Sexto Xulio Severo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Sextus Julius Severus")
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Sexto Xulio Severo
Nacementoséculo xuliano
NacionalidadeRoma Antiga
Ocupaciónpolítico e militar
editar datos en Wikidata ]

Sexto Xulio Severo (en latín Gneus Minicius Faustinus Sextus Julius Severus), foi un reputado militar e político romano do século II, que desenvolveu a súa carreira política baixo os imperios de Traxano e Hadriano.

Historia[editar | editar a fonte]

Sexto Xulio Severo foi nomeado cónsul sufecto entre outubro e decembro de 127, tras o cal concedéuselle o cargo de gobernador de Moesia Inferior. Cara o ano 131, durante o principado de Hadriano, foi designado gobernador de Britania.

No ano 132 estalou en Xudea a Rebelión de Bar Kokhba. A violenta sublevación tomou a Roma por sorpresa. Simón bar Kokhba sumou ás súas filas a xudeus oriúndos de todo o imperio, obtivo rápidas vitorias, proclamouse Nasi ('príncipe') e mandou a acuñar moedas conmemorativas coa lenda: «Ano da redención de Israel».

Hadriano, que se atopaba en Siria, ante a situación e temendo que os disturbios se estendesen a outros sitios do imperio, decidiu enviar aos seus mellores xerais para reprimila e Severo foi o elixido.

Leste reuniu un forte exército, superior mesmo ao comandado por Perico sesenta anos antes. Dado o elevado número dos seus opoñentes e a desesperación que os movía, a estratexia de Severo apuntou a evitar unha batalla campal, preferindo illar e eliminar pequenos grupos e as poboacións en que podían achar soporte.

No verán do ano 135 os sobreviventes retiráronse á fortaleza de Betar (ou Bether), que foi asediada e tomada o 9 de agosto do 135. As perdas romanas foron moi grandes, incluída a Lexión XXII Deiotariana.[a] Porén a destrución en Xudea foi inconmensurable. Segundo Dión Casio morreron 580 000 xudeus, incluíndo as vítimas civís, e 50 cidades e 985 aldeas foron arrasadas.[1] Os sobreviventes dispersáronse por todo o mundo e Xerusalén foi arrasada. No seu lugar levantouse unha poboación greco-romana, Aelia Capitolina.

Controlada a rebelión, Severo foi enviado a Bitinia, a cal, en termos de Dión Casio:

Non necesitaba de forza armada, senón dun gobernador e líder que fora xusto, prudente e un home de rango. Severo posuía todas esas cualidades. E el soubo administrar tanto os seus asuntos privados como os públicos de tal xeito que incluso hoxe é recordado.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Foron tan grandes que o reporte de Hadriano ao Senado Romano non incluía o habitual saúdo «Eu e as lexións estamos ben»[1]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Quinto Tineyo Rufo e Marco Licinio Céler Nepote
Cónsul suffectus do Imperio romano xunto con
Lucio Emilio Junco

outubro a decembro de 127
Sucesor:
Lucio Nonio Calpurnio Torcuato Asprenas II e Marco Anio Libón
Predecesor:
'Descoñecido.
Anterior:Trebio Germano
Gobernador da provincia romana de Britania
131 - 133
Sucesor:
Publio Mumio Sisenna