Órbita xeoestacionaria

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Órbita xeoestacionaria. Unha persoa observando desde a Terra en rotación (nun punto fixo) pensaría que o satélite é un punto fixo do ceo.
vista de dous satélites xeoestacionarios

A órbita xeoestacionaria ou GEO e unha órbita xeosíncrona que pasa directamente polo Ecuador terrestre da Terra (latitude 0°), acompañando sempre o movemento de rotación. Esta órbita convertela en ideal para satélites de comunicación permitíndolles permanecer fixo respecto a un punto da terra.

Historia[editar | editar a fonte]

O concepto de órbita xeoestacionaria foi creado o ruso Konstantin Tsiolkovsky o principio do século XX , que escribiu testos de ciencia e ciencia-ficción sobre viaxes espaciais. En 1920 Herman Potocnik o describe unha órbita de unha estación espaciais a unha altitude 35.900 Km que o período e rotación e o mesmo que a rotación da terra padecendo flotar nun punto fixo no ecuador da terra.

Pero a persoa que popularizou a idea foi Arthur C. Clarke que, nun artigo publicado 1945, suxeria que foguetes estacionarios poden dar cobertura de radio, suxerindo que unha rede de tres satélites intercalados no ecuador terrestre permitirían dar cobertura de radio a toda a superficie da terra.

Syncom 3, lanzado en 1964, converteuse no primeiro satélite xeoestacionario cumprindo o que vaticinou Clarke case 20 anos antes.

Principais usos[editar | editar a fonte]

As órbitas os satélites teñen unha altitude de 35.786 Km sobre o nivel do mar pasan sempre polo ecuador terrestre.Un solo satélite xeoestacionario permite dar cobertura o 42 por cento terra, e unha constelación de satélites poden dar cobertura entre latitude 81°N e 81°S. Empresase principalmente para satélites de comunicación.

Limitacións[editar | editar a fonte]

O ser a órbita xeoestacionaria moi usada ten problemas de espazo entre os satélites podéndose dar interferencias ou choques. para evitar isto os satélites teñen combustible para volver a súa posición corrixindo as desviacións de posición, producida por a forza de atracción da terra a lúa éo sol. Cando o seu combustible se esgota pode representar unha amenza para outros satélites. Para evitalo antes de isto produza elevase a unha altitude mais alta, evitando danos noutros satélites.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]