Bernardino Fernández de Velasco

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Bernardino Fernández de Velasco
Bernardino Fernández de Velasco, 14th Duke of Frías.JPG
Nacemento 1783
Lugar Madrid
Falecemento 28 de maio de 1851
Lugar Madrid
Nacionalidade España
Ocupación diplomático, político e escritor
Premios Knight of the Order of the Golden Fleece e Grand Cross of the Order of Charles III
editar datos en Wikidata ]

Bernardino Fernánde de Velasco (1783 - 1851), Duque de Frías e Conde de Peñaranda. Político, militar e diplomático español.

Ingresa no exército con 13 anos, e chega ao rango de tenente cando conta con 19. Destinado en Portugal co exército francés, desertou para unirse á resistencia española durante a Guerra da Independencia Española. Co regreso de Fernando VII, e xa co grao de coronel, recomendoulle que xurara a Constitución de 1812 e que non fixera caso dos absolutistas.

Non será até 1820 cando regrese á vida política coa chegada do Trienio liberal como embaixador en Londres. Logo exíliase a Montpellier até que coa morte do rei consegue acceder as Cortes durante dous anos (1834 - 1836). Francisco Martínez de la Rosa envíao a París para conseguir a axuda dos franceses na Primeira Guerra Carlista.

No ano 1838 é nomeado senador pola Provincia de León. O 6 de setembro, foi nomeado Presidente do Consello de Ministros. Os seus intentos de reconciliación, obrigárono a dimitir o 8 de novembro. En 1845 regresa como senador vitalicio. E en 1847 ingresa na Real Academia Española.

Reinado de Isabel II de España

Segue a:
Narciso Heredia Begines de los Ríos
Bernardino Fernández de Velasco
Precede a:
Evaristo Pérez de Castro Colomera
Presidente do Goberno de España