Agatuñadeira eurasiática

Freebase	/m/01d06h
ITIS	563018
OTT	82242

Agatuñadeira eurasiática
	Sitta europaea ; Carl von Linné 1758
	Instancia de taxon
	Epónimo Europa
	Categoría taxonómica especie
	Tipo taxonómico Sitta europaea europaea
	Taxon superior Sitta
	Nome curto S. europaea
	Nome común Piquelo azul
Características
	Período de incubación 16 DD
	Tamaño da niñada 7.3
Conservación
	Identificador UICN 103879804
Distribución
	Área de distribución Montañas Nanling; África
Dimensións
	Masa 2.25 g peso de nacemento ; 23 g peso adulto
Clasificación taxonómica
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Passeriformes
Familia	Sittidae
Xénero	Sitta
Especie	S. europaea
Identificadores
Freebase
Freebase	/m/01d06h
ITIS	563018
OTT	82242
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Enciclopedia da natureza de Armenia ;
	Descrito pola fonte Enciclopedia da natureza de Armenia ;
	Wikidata G:Commons C:Commons

A agatuñadeira eurasiática,^[1] tamén chamada gabeador azul^[2] ou piquelo azul^[3], (Sitta europaea) é un paxaro da familia Passeridae, estendido por Asia e Europa, excepto, algunhas zonas como Irlanda e a maior parte de Escocia, onde é descoñecido.

É moi sociábel, excepto en período de reprodución. É extremadamente áxil e escala nas árbores con facilidade, e moitas veces, descende por eles cabeza abaixo.

Descrición

A agatuñadeira eurasiática mide uns 14 cm de longo, e ten unha típica cabeza grande, rabo curto, pico poderoso e patas fortes. É de cor gris azulada por arriba, e ten unha especie de lista negra nos ollos. Os espécimes de Asia e do Norte de Europa (S. e. asiatica e S. e. europaea respectivamente) son brancos por embaixo, salvo no peito e na área ventral. Os exemplares de Europa occidental (S. e. caesia) teñen as partes de embaixo polo xeral dunha cor vermelliza. Os paxaros novos son versións "esvaídas" dos adultos.

É un paxaro alegre, do que é frecuente escoitar o seu son típico, un repetido "tuí-tuí-tuí".

Alimentación

Durante a primavera e verán aliméntase, sobre todo, de insectos, principalmente eirugas e coleópteros; no resto do ano gosta de sementes, bagas, noces, abelás, landras, bagas de faias, que con frecuencia mete entre a cortiza para poder fender. As crías aliméntanse principalmente dos insectos que lles proporcionan os seus pais, con algunhas sementes. Os alimentos atópanse principalmente en troncos de árbores e pólas grandes, pero tamén poden buscalo en pólas máis pequenas e poden sacar alimentos do chan, especialmente fóra da época de cría. Acode aos comedeiros artificiais.

Hábitat

Prefire bosques vellos con grandes árbores centenarios,^[4] mixtos ou de follaxes, sebes, parques e grandes xardíns con árbores vellas.

Reprodución

Gosta dos antigos niños, forrados de cortizo e de follas, con orificio que tapiza de lama. Pon de 6 a 9 ovos, entre os meses de abril e xullo.

Nomes noutras linguas

Alemán: Kleiber
Inglés: Nuthatch
Español: Trepador azul
Italiano: Picchio muratore
Sueco: Nötväcka
Polaco:Kowalik

Notas

↑ "Denominación das aves". Real Academia Galega. Consultado o 2024-12-05.
↑ Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de novembro de 2017. Consultado o 31 de xaneiro de 2017.
↑ Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos; Silvar, Calros (2004). Guía das aves de Galicia. Baía Edicións.
↑ Savi, Paolo (1873). "Uccelli silvani: Sitta caesia". Ornitologia italiana: opera postuma (en italiano) I. Florencia: Successori Le Monnier. pp. 271–273. OCLC 28108885. doi:10.5962/bhl.title.60988.

[1] "Denominación das aves". Real Academia Galega. Consultado o 2024-12-05.

[2] Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 08 de novembro de 2017. Consultado o 31 de xaneiro de 2017.

[3] Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos; Silvar, Calros (2004). Guía das aves de Galicia. Baía Edicións.

[Salvi1873-4] Savi, Paolo (1873). "Uccelli silvani: Sitta caesia". Ornitologia italiana: opera postuma (en italiano) I. Florencia: Successori Le Monnier. pp. 271–273. OCLC 28108885. doi:10.5962/bhl.title.60988.

[1]

[2]

[3]

[4]