ten lugar en aproximadamente un ciclo de dúas semanas, durante os cales crece unha nova xema e empeza a alimentarse activamente, mentres que os adultos dos cales emerxeron sofren regresión e son finalmente reabsorbidos.[6]

Cando son sexualmente produtivos, estes Botryllus producen, "larvas con forma de cágado brancas amareladas ou laranxas claras" que mostran un perfil oval.[7]

Os tunicados coloniais son os únicos cordados que teñen a capacidade de reproducirse tanto sexualmente coma asexualmente. B. schlosseri é un hermafrodita secuencial (protoxino), e nunha colonia, os ovos son expulsados uns dous días antes do pico de emisión de esperma.[8] Así evítase a autofecundación e favorécese a fecundación cruzada. Aínda que sexa evitada, a autofecundación segue sendo posible en B. schlosseri. Os ovos autofecundados desenvólvense cunha frecuencia de anomalías substancialmente máis alta durante a segmentación que a dos ovos resultantes de fecundacións cruzadas (23,1% fronte a 1,6%).[8] Ademais, unha porcentaxe significativamente menor de larvas derivadas de ovos autofecundados sofren metamorfose (51,5% fonte a 87,2%), e o crecemento das colonias derivadas da súa metamorfose é significativamente máis lenta. Estas observacións suxiren que a autofecundación orixina unha depresión por endogamia asociada con déficits de desenvolvemento orixinados probablemente pola expresión de mutacións recesivas deletéreas.[9]

Xenoma[edit | edit source]

O xenoma desta especie foi secuenciado.[10] Ten unha lonxitude de 580 megabases e está organizado en 16 cromosomas. Comprende case 14 000 xenes preditos que conteñen intróns e 13 500 xenes preditos sen intróns. Os datos tamén confirmaron que os Tunicata son os invertebrados máis próximos relacionados cos vertebrados, e, por tanto, co Homo sapiens.[11]

Notas[edit | edit source]

  1. 1,0 1,1 1,2 Claude Monniot (2009). "Botryllus schlosseri (Pallas, 1766)". World Register of Marine Species. Consultado o 20 de xaneiro de 2010. 
  2. "Star ascidian (Botryllus schlosseri)". ARKive. Arquivado dende o orixinal o 13 de xullo de 2010. Consultado o 20 de xaneiro de 2010. 
  3. M. J. de Kluijver & S. S. Ingalsuo. "Botryllus schlosseri". Macrobenthos of the North Sea: Tunicata. Universiteit van Amsterdam. Arquivado dende o orixinal o 01 de setembro de 2010. Consultado o 20 de xaneiro de 2010. 
  4. Irving L. Weissman, Yasunori Saito & Baruch Rinkevich (1990). "Allorecognition histocompatibility in a protochordate species: is the relationship to MHC somatic or structural?". Immunology Review 113: 227–241. PMID 2180808. doi:10.1111/j.1600-065X.1990.tb00043.x. 
  5. Andrew J. Martinez & Candace Storm Martinez (2003). Marine Life of the North Atlantic: Canada to New England. Aqua Quest Publications. p. 272. ISBN 978-1-881652-32-8. 
  6. Manni, L.; Zaniolo, G.; Cima, F.; Burighel, P.; Ballarin, L. (1 de febreiro de 2007). "Botryllus schlosseri: A model ascidian for the study of asexual reproduction". Developmental Dynamics 236 (2): 335–352. doi:10.1002/dvdy.21037. 
  7. Heather C. Boyd; Weissman, I. L.; Saito, Y. (1990). "Morphologic and genetic verification that Monterey Botryllus and Woods Hole Botryllus are the same species". The Biological Bulletin 178 (3): 239–250. JSTOR 1541825. doi:10.2307/1541825. 
  8. 8,0 8,1 Gasparini F, Manni L, Cima F, Zaniolo G, Burighel P, Caicci F, Franchi N, Schiavon F, Rigon F, Campagna D, Ballarin L (July 2014). "Sexual and asexual reproduction in the colonial ascidian Botryllus schlosseri". Genesis 53 (1): 105–20. PMID 25044771. doi:10.1002/dvg.22802. 
  9. Bernstein, H; Hopf, FA; Michod, RE (1987). "The molecular basis of the evolution of sex". Adv Genet. Advances in Genetics 24: 323–70. ISBN 9780120176243. PMID 3324702. doi:10.1016/S0065-2660(08)60012-7. 
  10. Voskoboynik A, Neff NF, Sahoo D, Newman AM, Pushkarev D, Koh W, Passarelli B, Fan HC, Mantalas GL, Palmeri KJ, Ishizuka KJ, Gissi C, Griggio F, Ben-Shlomo R, Corey DM, Penland L, White RA, Weissman IL, Quake SR (2013) The genome sequence of the colonial chordate, Botryllus schlosseri. Elife 2:e00569. doi 10.7554/eLife.00569
  11. http://phys.org/news/2013-08-scientists-sequence-genome-human-closest.html

Véxase tamén[edit | edit source]