Léon Brillouin

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Léon Brillouin
Léon Brillouin Solvay conference 1927.jpg
Nacemento 7 de agosto de 1889
  Sèvres
Falecemento 4 de outubro de 1969
  Nova York
Nacionalidade Francia e Estados Unidos de América
Alma máter University of Paris (en), Escola Normal Superior de Paris e Universidade de Múnic
Ocupación físico e profesor
Premios Fellow of the American Physical Society
editar datos en Wikidata ]

Léon Nicolas Brillouin (Francés: [bʁilwɛ̃]), nado en Sèvres o 7 de agosto de 1889 e finado o 4 de outubro de 1969, foi un físico francés, nacionalizado posteriormente estadounidense, que realizou contribucións notables na mecánica cuántica, na propagación das ondas de radio pola atmosfera, na física do estado sólido e na teoría da información.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Dende 1908 ata 1912 estudou física na École Normale Supérieure de París. Dende 1911 estudou baixo Jean Perrin ata que marchou á Universidade Ludwig Maximilians de Múnic (LMU) en 1912. Alí estudou física teórica con Arnold Sommerfeld. En 1913 volveu a Francia para estudar na Universidade de París. Durante a primeira guerra mundial servíu no exército, desenvolvendo o amplificador de válvulas xunto a G. A. Beauvais.[1] Trala fin da guerra volveu á Universidade de París para continuar cos seus estudos con Paul Langevin, e recibiu o doutoramento en ciencias en 1920.[2] O xurado da súa tese estivo composto por Langevin, Marie Curie e Jean Perrin, e o tema da mesma foi a teoría cuántica dos sólidos, na que propuxo unha ecuación de estado baseada nas vibracións atómicas (fonóns) que se propagan por el. Tamén estudou a propagación das ondas de luz monocromáticas e a súa interacción coas ondas de son, fenómeno que pasou a coñecerse posteriormente como dispersión de Brillouin.[3][4]

Tralo seu doutoramento Brillouin pasou a desempeñar a función de secretario científico da reorganizada Journal de Physique et le Radium. En 1932 pasou a ser director asociado dos laboratorios de física do Collège de France. En 1926 Gregor Wentzel,[5] Hendrik Kramers,[6] e Brillouin[7] desenvolveron de forma independente o que se coñece como a aproximación Wentzel–Kramers–Brillouin ou tamén "método WKB", "enfoque clásico" e "método integral de fase".[8] En 1928 tralo establecemento do Institut Henri Poincaré foi nomeado profesor da Cátedra de Física Teórica. Durante o seu traballo sobre a propagación das ondas de electróns nos entramados cristalinos, introduciu o concepto das zonas Brillouin en 1930. As técnicas de perturbacións de mecánica cuántica de Brillouin e Eugene Wigner resultaron no que se coñece como a fórmula Brillouin–Wigner.[3][4][9]

Publicacións[editar | editar a fonte]

  • Les mesures en haute fréquence, with H. Armagnat (Chiron, 1924)
  • Les Statistiques Quantiques Et Leurs Applications. 2 Vols. (Presse Universitaires de France, 1930)
  • La Théorie des Quanta et l'Atome de Bohr (Presse Universitaires de France, 1922, 1931)
  • Conductibilité électrique et thermique des métaux (Hermann, 1934)
  • Notions Elementaires de Mathématiques pour les Sciences Expérimentales (Libraires de l'Academie de Médecine, 1939)
  • The Mathematics of Ultra-High Frequencies Radio (Brown University, 1943)
  • Wave Propagation in Periodic Structures: Electric Filters and Crystal Lattices (McGraw–Hill, 1946) (Dover, 1953, 2003)
  • Les Tenseurs en mécanique et en élasticité: Cours de physique théorique (Dover, 1946)
  • Mathématiques (Masson, 1947)
  • Notions élémentaires de mathématiques pour les sciences expérimentales (Masson, 1947)
  • Propagation des ondes dans les milieux périodiques, with Maurice Parodi (Masson – Dunod, 1956)[10][11]
  • La science et la théorie de l'information (Masson, 1959)
  • Vie Matière et Observation (Albin Michel, 1959)
  • Wave Propagation and Group Velocity (Academic Press, 1960)
  • Science and Information Theory (Academic Press, 1962)
  • Scientific Uncertainty and Information (Academic Press, 1964)
  • Tensors in Mechanics and Elasticity. Translated from the French By Robert O. Brennan. (Engineering Physics: An International Series of Monographs, Vol. 2) (Academic Press, 1964)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. M. A. Ainslie, Principles of Sonar Performance Modeling (Springer, 2010), p12
  2. La théorie des solides et les quanta, citado en Mehra, Volume 5, Parte 2, p. 882.
  3. 3,0 3,1 Mehra, Volume 5, Parte 2, p. 579.
  4. 4,0 4,1 Léon Brillouin – Biography
  5. Gregor Wentzel Eine Verallgemeinerun der Quantenbedingungen für die Zwecke der Wellenmechanik, Z. Physik. 38 518–529 (1926). Citado en Mehra, 2001, Volume 5, Parte 2, p. 961.
  6. H. A. Kramers Wellenmechanik und halbzahlige Quantisierung, Z. Physik. 39 828-840 (1926). Citado en Mehra, 2001, Volume 5, Parte 2, p. 920.
  7. Léon Brillouin La mécanique ondulatoire de Schrödinger; une méthode générale de resolution par approximations successives, Comptes rendus (Paris) 183 24–26 (1926). Citado en Mehra, 2001, Volume 5, Parte 2, p. 882.
  8. Schiff, 1968, p. 269.
  9. Author Catalog: Brillouin - American Philosophical Society
  10. Ziman, J. M. (1956). "Propagation des ondes dans les milieux périodiques, by Léon Brillouin and Maurice Parodi". Acta Crystallogr. 9: 690. doi:10.1107/s0365110x56001947. 
  11. Heins, Albert E. (1957). "Review: Propagation des ondes dans les milieux périodiques, by Léon Brillouin and Maurice Parodi" (PDF). Bull. Amer. Math. Soc. 63 (1): 46. doi:10.1090/s0002-9904-1957-10070-6. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Mehra, Jagdish, and Helmut Rechenberg, The Historical Development of Quantum Theory. Volume 1 Part 2 The Quantum Theory of Planck, Einstein, Bohr and Sommerfeld 1900–1925: Its Foundation and the Rise of Its Difficulties. (Springer, 2001) ISBN 0-387-95175-X
  • Mehra, Jagdish, and Helmut Rechenberg, The Historical Development of Quantum Theory. Volume 5 Erwin Schrödinger and the Rise of Wave Mechanics. Part 2 Schrödinger in Vienna and Zurich 1887–1925. (Springer, 2001) ISBN 0-387-95180-6
  • Mosseri, Rémy, Léon Brillouin à la croisée des ondes (Belin, Paris, 1999) ISBN 2-7011-2299-6
  • Schiff, Leonard I, Quantum Mechanics (McGraw–Hill, 3rd edition, 1968)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]