José Luis Manzano

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
José Luis Manzano
Nacemento20 de decembro de 1962 e 30 de decembro de 1963
LugarMadrid
Falecemento20 de febreiro de 1992
LugarMadrid
NacionalidadeEspaña
Profesiónactor e actor de cinema
editar datos en Wikidata ]

José Luis Manzano, nado en Vallecas, Madrid, o 30 de decembro de 1963 e finado o 20 de febreiro de 1992, foi un actor español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Infancia[editar | editar a fonte]

Ao pouco de nacer, o seu pai morreu apuñalado no cárcere de Carabanchel e a súa nai tivo que facerse cargo dos seus nove[1] fillos poñéndose a traballar día e noite. Logo dun tempo, a nai deixa de traballar e métese no mundo do alcol e José Luis empeza a gañarse a vida atracando tendas co seu amigo "Pirri" e outros rapaces do barrio.

Aos catorce anos rouba co seu amigo "Pirri" nunha xoiería, entrando mentres esta está pechada e lévano todo. Era a primavera de 1978. Eloy de la Iglesia quería facer unha película explicando os problemas da delincuencia xuvenil desde o seu punto de vista, quería actores non profesionais para que lle deran máis realismo ás personaxes da película. Foi a Vallecas a buscar rapaces que andaban pola rúa para falar con eles e facerlles unhas probas fotográficas.

José Luis e "Pirri" achéganselle e pregúntanlle se lles quere mercar ouro a bo prezo. Tiñan reloxos, aneis e demais xoias do seu último atraco. Eloy queda fascinado por estes rapaces e invítalles a tomar unha copa que eles aceptan. Logo, Eloy invítaos á súa casa e proponlles traballar nunha película inspirada na vida de "El Jaro". Eles non dubidan en dicir que si, pero todo no foi tan sinxelo, xa que aos poucos días a policía fixo unha redada en Vallecas e levan detido a José Luis polo roubo da xoiería, que é levado a un reformatorio. José Luis tiña o teléfono de Eloy e lle explica o problema. Como o pai de José Luis morrera e a súa nai era alcohólica Eloy faise cargo da tutela de José Luis e o saca do reformatorio.

Eloy de la Iglesia faise cargo de José Luis, lévao a vivir á súa casa e á súa nai mércalle un piso en Vallecas, á parte de darlle cartos para que puidera vivir dignamente. José Luis apenas sabía ler e escribir, polo que Eloy contrata un mestre particular para que se ocupe. Durante este tempo Eloy de la Iglesia montaba moitas festas na súa casa, invitando a todo tipo de xente e nunca faltaba sexo, drogas e música. José Luis Manzano invita a moitos colegas do barrio a esas festas, que fai que Eloy se vaia facendo amigo de todos eles.

Debut cinematográfico: Navajeros[editar | editar a fonte]

Durante dous anos José Luis é un fillo e un amante para Eloy, mais vaise achegando a hora de que Eloy presentara ao seu rapaz ao mundo coa rodaxe de Navajeros.

Sobre a rodaxe de Navajeros escribiuse moito: a produtora da película esixiu a Eloy rodala en cinco semanas, pero Eloy non tiña os permisos do Concello de Madrid para rodar nas rúas e non podían permitirse o luxo de agardar a que llos deran, así que moitas secuencias tivéronse que rodar "a pelo", sen permisos. Unha das anécdotas que pasaron á historia é que nunha escena na que José Luis tenlle que quitar a cesta da compra a unha muller, a muller era actriz pero como todo o equipo técnico da película estaba escondido a xente que paseaba pola rúa non sabía que estaban rodando, así que cando José Luis quitoulle o cesto á muller a xente atrapou a José Luis, pegáronlle e levárono a comisaría.

Outra escena da película que foi eliminada é unha na que José Luis e a súa xente tiñan que atracar unha tenda. A policía pasou por esa tenda e pensaron que era un atraco auténtico e volvérono deter, iso si, dándolle unha tunda primeiro.

Como José Luis apenas sabe ler e non ten experiencia non pode dobrarse a si mesmo a voz na película, polo que Eloy escolle a Pedro Mari Sánchez para que o dobrara. Foi unha rodaxe moi arriscada e con moitas complicacións, pero ao final remataron a película.

José Luis entrégase ao cen por cen a facer de "El Jaro", ademais de que tiña un parecido físico con el, tamén a situación de "El Jaro" era moi parecida á súa. "El Jaro" non tiña pai e a súa nai era alcohólica. Na película a nai de "El Jaro" é prostituta pero na realidade era alcohólica, polo demais todo o outro que sae é certo: "El Jaro" perdeu un testículo nun tiroteo, tiña un irmán no cárcere e o día da súa morte nace o seu fillo.

A película foi un éxito. José Luis Manzano e "El Pirri" recibiron gabanzas por todo o mundo e en Vallecas eran dúas estrelas e case todos os directores querían traballar con eles.

Despois de rodar Navajeros e gozar do éxito, José Luis vai a Barcelona recomendado por Eloy de la Iglesia rodar Barcelona Sur, película que non tivo moito éxito, pero que José Luis aproveitou xa que ía como un depredador aprendendo máis e máis do mundo do cinema.

Colegas[editar | editar a fonte]

En 1982 Eloy de la Iglesia empeza a rodaxe de Colegas, unha película para a que colle a tódalas amizades de José Luis e "Pirri", entre eles Antonio e Rosario Flores, que eran amigos persoais seus.

A rodaxe é moi levadeira xa que faise entre amigos, fumando marihuana nos descansos e practicando sexo. Neste tempo José Luis non consumía droga dun xeito habitual, fumaba porros e metíase algunhas raias de cocaína de vez en cando en casa de Eloy, non así o seu amigo "Pirri", que era consumidor habitual de cocaína.

Como curiosidade, en Colegas hai unha escena na que José Luis, Antonio, Enrique San Francisco e "Pirri" toman unha raia de coca, ao acabar esa escena "Pirri" sacou diante de todos unha papelina e preparouse un pico para asombro de todos. "Pirri" dixo que pillara un cabalo moi bo, que lles invitaba a todos a probar. Eloy, Enrique e Rosario dixeron que lles daba muito palo picarse, mais a José Luis e a Antonio Flores no lles importou. Esa foi a primeira vez que todos probaron a heroína. Algúns como Rosario e Enrique San Francisco a probaron máis veces pero quitáronse cedo, outros como José Luis, "Pirri" e Antonio Flores xamais o lograron. Despois diso, cada día despois da rodaxe Antonio Flores e José Luis pedíanlle a "Pirri" que preparase un "chino" ou unha raia, xa que se querían colocar.

Colegas é outro éxito. José Luis empeza a conceder entrevistas á prensa, a facer anuncios de televisión, a facer papeis pequenos nalgunhas series de televisión da época... Era respectado por tódolos rapaces.

El pico e El pico 2[editar | editar a fonte]

Eloy quería facer unha película sobre o mundo da heroína ambientada no País Vasco e lle propuxo a José Luis ser o protagonista. Eloy díxolle que esta película podería ser unha oportunidade de ouro para el como actor, porque xa non se tería que interpretar a si mesmo, era crear unha personaxe con outra vida moi diferente á súa. Neste tempo Eloy de la Iglesia e el estaban empezando a coñecer os praceres que lles ofrecía a heroína, aínda que José Luis non se picaba.

José Luis empeza a prepararse moi en serio para o papel do xove drogadicto de El pico (1983). Chama ao seu colega "Pirri" e lle di que lle preparara un pico, quería coñecer o mundo da heroína até o fondo. José Luis empeza a pincharse en segredo durante a rodaxe da película, involúcrase tanto na personaxe que segundo conta a xente que traballou con el non desconectaba ao terminar a rodaxe. José Luis era "Paco" dentro e fóra da película. Na rodaxe á parte de José Luis tamén se pinchaba Enrique San Francisco e Laly Spinet era quen lles subministraba a droga. Eloy de la Iglesia e Javier García (Urko) ao rematar a rodaxe da película están tan interesados no tema que tamén se entregan dunha forma apaixonada á heroína.

A película foi o maior éxito comercial da carreira de Eloy, ademais como era o produtor da película recibiu ingresos millonarios por ela. Tiña máis diñeiro do que podía gastar, a José Luis regaloulle unha boa parte dos beneficios, a película foi a moitos festivais estranxeiros, moitas viaxes, moitas festas, moitas drogas, moito sexo...

Ao pouco tempo Eloy roda El pico 2 (1984), tempo no que José Luis e mais el están xa moi metidos na heroína.

O éxito das dúas películas foi incrible, tanto que José Luis chegou a ser un actor recoñecido por toda España, incluso lle regalaron unha beca para estudar en Nova York, que desaproveitou debido á súa adicción ás drogas.

Nunha das películas coñece a Laly Spinet, que tamén traballaba no filme, e empezou unha relación con ela. En 1985 foron detidos por tráfico de drogas, pero Laly declarou ser culpable absoluta de todo e José Luis quedou absolto. Laly foi condenada a máis de cinco anos de prisión.

Adicción ás drogas e declive[editar | editar a fonte]

Durante a rodaxe de La estanquera de Vallecas (1987), José Luis coñece a una rapaza chamada Marina e namoran perdidamente. Ao pouco casan, pero non duran nin un mes vivindo xuntos xa que José Luis empeza a consumir droga de novo co seu amigo "Pirri" e ademais ten cambios de carácter moi bruscos. Marina déixao.

En 1988 Eloy de la Iglesia trata de contactar con el pero non lle colle o teléfono. Eloy chama entón a "Pirri" para ver se sabía algo de José Luis, pero tampouco sabe nada. Decide achegarse á súa casa pero non lle abre a porta polo que Eloy chama á policía. Cando chegan, atoparon a José Luis tirado no chan cunha xiringa nos brazos e espasmos. Rapidamente lévano ao hospital salvándolle así a vida.

Tras isto José Luis vaise vivir ao País Vasco e perde todo tipo de contactos con Eloy de la Iglesia e co seu amigo "Pirri". O mundo do cinema péchalle as portas ao facerse pública a súa adicción ás drogas. Aos poucos meses, en maio de 1988, José Luis entérase de que atoparan ao seu gran amigo "Pirri" morto nun descampado cunha xiringa nos brazos e sete papelinas de heroína adulterada no peito. Os colegas de José Luis morrían un tras outro. Quen non morría tiña o sida, e José Luis ía quedándose só. A situación económica de José Luis era nefasta, véndose obrigado a saír á rúa a mendigar, a pedir diñeiro para pagarse a droga.

Un día un sacerdote sente pena por el e intenta axudarlle a que se rehabilite. Durante 1991, José Luis progresa notablemente ata quedar case totalmente curado. Cando se atopa con forzas, volve a Madrid a buscar traballo no cine, pero atópase coa sorpresa de que o daban por morto e, ademais, o cine en España estaba en plena crise. Recae nas drogas e esta vez de xeito irrecuperable, perdendo á pouca xente que lle falaba e a todos os seus amigos e coñecidos, quedándose completamente só.

Morte[editar | editar a fonte]

De 1990 a 1992 deambulaba polas proximidades da Gran Vía de Madrid pedindo esmola e drogándose. En xullo de 1991 xunto cun toxicómano atraca un peón, sendo ámbolos dous detidos pola policía. Ao día seguinte, un xuíz decrétalle tres meses de prisión, sendo ingresado na prisión de Carabanchel,[1] onde convive con outros drogadictos e enfermos de sida. Enseguida é recoñecido por todos e ofrécenlle drogas. Na prisión é moi respectado, pero non se adapta e empeza a consumir heroína outra vez. Desesperado e angustiado decide chamar á revista Interviú para contarlles a súa situación, a revista faille unha entrevista dentro do cárcere que é publicada en xaneiro de 1992. José Luis cóntalles que do que máis se arrepinte na vida é de desaproveitar as oportunidades que a vida lle ofrecera.

Foi atopado morto por sobredose o 20 de febreiro de 1992 nun piso de Madrid.[2]

Filmografía[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "José Luís Manzano Agudo". Consultado o 26 de xaneiro de 2014. 
  2. Jesús Cerezo. "Recordando a José Luis Manzano". Consultado o 26 de xaneiro de 2014. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]