Polgariño

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Polgariño
Der kleine Daumling (1).jpg
Título orixinal Francés: Le Petit Poucet; Alemán: Daumesdick;
Autor/a Irmáns Grimm, e outros (Perrault)
Orixe Alemaña, Francia
Lingua francesa- alemá (traducións ao galego)
Tema(s) Conto
Xénero(s) Conto de fadas
Data de pub. s.XVII (Francia), s.XIX (Alemaña)
Tradución Fran Alonso, Xavier Senín... (ao galego)

Polgariño (Daumesdick en alemán, Le Petit Poucet en francés, Pulgarcito en castelán e Polegarzinho en portugués) é un conto de fadas europeo escrito en francés por Charles Perrault no século XVII e reescrito en alemán no século XIX polos irmáns Grimm (conto número 37 da antoloxía; o número 45 chámase As viaxes de Polgariño, As andanzas de Polgariño ou As aventuras de Polgariño (Daumerlings Wanderschaft ou Des Schneiders Daumerling Wanderschaft), e é precursor dos contos de fadas ingleses chamados Tom Thumb (coñecidos tamén en galego coma Polgariño). O conto de Polgariño foi traducido ao galego xa no século XX, entre outros, por Fran Alonso, e tamén por Xavier Senín para Galaxia en 1991.

O conto Polgariño (Daumesdick) corresponde aos tipos 41 e 700 da clasificación de Aarne-Thompson: Comer en exceso da despensa e Tomé Polgar (Tom thumb ou Tom Pouce).[1]

Orixe[editar | editar a fonte]

É ben posíbel que o Polgariño de Perrault fora inspirado na historia hebraica do pastor David, que despois se convertería no rei dos hebreos. Segundo a narrativa, David era o fillo máis novo de entre os sete pastores hebreos. O ogro podería ben ser referencia do autor francés ao Rei Saúl de Israel, para quen David traballou antes de se tornar rei. É só unha simple suposición [Cómpre referencia] en función da gran semellanza entre ambas as dúas historias. As historias hebraicas inspiraron moitos escritores europeos.

O Polgariño dos Irmáns Grimm[editar | editar a fonte]

Polgariño[editar | editar a fonte]

Na primeira historia, de nome Polgariño, unha parella de campesiños sen fillos desexa ter un, e pide en voz alta que queren ter un fillo «sen importar como sexa de pequeno». Sete meses máis tarde a muller ten un meniño que «non é máis grande que un dedo cachapiollos ou polgar», e por isto deciden chamalo Polgariño. Era unha «criatura áxil e douta». Polgariño intenta axudar a seus padres en todas as tarefas, así que un día pregunta a seu pai se pode ir de a cabalo até onde el traballa, mais como é tan miudiño senta no ouvido da besta para o dirixir e darlle as indicacións. Dous homes abraiados ven pasar o cabalo mentres é conducido por voces escandalosas e, cando descobren que a voz pertence a unha persoa que senta no ouvido do cabalo, preguntan ao campesiño se poden comprarlle a Polgariño para facer unha fortuna coas exhibicións do cativo.

Polgariño convence ao campesiño de que colla o diñeiro que os homes ofrecen, así que marcha con eles sentado na aba do chapeu dun deles. Pouco despois, Polgariño consegue enganar aos homes dicíndolles que o deixen baixar, de xeito que foxe e se agocha no tobo dun rato. Máis adiante cóntanse diferentes escenas. Unha noite Polgariño está a durmir na cuncha dun cascarolo, e é espertado polo ruído duns ladróns que planeaban roubar a casa dun pastor. Polgariño berra e ofrécese para axudalos no roubo, entrando el soíño mentres os ladróns permanecen fóra a agardar a que traia os obxectos. O caso é que Polgariño fai moito barullo na casa co risco de espertar aos donos que durmían no sobrado; e facendo ver que está a axudar uns ladróns con preguntas como: Que queredes?, Querédelo todo?. Unha criada esperta, asústase polos ladróns, mais non olla a Polgariño. Finalmente Polgariño consegue durmir ben nun leito de feo. De mañá cedo a criada dá de comer o feo á vaca polo que Polgariño é engulido até o estómago do animal. Este berra e o pastor pensa que é un espírito malvado que se apoderou da vaca, polo que a sacrifica. O estómago do animal bótase nunha morea de despoxos que un lobo come. Agora Polgariño, dentro do lobo, persuade ao este para que o leve á casa dicíndolle que seus pais daranlle todo o alimento que queira. Os pais matan o lobo, sacan a Polgariño e prometen que non o volverán vender nin por todas as riquezas do mundo.

As viaxes de Polgariño[editar | editar a fonte]

As viaxes de Polgariño, As andanzas de Polgariño ou As aventuras de Polgariño (Daumerlings Wanderschaft) é o nome da segunda historia. Nela, Polgariño é fillo único (do tamaño dun polgar) dun xastre. Polgariño fíxose ao mundo para procurar a súa fortuna. Antes de sair, toma un último xantar que lle prepara a súa nai e unha agulla como espada de seu pai. O vapor do pote da lareira arrastra a Polgariño pola cheminea lonxe do seu lar. O cativo vai parar na casa dun artesán que intenta que este sexa o seu aprendiz. O alimento que lle dan na casa non é do seu agrado, polo que, cando está a procurar mellor alimento pola cociña, a serventa da casa intenta apañalo cun pano de cociña coma se fose un insecto por riba da mesa. Ao final bótao.

No bosque, unha banda de malandríns topa con Polgariño, a quen recrutan para lles axudar a roubar o tesouro do rei. Pasando desapercibido das sentinelas, Polgariño comeza a guindar moedas dende a fiestra da sala do tesouro aos garduños. Este feito alerta ao rei e aos seus gardas, que ao non atoparen o ladrón cren que realmente non lle estaban a roubar. Polgariño rise deles mentres o persiguen pola sala do tesouro. Monta sobre a última moeda e foxe. Os moinantes ofrécenlle ser o líder da banda, mais el desiste.

Polgariño acepta un emprego coma criado nunha taberna, porén amola ás criadas axexándoas e contando ao taberneiro cando lle rouban comida no soto. Para se vingar, unha criada bótao coma alimento ás vacas entre o feo. Unha vaca cómeo e este tenta chamar a atención do taberneiro berrando dende dentro do animal. Matan a vaca e, aínda que Polgariño tenta fuxir das entrañas, vai parar dentro dunha morcilla. A criada corta o embutido en porcións e Polgariño foxe salvando de novo a vida.

Para rematar a viaxe Polgariño fica atrapado nun madeiro, mais consegue fuxir aganchado no papo dunha raposa, que o leva á casa. O seu pai alégrase moito do reencontro deixando á raposa comer uns pitos, porque segundo di no conto «el querería seguramente a seu fillo máis que ás aves do curral».

Tom Thumb[editar | editar a fonte]

Os dous contos dos Grimm combínanse en inglés co nome de Tom Thumb (Tomé Polgar). A historia amplíase bastante, mesturándose coas lendas artúricas.

O Polgariño de Perrault[editar | editar a fonte]

Na anterior versión, a de Perrault, Polgariño é o máis novo de sete irmáns, fillo duns pobre leñadores que non poden alimentalos; polo que un bo día o pai decide abandonar aos fillos na foresta. Porén a nai, que nun principio estaba de acordo co pai, arrepíntese e decide darlle a Polgariño unhas pequenas pezas de cuarzo branco para que poida atopar o camiño de retorno á casa. Ao voltaren, o pai xa estaba arrepentido polo que se alegra da volta dos fillos. Mais a situación vólvese insostíbel polo que os deixa de novo no bosque.

Desta volta a nai non ten tempo para lles preparar os seixos, polo que lles dá faragullas de pan. Polgariño vainas deixando polo camiño, mais os paxaros comen as migallas e os raparigos fican perdidos polas fragas. Desesperados atopan un eido que resulta ser a casa dun ogro; a ama do agro apiádase deles e permítelles pasar a noite; mais cando o ogro chega á casa descóbreos e intenta comelos. Polgariño, grazas ao seu pequeno tamaño consegue fuxir, e aprópiase das botas de sete leguas para deste xeito ir ao castelo do rei, quen manda aos seus homes a capturaren o ogro; despois, ademais de recompensar a Polgariño, permítelle a este regresar a casa de seus pais, onde todos xuntos viviron cheos de ledicia.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. AT 0041: Overeating in the Pantry. Ao mesmo tipo pertence este outro conto dos Irmáns Grimm: AT 0700: Tom Thumb. Ao mesmo tipo pertencen estes outros contos dos Irmáns Grimm:

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]