Unha mamografía[1] consiste nunha exploración diagnóstica de imaxe por raios X da glándula mamaria, mediante aparellos denominados mamógrafos (en doses de ó redor de 0,7 mSv). Estes aparellos dispoñen de tubos de emisión de raios X especialmente adaptados para conseguir a maior resolución posible na visualización das estruturas fibroepiteliais internas da glándula mamaria.
Os inicios da mamografía ou mastografía como método radiolóxico remóntanse a 1913, cando Alberto Salomón radiografaba pezas de mastectomía para determinar a extensión do tumor. En 1945, Raúl Leborgne no Uruguai deulle impulso ó método e caracterizou as micro calcificacións. Na década dos anos 1960, comezaron os primeiros ensaios randomizados de screening co estudo do Plan de Seguros de Nova York, continuados polo de dous condados de Suecia, realizado por Lazlo Tabar, e outros desenvolvidos en distintos países. Devanditos ensaios demostraron que era posible diminuír a mortalidade por cancro de mama grazas a estes programas.
A capacidade de identificación de lesións de mínima dimensión preconizou a utilización da mamografía en revisións sistemáticas para detectar tumores antes de que poidan ser palpables e clinicamente manifestos (cribado mamográfico). Este diagnóstico, efectuado nunha fase moi precoz da enfermidade, adoita asociarse a un mellor prognóstico de curación, así como á necesidade dunha menor agresividade do tratamento para o control do cancro de mama.
En numerosos países a rutina de mamografía de mulleres é recomendada como método de escrutinio para diagnóstico precoz de cancro de mama. A United States Preventive Services Task Force recomenda mamografías, con ou sen exame clínico de mamas, cada 1–2 anos en mulleres de 40 ou máis.[2][3] En conxunto con análises clínicas, achouse unha relativa redución da mortalidade do cancro mamario do 20%.[4] A partir de 2000, os mamogramas volvéronse controvertidos, cando se publicaron resultados de dous estudos de alta calidade.[5]
