Clementine

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Clementine
Clementine Deployed.gif
Representación de Clementine cos paneis solares despregados.
Tipo Sonda luar e asteroidail / demostrador tecnolóxico
Organización NASA / BMDO
Contratistas principais Naval Research Laboratory
Data de lanzamento 25 de xaneiro de 1994, 16:34 GMT[1][2][3]
Foguete portador Titan II-G[2][4]
Sitio de lanzamento Base Vandenberg da Forza Aérea[2][3][4][5]
Obxectivo da misión Estudio da Lúa e do asteroide 1620 Geographos e proba de novos sensores.[2][4][3]
NSSDC ID 1994-004A
Masa 227 kg (424 kg con propelente)[2][4][5]
Dimensións Prisma octogonal de 1,88 metros de alto e 1,44 metros de ancho.[2]
Potencia 360 vatios[2]
Baterías batería de níquel-hidróxeno cunha capacidade de 15 amperios-hora.[2]

Clementine foi unha sonda espacial da NASA en colaboración coa BMDO lanzada o 25 de xaneiro de 1994 mediante un foguete Titan II-G desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para o estudio da Lúa e para probar novos sensores e compoñentes expostos ó espazo.[5][4][1][2]

Características[editar | editar a fonte]

Clementine foi un proxecto da NASA e a Ballistic Missile Defense Organization para probar novos sensores e compoñentes para naves espaciais e para facer observacións científicas da Lúa e do asteroide 1620 Geographos. As observacións do asteroide non puideron ter lugar debido a un problema coa nave. As observacións da Lúa incluíron fotografías en varias lonxitudes de onda no visible, no ultravioleta e no infravermello, altimetría mediante láser, gravimetría e medicións de partículas cargadas.[2]

A nave tiña forma de prisma octogonal de 1,88 metros de alto e 1,44 metros de ancho con dous paneis solares saindo de lados opostos do octógono. Nun extremo do prisma situábase a antena de alta ganancia e no outro extremo o motor de 489 N de pulo. As aperturas para tódolos sensores localizábanse nunha das caras do octógono, a 90 graos dos paneis solares e protexidos por un cobertor.[2]

A propulsión da sonda estaba composta por un sistema de control de actitude alimentado con hidracina e un sistema de propulsión principal bipropelente para manobras no espazo alimentado con tetróxido de nitróxeno e monometil hidracina. O control de actitude era levado a cabo por 12 pequenos propulsores, con dúas cámaras seguidoras de estrelas e dúas unidades de guiado inercial proporcionando a información de posición.[2]

Clementine estabilizábase nos tres eixos unha vez en órbita luar mediante volantes de inercia cunha precisión de 0,05 graos no control de actitude e 0,03 graos na determinación da posición. Os paneis solares, de arseniuro de galio e xermanio, alimentaban unha batería de níquel-hidróxeno cunha capacidade de 15 amperios-hora. O control e comando a bordo corría a cargo dun procesador MIL-STD-1750A. Os datos podíanse gardar a bordo nunha grabadora de estado sólido de 2 Gbit de capacidade.[2]

Instrumentos[editar | editar a fonte]

Clementine levaba a bordo sete experimentos:[2]

  • Unha cámara para o visible e o ultravioleta.
  • Unha cámara para o infravermello próximo.
  • Unha cámara para o infravermello remoto.
  • Unha cámara de alta resolución.
  • Dúas cámaras seguidoras de estrelas.
  • Un altímetro láser.
  • Un telescopio de partículas cargadas.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Clementine