Merops (mitoloxía)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Varias figuras da mitoloxía grega teñen o nome Merops (Μέροψ) ou Mérops. Son as seguintes:

  • Merops, rei de Etiopía (Aethiopia), marido de Clímene e pai adoptivo de Faetón, o cal era fillo da súa muller e Helios.[1]
  • Merops, residente de Mileto, marido de Clímene (distinta da anterior) e pai de Pandareo.[2][3]
  • Merops, rei de Percote, pai de dous fillos (Anfio e Adrasto), que foron matados por Diómedes na guerra de Troia, e de dúas fillas, Cleite, que era esposa de Cizico, e de Arisbe, que foi a primeira muller de Príamo. Merops tiña o don da profecía e vaticinou a morte os seus fillos, os cales ignoraron as súas advertencias.[4][5][6]
  • Merops, un dos fillos de Triopas,[7] ou un autóctono (autochthon)[8] e rei de Cos (críase que esta illa recibira o seu nome polo dunha filla de Merops[9]). Casou coa ninfa Ethemea (ou, máis correctamente, Echemeia[9]), que foi matada a frechazos pola deusa Artemisa porque deixou de adorala. Cando Merops estaba a piques de suicidarse debido á dor pola morte da súa dona, a deusa Hera tivo piedade do desconsolado viúvo e situouno entre as estrelas coa forma dunha aguia, converténdose na constelación da Aguia (Aquila).[10] Merops foi o pai de Eumelo e avó dos fillos deste, Agrón, Bisa e Meropis, todos os cales foron coñecidos pola súa impiedade.[11] Clitia, filla de Euripilo de Cos,[12] e Titanis, que foi transformada por Artemisa nun cervo debido á súa beleza,[13] foron dadas como fillas de Merops.
  • Merops, rei de Anthemousia, que loitou contra Sitón de Tracia pola man da filla deste último, Palene, e como resultado da loita morreu.[14]
  • Merops, pai de Epione, a muller de Asclepio.[15]
  • Merops, fillo de Hías, que foi o primeiro que fixo que a xente se asentase en poboados despois do gran diluvio da mitoloxía grega.[16]
  • Merops, un bisneto de Temeno na seguinte xenealoxía dos Heráclidas: Heracles - Hilo - Cleodeo - Aristomaco - Temeno - Cisio - Testio - Merops - Aristodamis - Feidón - Carano.[17]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Ovidìo, Metamorphoses, 1. 760 ff & 2. 184
  2. Antoninus Liberalis, Metamorphoses, 36
  3. Pausanias, Descrición de Grecia, 10. 30. 2
  4. Homero, Ilíada, 2. 828 ff & 11. 328 ff
  5. Apolonio de Rodas, Argonautica, 1. 974 ff
  6. Bibliotheca 3. 12. 5
  7. Estéfano de Bizancio s. v. Merops
  8. Estéfano de Bizancio s. v. Kōs
  9. 9,0 9,1 Etymologicum Magnum, 507. 56
  10. Hixinio, Astronomía Poética, 2. 16
  11. Antoninus Liberalis, Metamorphoses, 15
  12. Teócrito, Idyll 7. 5 con escolios
  13. Eurípides, Helena, 382
  14. Conón, Narracións, 10
  15. Escolios na Ilíada, 4. 195
  16. Escolios na Ilíada, 1. 250
  17. Diodoro Sículo, Biblioteca de Historia, fragmentos do Libro 7, 17