Martini (cóctel)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Un martini con olivas como adorno

O Martini é un cóctel con xenebra e vermú, e adornado cunha oliva ou torcedura de limón. Cos anos, o martini converteuse nun das máis coñecidas bebidas alcohólicas mesturadas.

Preparación[editar | editar a fonte]

O método tradicional de preparación é verter a xenebra e o vermú seco nun vaso mesturador con xeo, axitar, coar en frío nun vaso de cóctel, e decorar cunha oliva verde ou unha peladura de limón.

A proporción de xenebra a vermú foi en constante aumento desde a creación do cóctel. Unha proporción de 1:1 era común a principios do século XX, as proporcións 3:1 ou 4:1 foron típicas nos martinis durante os anos 1930 e 1940. Durante a última parte do século XX, foron 6:1, 8:1, 12:1, ou ata 50:1 ou 100:1 consideraronse normais.[1]

E sempre houbo aqueles que abogaban pola eliminación completa do vermú: Noël Coward suxestiona que o martini ideal debe ser "encher un vaso con xenebra e entón axítalo mirando a Italia" (país que xunto con Francia é o maior productor de vermú). Luís Buñuel consideraba suficiente soster un vaso de xenebra á beira dunha botella de vermú e deixar pasar un raio de luz solar a seu través.[2] Winston Churchill susurraballe a palabra 'Vermú' a un vaso de xenebra recén servido.

Hai unha serie de variacións sobre o martini tradicional. O espía de ficción James Bond ás veces pedía os seus martinis como "sacudido, non axitado," aínda que no Savoy Cocktail Book (1930) de Harry Craddock prescribe axitar durante todas as súas receitas de martini, e Somerset Maugham é a miúdo citado dicindo que "un martini sempre debe ser axitado, non sacudido, de xeito que as moléculas se atopen sensualmente unha enrriba de outra". [3] Un martini tamén pode ser servido 'on the rocks, é dicir, os ingredientes vértense sobre xeo e sérvese nun vaso baixo.[4] Un martini sucio contén un chorriño de salmoira de oliva ou mollo de oliva e normalmente adornado cunha oliva.[5] Un "perfecto" martini utiliza a mesma cantidade de vermú doce e seco.

Orixes do Martini e coctelería[editar | editar a fonte]

A orixe exacta do martini non está clara. Numerosos cócteis con nomes e ingredientes similares aos do martini de hoxe en día foron vistos por primeira vez nas guías de coctelería de finais do século XIX.[6] Por exemplo, no Manual do Barman de 1888 había unha receita para unha bebida que consistía na metade dun vaso de viño de xenebra Old Tom e un medio vaso de viño de vermú. En 1863, un fabricante de vermú italiano empezou a comercializar o seu produto baixo o nome comercial de Martini. Este produto está dispoñible hoxe en día, aínda que é agora máis coñecido como Martini & Rossi.[7]

Outra teoría popular suxire que evolucionou a partir dun cóctel chamado Martínez servido no Hotel Occidental en San Francisco, nalgún momento da década de 1860, que a xente frecuentaba antes de tomar o transbordador da noite á próxima cidade de Martinez. Como alternativa, os habitantes de Martínez din que a bebida foi creada por primeira vez por un camareiro na súa cidade.[8] Outra teoría vincula o primeiro martini seco co nome dun barman que inventou a bebida no [[Knickerbocker Hotel (Nova York) | Hotel Knickerbocker] ] en Nova York en 1911 ou 1912[9] O autodenominado Court of Historical Review en San Francisco ditaminou que o martini inventouse en San Francisco. Un tribunal en Martinez, California, recentemente revogou esta decisión. (Estes "tribunais" non teñen nin autoridade legal nin académica e son principalmente para o entretenimiento.)

Pero foi a Lei seca nos Estados Unidos e a relativa facilidade de fabricación de xenebra ilegal que levou á subida do martini como o cóctel predominante de mediados do século XX nos Estados Unidos. Coa derogación da prohibición, e a dispoñibilidade de xenebra de calidade, a bebida fíxose cada vez máis seca. Nos anos 1970 e 80, o martini chegou a ser visto como pasado de moda e foi substituído por cócteis máis intrincados e spritzer veu, pero a mediados da década de 1990 viu un rexurdimento da bebida e unha explosión de novas versións.

Algunhas bebidas máis recentes inclúen a palabra "martini" ou o sufijo "-tini" no nome (por exemplo, appletini, melocotón martini, martini de chocolate, espresso martini). Levan o nome do martini por usar vaso de cóctel e xeralmente conteñen vodka como o cóctel canguro, pero teñen pouco que ver coa bebida.

Ver tamén[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "COCKTAILS: The Wet Martini". 16 June 2009. http://4bars.com.au/web/2009/06/16/cocktails-the-wet-martini/.
  2. "Toward the Wet Martini". Slate.com. 18 February April 1998.
  3. See, e.g., Schott’s Food & Drink Miscellany” (2004)
  4. The old-fashioned glass "is increasingly used these days [mid-1970s] by people who prefer their martinis 'on the rocks' instead of 'up' - that is, in the rather more fussy and more precise cocktail-glass type of preparation." Irma Rombauer & Marion Rombauer Becker, The Joy of Cooking (1975 ed.), p. 49.
  5. Bloom. The Complete Bartender's Guide. Carlton Books. p. 95. ISBN 1-84222-736-X.
  6. Edmunds, Lowell (1998). Martini, Straight Up: The Classic American Cocktail. Johns Hopkins University Press. p. 81. ISBN 978-0-8018-7311-9.
  7. "Shaken or Stirred? A Short History to Celebrate National Martini Day". http://thedrinknation.com/articles/read/8056-Shaken-or-Stirred-A-Short-History-to-Celebrate-National-Martini-Day. Consultado o 19 July 2012.
  8. Taylor, David (2002). Martini. Silverback Books. p. 8. ISBN 978-1-930603-03-5.
  9. Gasnier, Vincent (2007). Drinks. DK Adult. p. 376.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Martini Modificar a ligazón no Wikidata

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]