MF

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Onda Media (OM), as veces denominada tamén Frecuencia Media (MF), (do inglés, Medium Frecuency) é a banda do espectro electromagnético que ocupa as frecuencias de 300 kHz a 3 MHz.

Características da banda de onda media[editar | editar a fonte]

A propagación nesta banda segue a curvatura da Terra, e as ondas poden reflectirse na ionosfera.

Isto fai que o seu alcance sexa duns centos de km perante o día, e é maior cuanto mais baixa é a frecuencia da onda. De noite, propagase mellor que polo día, porque desaparece a capa D da ionosfera que absorbe fortemente as ondas medias.

Tratase dunha banda sumamente vulnerable ao ruído:

  • ao ruído atmosférico (pódense oír tormentas a varios centos de quilómetros).
  • ao ruído de fontes creadas polo home.
    • Exemplos: a PLC, determinados reguladores de tensión de alumeado.
  • ao ruído natural, propio a la ionosfera.

Sistemas que funcionan na onda media[editar | editar a fonte]

Radiodifusión[editar | editar a fonte]

Dende os comezos da radio (nos anos 20), as ondas nestas frecuencias úsanse para a radiodifusión en AM debido a facilidade con que atravesan obstáculos e á relativa simplicidade dos equipos de entón:

  • A estabilidade dos osciladores suscita serios problemas a partir dos 10 MHz.
  • Naqueles años as radios a válvulas termoiónicas tiñan grandes capacidades parasitas, impedindo usar frecuencias mais altas.
  • As ondas medias foron caendo progresivamente en desuso coa chegada da FM, que por mor necesitar moito ancho de banda, foi hospedada na rexión VHF. As emisoras de Onda media acollen polo xeral contidos de novas ou informacións que non requiren excesiva fidelidade do son, mentres que, pola contra, as estacións especializadas na retransmisión de música sitúanse na FM da VHF.
  • Actualmente, as frecuencias en ondas medias están a ser progresivamente usadas para portar sinais de audio dixital (DRM).
    • Por exemplo, na Francia, a partir de 2005, Radio France obtivo varias frecuencias en onda media que están sendo transformadas en emisoras DRM. Pouco despois, Radio Nacional de España iniciou emisións experimentais DRM dende a estación emisora de Arganda del Rey ao sureste de Madrid, na frecuencia de 1359 quilohercios[1].
  • As estacións de radiodifusión de Onda media cubren en Europa e África as frecuencias comprendidas entre 531 e 1602 kilohercios, en puntos ou canles predesignados separados 9 quilohercios un de outro. Deste xeito, as frecuencias posibles onde situar unha estación radiodifusora serían 531, 540, 549, 558, 567, 576, 585... e así ata 1575, 1584, 1593 y 1602 quilohercios. En América a separación de canles vai de 10 en 10 kHz, e está autorizado el uso de la radiodifusión comercial ata a frecuencia de 1710 quilohercios.
  • Nalgúns países situados entre o Trópico de Cáncer e o Trópico de Capricornio están autorizados a instalar servizos de radiodifusión na banda de 2300 a 2498 kHz, aínda que na maior parte dos receptores de consumo masivo inclúense entre as de onda corta, fisicamente pertencen a Onda media por estar e por embaixo dos 3000 kHz.

Frecuencias utilizables na Onda Media europea (en kHz)

531 540 549 558 567 576 585 594 603 612 621 630
639 648 657 666 675 684 693 702 711 720 729 738
747 756 765 774 783 792 801 810 819 828 837 846
855 864 873 882 891 900 909 918 927 936 945 954
963 972 981 990 999 1008 1017 1026 1035 1044 1053 1062
1071 1080 1089 1098 1107 1116 1125 1134 1143 1152 1161 1170
1179 1188 1197 1206 1215 1224 1233 1242 1251 1260 1269 1278
1287 1296 1305 1314 1323 1332 1341 1350 1359 1368 1377 1386
1395 1404 1413 1422 1431 1440 1449 1458 1467 1476 1485 1494
1503 1512 1521 1530 1539 1548 1557 1566 1575 1584 1593 1602

Radioafección[editar | editar a fonte]

Os radioafeccionados teñen asignada unha banda nesta parte do espectro: a Banda de 160m, que abarca dende os 1800 ata os 2000 kilohercios, dependendo dos países. A título experimental, estanse autorizando estacións de afeccionados arredor dos 500 quilohercios (banda de 600 metros) ao desaparecer o uso nesa frecuencia para as chamadas de emerxencia no mar[2].

Radioaxudas[editar | editar a fonte]

Entre os 300 e os 500 quilohercios existen estacións chamadas radioaxudas ou radiofaros destinadas na súa orixe a orientar o tráfico marítimo, e complementadas dende a década de 1940 con outras destinadas a servir de balizas á aviación. Son as instalacións denominadas NDB, iniciais en inglés de Non-Directional Beacon, balizas non direccionais. Estas emisoras son de funcionamento automático y radian cada poucos segundos nunha combinación de letras en Código morse.

Antenas de ferrita[editar | editar a fonte]

Unha peculiaridade da radiodifusión en Onda media é a presencia no interior de moitos aparatos receptores dunha barra, de entre 4 y 20 centímetros de lonxitude, composta de Ferrita e arredor da cal van enroladas varias espiras de cable moi fino. Isto dálle aos aparatos un carácter altamente direccional, que permite ao oínte colocalos da maneira mais óptima para a escoita (coa barra perpendicular ao lugar de procedencia de la emisión).

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Web de RNE http://www.rtve.es/drm/inicio.htm, consultada o 27 de decembro de 2011.
  2. Web de radioafeccionados da banda de 500 kHz (en inglés) en http://www.500kc.com/

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]