Nuna

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
O equipo co Nuna3

Nuna (tamén coñecido como Nuon Solar Team) é o nome dun equipo da Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft), nos Países Baixos, constituído por alumnos da propia universidade, que deseña e constrúe unha serie de vehículos movidos con enerxía solar cos que venceu o Desafío Solar Mundial (World Solar Challenge), en Australia, nas convocatorias de 2001 (Nuna 1), 2003 (Nuna 2), 2005 (Nuna 3), 2007 (Nuna4), 2013 (Nuna7) e 2015 (Nuna8).

O equipo Nuna é un dos que compoñen o coñecido como Dream Team da TU Delft, xunto con DARE, Forze e DUT Racing.[1]

As células solares[editar | editar a fonte]

O Nuna7, coas súas placas solares en primeiro termo

As células solares están feitas de tres capas de arseniato de galio (GaAs). A luz solar que penetra pola capa superior utilízase nas capas inferiores, do que resulta unha eficiencia por riba do 26 %. O teito completo dos vehículos está cuberto con estas células solares, só coa excepción da cabina do piloto.

A eficiencia é óptima cando o Sol proxecta os seus raios perpendicularmente nas células. Cando isto non se dá, a produción redúcese aproximadamente o coseno do ángulo coa perpendicular. Para solucionar no posible esta mingua de rendemento no caso de que as carreiras se celebren en épocas do ano en que o Sol estea máis baixo, en función da estación do ano e do hemisferio da Terra en que teñan lugar, colócanse nos laterais tantas células como sexa posible, mesmo sobre as tapas das rodas.

Deseño[editar | editar a fonte]

Criterios do deseño[editar | editar a fonte]

Para ter unha gran posibilidade de vencer, o coche debe:

  • Máxima captación posible de enerxía solar.
  • Mínimo uso da enerxía captada:
    • Eficiencia da transferencia eléctrica para as rodas.
    • Redución da fricción, tanto a do aire como a das rodas en contacto co solo, na que ten moito que ver o peso do vehículo.

Aerodinámica[editar | editar a fonte]

A parte inferior no Nuna3 nun túnel do vento

O arrastre aerodinámico é unha parte importante da resistencia total, onde incide tanto a superficie frontal como a liña da corrente do aire. Calquera desvío da liña ideal desta corrente causará turbulencia, a cal consumirá enerxía que, xa que logo, non se poderá aproveitar para o desprazamento. A esta liña ideal da corrente chégase inicialmente a través de simulacións informáticas, na fase de deseño, seguidas por probas en modelos a escala en túneles de vento e, finalmente, por medio de probas no coche xa a tamaño natural, tamén en túnel de vento.

A partir dos datos meteorolóxicos da zona onde se vaia realizar cada competición, pódese concluír a presenza de ventos laterias de intensidade forte. Para estes casos, as tapas das rodas do Nuna desde a súa vesrión 3 foron deseñadas de tal xeito que o vento lateral teña un efecto propulsor.

Motor[editar | editar a fonte]

Gráfica da eficiencia do motor

O motor vai directamente encaixado no tren traseiro para reducir perdas debidas á transmisión mecánica entre o motor e as rodas (como ocorre nun coche normal, con caixa de cambios e cardán). Trátase dunha versión mellorada dun motor de 1993 construído na Universidade de Ciencias Aplicadas de Berna, en Suíza. As melloras radican na redución do peso nun 30 % (10 kg), o aumento do 50 % na potencia (por riba dos 2.400 W) e un par motor un 45 % máis elevado. A eficiencia do motor tamén se mellorou, ata chegar a superar o 98 %, aumentando en función da velocidade, como se aprecia na gráfica que se xunta.

Os vehículos[editar | editar a fonte]

Series de Nuna (2005-2015)[editar | editar a fonte]

  • Nuna 3 (2005). Foi o mellor coche da World Solar Chalenge de 2005, en Australia. Acadaba os 130 km/h. Logrou a vitoria percorrendo os 3.021 quilómetros entre Darwin e Adelaida nun tempo récord de 29 horas e 11 minutos, co que acadou un récord do campionato.
  • Nuna 4 (2007). Os principais cambios con respecto ao Nuna 3 foron un volante en lugar de pancas, un asento vertical en lugar do piloto deitado e un panel solar máis pequeno, de 6 (en comparación cos 9 m² anteriores). Estes cambios foron motivados pola variación das regras por motivos de seguridade. O Nuna 4 gañou tamén a competición en 2007.[2]
  • Nuna 5
    Nuna 5 (2009). O principal cambio con respecto ao seu predecesor foi o descenso do peso da batería desde os 30 kg aos 25 kg. Houbo tamén outros cambios motivados pola regulamentación, como a prohibición de circular con pneumáticos usados e lisos, ou a posición máis ergueita do piloto. Este vehículo acabou segundo na competición.[3]
  • Nuna 6
    Nuna 6 (2011). Consonte a nova normativa do World Solar Chalenge, as células solares primitivas cambiáronse por outras de silicio monocristalino e diminuíuse o peso da batería. Para mellorar o seu rendemento, reduciuse tamén o peso do vehídulo e a súa resistencia aerodinámica.
  • Nuna 7 (2013). Por primeira vez o Nuna incorporou catro rodas, en lugar das tres que o caracterizaban, e ademais deixou de ser simétrico, ao levar a cabina do piloto no seu lado dereito. O Nuna 7 gañou o Bridgestone World Solar Challenge de 2013.[4]
  • Nuna 8 (2015). A versión 8 deste vehículo volveu suporlle ao equipo a vitoria no Desafío Solar Mundial, con 3.022 quilómetros en 33 horas e 26 segundos. Pesa 30 quilos menos que o seu antecesor e reduciu o rozamento aerodinámico nun 9 %.[5]

Vehículos da competencia[editar | editar a fonte]

O vehículo vencedor do Desafío Solar Norteamericano, da Universidade de Michigan (EEUU) é un dos máis importantes competidores. Outros opoñentes de nivel foron tamén os deseñados e fabricados polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) e pola Universidade Ashiya, en Xapón, así como outros competidores europeos, como o holandés da Universidade de Twente e o belga da cidade de Lovaina.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]