Salve Regina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Versión gregoriana da "Salve".

A Salve Regina (en galego: Salve Raíña!) é unha das máis populares e coñecidas oracións católicas a María, nai de Xesús, escrita orixinalmente en latín. Inicialmente era unha antífona maior e himno. É unha das catro antífonas do Breviario dedicadas á Virxe (as outras tres son Alma Redemptoris Mater, Ave Regina Caelorum e Regina Caeli).

Características[editar | editar a fonte]

Trátase orixinalmente dunha secuencia con rima en "e", aínda que a disposición dos versos pode variar segundo os compiladores. Durante algún tempo foi atribuída a Bernardo de Claraval; agora sábese que este só engadiu a invocación final:[Cómpre referencia] O clemens, o pia / o dulcis, Virgo Maria (que introduce unha parella de versos con rima en "ia"); tamén se atribuíu ao bispo de Iria Pedro de Mezonzo, ao de Le Puy-en-Velay Ademaro de Monteil, ao monxe alemán Hermann von Reichenau, e ata ao bispo lendario de Segovia Hieroteo. Domenico Scarlatti musicou esta oración no século século XVII na súa composición para alto e orquestra "Salve Regina". A melodía sinxela que se usa habitualmente para cantala parece ser elaborada polo P. F. Bourgoing.

Os cistercienses, os dominicos e os franciscanos promoveron o seu uso en diversas circunstancias (en especial na liturxia das horas). En 1250 Gregorio IX aprobouna e prescribiu que se cantase ao final do rezo das Completas, tal como se segue facendo hoxe en día. Os monxes cantábana antes de durmir e os monxes da orde de Predicadores cantábana en procesión con candeas acesas.

Diversos autores cristiáns elaboraron comentarios para esta oración; entre eles destaca: Bernardo de Claraval, Anselmo de Lucca, Pedro Canisio, Francisco Coster e Afonso María de Ligorio.

A gran variedade de representacións da Virxe e a devoción existente en cada lugar onde se venera xerou a creación dunha "Salve" particular segundo a advocación do lugar.

Texto en latín:
Salve, Regina, mater misericordiae
Vita, dulcedo, et spes nostra, salve.
Ad te clamamus, exsules, filii evae.
Ad te suspiramus, gementes et flentes
in hac lacrimarum valle.

Eia ergo, Advocata nostra,
illos tuos misericordes oculos
ad nos converte.
Et Iesum, benedictum fructum ventris tui,
nobis post hoc exsilium ostende.
O clemens, O pia, O dulcis Virgo Maria.

Ora pro nobis sancta Dei Genetrix.
Ut digni efficiamur promissionibus Christi. Amen.
Texto en galego:[1]
Salve, Raíña, Nai garimosa,
Vida, dozura, esperanza nosa.
A ti chamámo-los desterrados fillos de Eva.
A ti suspiramos xemendo e chorando
en lonxana terra.

Avogada nosa,
míranos con ollos de misericordia.
E despois deste desterro, lévanos a Xesús
Froito do teu seo.
Ouh clemente, ouh pía, ouh doce Nai María.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Edición crítica: Analysis hymnorum de G. M. Dreves, Lipsia 1907.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]