Banato, Bačka e Baranja

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Banato, Bačka e Baranja en 1918–1919.

O Banato, Bačka e Baranja (en serbio Banat, Bačka me Baranja / Банат, Бачка и Барања) foi unha provincia de facto do Reino de Serbia e do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos entre outubro de 1918 e marzo de 1919.

Incluía as regións xeográficas do Banato, Bačka e Baranja, e a súa capital era a cidade de Novi Sad.

O seu territorio hoxe en día divídese entre os estados de Serbia, Croacia, Romanía e Hungría.

Nome[editar | editar a fonte]

O nome oficial da provincia era Banato, Bačka e Baranja, pero era coñecida usualmente como Voivodina.

Historia[editar | editar a fonte]

Partes do Banato, Bačka e Baranja recoñecidas como territorio do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos na Conferencia de Paz de París (Tratado de Trianon), (1919-1920).

Tras o colapso do Imperio Austrohúngaro en outubro de 1918 as rexións do Banato, Bačka e Baranja estaban baixo control do exército serbio. A poboación serbia destas rexiónes formou a súa propia administración baixo a autoridade suprema do Consello Nacional Serbio en Novi Sad.

O 25 de novembro de 1918, a Gran Asemblea dos serbios, bunjevci e outros eslavos ( Velika narodna Skupstina Srba, Bunjevaca me ostalih Slovena / Велика народна скупштина Срба, Буњеваца и осталих Словена) do Banato, Bačka e Baranja, votaron a favor de que estas rexiónes se uniran ao Reino de Serbia.

A Asemblea runiu a 757 deputados, dos cales 578 eran serbios, 84 bunjevci, 62 eslovacos, 21 rutenos, 6 alemáns, 3 šokci, 2 croatas e 1 húngaro.

A Gran Asemblea do Pobo decidiu unir ao Banato, Bačka e Baranja a Serbia e formou unha nova administración local (Goberno) nestas rexións, conñecida como a Administración popular do Banato, Bačka e Baranja (Narodna uprava za Banat, Bačku me Baranju / Народна управа за Банат, Бачку и Барању).

O Presidente da administración popular foi o Dr. Jovan Lalošević. O Consello do Pobo formouse como órgano lexislativo da provincia.

O 1 de decembro, o Reino de Serbia , xunto co Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios formou un novo país chamado Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos.

Aínda que o Goberno de Belgrado aceptou a decisión de que se sumaran a Serbia o Banato, Bačka e Baranja, non recoñeceu a administración la popular. Esta sdministración estivo en activo até o 11 de marzo de 1919, cando celebrou a su última sesión.

Antes, a Conferencia de Paz de París (Tratado de Trianon definiu as fronteiras exactas do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos. Algunhas zonas que formaron parte da administración popular do Banato, Bačka e Baranja foron adxudicadas a Romanía e Hungría.

Poboación[editar | editar a fonte]

A poboación do Banato, Bačka e Baranja (dentro dos límites definidos pola Conferencia de Paz) era de 1.365.596 habitantes, dos que o 29,1 % eran serbios, o 27,71 % húngaros, o 23,10 % alemáns, e o resto pequen as minorías.[1] [2] Os serbios e croatas xuntos representaban o 36,80 % da poboación da rexión.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Christina Bratt Paulston, Donald Peckham, Linguistic minorities in Central and Eastern Europe, 1998, páx. 76.
  2. Dr Drago Njegovan, Prisajedinjenje Vojvodine Srbiji, Muzej Vojvodine, Novi Sad, 2004, páx. 207.
  3. Dr Drago Njegovan, Prisajedinjenje Vojvodine Srbiji, Muzej Vojvodine, Novi Sad, 2004, páx. 207.

Véxasae tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Drago Njegovan, Prisajedinjenje Vojvodine Srbiji, Novi Sad, 2004.
  • Lazo M. Kostić, Srpska Vojvodina i njene manjine, Novi Sad, 1999.
  • Dimitrije Boarov, Politička istorija Vojvodine, Novi Sad, 2001.
  • Čedomir Popov – Jelena Popov, Autonomija Vojvodine – srpsko pitanje, Sremski Karlovci, 2000.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]