O alcipreste dos illós, que é a árbore emblema de Luisiana, é orixinaria do cuadrante sueste dos Estados Unidos. Considérase a miúdo como o símbolo dos illós e lameiros do sur. Ademais de Luisiana, atopámolo en Carolina do Sur, en Illinois, en Mississippi, na Florida e en Texas.
Esta árbore aprecia os lugares asollados e os terreos asolagados, lameiros, brañas ou regularmente anegados. Medra nas beiras dos grandes ríos coma o Mississippi. Foi introducido en Europa no ano 1640. Nos terreos máis secos, está acompañado do carballo dos illós (Quercus palustris).
A especie vivía así mesmo en Europa hai 8 millóns de anos, como o indica un excepcional achado, de xullo de 2007, preto de Bükkábrány, no departamento de Borsod-Abaúj-Zemplén en Hungría. Trátase dun grupo de árbores do mioceno cuxa madeira non se fosilizou e se conservou nunha mina de lignito.[2]
Conífera caducifolia. Pode acadar os 40 metros de altura, copa piramidal, pólas horizontais, follasaciculares de 1 por 0.1cm, caedizas.
Cultivado na rexión do Delta do Paraná, sobre o bordo de arroios, como protector contra a erosión hídrica.
Boa madeira, textura fina e homoxénea, gran dereito e veado suave, Pe 0,510kg/dm³. Madeira mol, liviá, doada de traballar. Para construción de vivendas, trabes e tirantes.
↑Nomes galegos preferidos xunto a ciprés dos illós en Termos Esenciais de Botánica Comisión de Normalización Lingüística da Escola Politécnica Superior de Lugo – Universidade de Santiago de Compostela, 2002
