Interferón de tipo I

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Estrutura tridimensional do interferón beta humano.

Os interferóns de tipo I humanos son un amplo conxunto de proteínas humanas do grupo dos interferóns (IFN).

Os interferóns funcionan como citocinas reguladoras que se unen a receptores de interferóns da superficie celular. Todos os IFNs de tipo I únense a un mesmo complexo receptor específico da membrana celular chamado receptor do IFN-α (IFNAR) que consta das cadeas proteicas IFNAR1 e IFNAR2.

Os IFNs de tipo I encóntranse en todos os mamíferos e hai moléculas similares (homólogas) en especies de aves, réptiles, anfibios e peixes.[1][2]

Tipos en mamíferos[editar | editar a fonte]

Os tipos que se encontran en mamíferos denomínanse IFN-α (alfa), IFN-β (beta), IFN-κ (kappa), IFN-δ (delta), IFN-ε (epsilon), IFN-τ (tau), IFN-ω (omega), e IFN-ζ (dseta, tamén chamado limitina).[3][4]

IFN-α[editar | editar a fonte]

Os IFN-α prodúcenos os leucocitos. Están implicados principalmente na resposta inmunitaria innata contra a infección viral. Hai 13 subtipos deste interferón chamados IFNA1, IFNA2, IFNA4, IFNA5, IFNA6, IFNA7, IFNA8, IFNA10, IFNA13, IFNA14, IFNA16, IFNA17 e IFNA21. Os xenes que codifican estas moléculas de IFN-α están xuntos formando un cluster no cromosoma 9 humano.

O IFN-α tamén se pode fabricar sinteticamente para usalo como medicamento. O Nome Internacional Non propietario (INN) deste produto é interferon alfa. O tipo recombinante é o interferon alfacon-1. Os tipos PEGilados son o interferon alfa-2a pegilado e o interferon alfa-2b pegilado.

IFN-β[editar | editar a fonte]

Os IFN-β prodúcenos en grandes cantidades os fibroblastos. Teñen actividade antiviral, a cal está implicada principalmente na resposta inmunitaria innata. Describíronse dous tipos de IFN-β, chamados IFN-β1 (IFNB1) e IFN-β3 (IFNB3)[5] (hai un xene designado IFN-β2 que en realidade corresponde á IL-6). O IFN-β1 utilízase no tratamento da esclerose múltiple xa que reduce a taxa de recaída.

O IFN-β1 non é un tratamento apropiado para pacientes con esclerose múltiple progresiva, e non recorrente.[6]

IFN-ε, –κ, -τ, -δ, e –ζ[editar | editar a fonte]

O IFN-ε, –κ, -τ, e –ζ parece actualmente que se presentan nunha soa isoforma en humanos, IFNK. O IFN-τ só o codifican os ruminantes, e é unha variante do IFN-ω. Ata agora, o IFN-ζ só se atopou en ratos, mentres que un homólogo estrutural, o IFN-δ pode atoparse nun conxunto de especies de mamíferos placentarios non primates e non roedores. A maioría, pero non todos os mamíferos placentarios codifican un IFN-ε funcional e teñen xenes IFN-κ.

IFN-ω[editar | editar a fonte]

O IFN-ω, aínda que del se describiu ata agora só unha soa forma funcional (IFNW1), ten varios pseudoxenes:

IFN-ν[editar | editar a fonte]

Este subtipo de IFN de tipo I describiuse recentemente como pseudoxene humano, pero é potencialmente funcional no xenoma do gato doméstico. En todos os demais xenomas de mamíferos placentarios non felinos, o IFN-ν é un pseudoxene; nalgunhas especies, o pseudoxene está ben preservado, mentres que noutras, está moi mutilado ou é indetectable. Ademais, no xenoma do gato, o promotor do IFN-ν está mutado deletereamente. É probable que a familia de xenes do IFN-ν se convertese en inútil antes da diversificación dos mamíferos. A súa presenza no bordo do locus do IFN de tipo I en mamíferos pode telo protexido da súa completa erradicación, permitindo a súa detección.

Fontes e funcións[editar | editar a fonte]

O IFN-α e o IFN-β segréganos moitos tipos celulares, entre os que están linfocitos (células NK, células B e T), macrófagos, fibroblastos, células endoteliais, osteoblastos e outras. Estimulan a macrófagos e células NK a realizar unha resposta antiviral, e son tamén activos contra tumores. Identificátonse tamén as células dendríticas plasmocitoides como os produtores máis potentes de IFNs de tipo I en resposta a antíxenos, polo que tamén se consideran células que producen de forma natural IFNs. ALgúns estudos actuais suxiren que forzando a expresión de IFN-α en macrófagos infiltrados en tumores, é posible causar unha activación máis efectiva de células dendríticas e a citotoxicidade de células efectoras inmunitarias.[7]

O IFN-ω libérano os leucocitos no sitio dunha infección viral ou de tumores.

O IFN-α actúa como un factor piroxénico ao alterar a actividade de neuronas termosensibles no hipotálamo, o que causa a febre. Isto fano ao unirse ao receptor opioide e causar a liberación de prostaglandina-E2 (PGE2).

O IFN-α utiliza un mecanismo similar para reducir a dor; o IFN-α interacciona co receptor μ-opioide actuando como analxésico.[8]

Nos ratos, o IFN-β inhibe nas células inmunitarias a produción de factores de crecemento, ralentizando así o crecemento de tumores, e inhibe a produción noutras células de factores de crecemento produtores de vasos sanguíneos, o que bloquea a anxioxénese nos tumores e dificulta que o tumor se conecte ao sistema de vasos sanguíneos.[9]

Tipos en non mamíferos[editar | editar a fonte]

Nas aves foron caracterizados IFNs de tipo I, que foron asignados preliminarmente a subtipos (IFN I, IFN II, and IFN III), pero a súa clasificación definitiva en subtipos deberá agardar a que se estuden máis extensamente os xenomas de aves.

Atopáronse IFNs de tipo I funcionais en lagartos, que poden atoparse en bases de datos de xenomas de lagartos.

Purificáronse os IFNs de tipo I de tartarugas (na década de 1970), que lembran aos seus homólogos de mamíferos.

Inferiuse a existencia de IFNs tipo I de anfibios ao descubrírense os xenes que codifican as súas cadeas receptoras, pero non foron aínda purificados nin os seus xenes clonados.

Clonáronse IFNs de tipo I de peixes (óseos) en varias especies de teleósteos. Con poucas excepcións, e en claro contraste cos IFNs de aves e especialmente de mamíferos, preséntanse como xenes únicos (aínda que se atoparon xenes múltiples en xenomas de peixes poliploides, posiblemente orixinados por duplicación de xenomas completos). A diferenza dos xenes de IFNs de amniotas, os xenes de IFN de tipo I de peixes conteñen intróns, en posicións similares ás dos seus ortólogos de certas interleucinas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Schultz U, Kaspers B, Staeheli P (2004). "The interferon system of non-mammalian vertebrates". Dev. Comp. Immunol. 28 (5): 499–508. PMID 15062646. doi:10.1016/j.dci.2003.09.009. 
  2. Samarajiwa SA, Wilson W, Hertzog PJ (2006). "Type I interferons: genetics and structure". En Meager A. The interferons: characterization and application. Weinheim: Wiley-VCH. pp. 3–34. ISBN 978-3-527-31180-4. 
  3. Oritani K, Tomiyama Y (2004). "Interferon-ζ/limitin: novel type I interferon that displays a narrow range of biological activity". Int. J. Hematol. 80 (4): 325–31. PMID 15615256. doi:10.1532/ijh97.04087. 
  4. Hardy MP, Owczarek CM, Jermiin LS, Ejdebäck M, Hertzog PJ (2004). "Characterization of the type I interferon locus and identification of novel genes". Genomics 84 (2): 331–45. PMID 15233997. doi:10.1016/j.ygeno.2004.03.003. 
  5. Todd S, Naylor SL (1992). "New chromosomal mapping assignments for argininosuccinate synthetase pseudogene 1, interferon-beta 3 gene, and the diazepam binding inhibitor gene". Somat. Cell Mol. Genet. 18 (4): 381–5. PMID 1440058. doi:10.1007/BF01235761. 
  6. American Academy of Neurology (February 2013). "Five Things Physicians and Patients Should Question". Choosing Wisely: an initiative of the ABIM Foundation. American Academy of Neurology. Consultado o August 1, 2013. , que cita:
    • La Mantia L, Vacchi L, Di Pietrantonj C, Ebers G, Rovaris M, Fredrikson S, Filippini G (2012). La Mantia, Loredana, ed. "Interferon beta for secondary progressive multiple sclerosis". The Cochrane database of systematic reviews 1: CD005181. PMID 22258960. doi:10.1002/14651858.CD005181.pub3. 
    • Rojas JI, Romano M, Ciapponi A, Patrucco L, Cristiano E (2010). Rojas, Juan Ignacio, ed. "Interferon Beta for Primary Progressive Multiple Sclerosis". The Cochrane database of systematic reviews (1): CD006643. PMID 20091602. doi:10.1002/14651858.CD006643.pub3. 
  7. Escobar G, Moi D, Ranghetti A, Ozkal-Baydin P, Squadrito ML, Kajaste-Rudnitski A, Bondanza A, Gentner B, De Palma M, Mazzieri R, Naldini L (Jan 2014). "Genetic engineering of hematopoiesis for targeted IFN-α delivery inhibits breast cancer progression.". Sci Transl Med. 6 (217): 217. PMID 24382895. doi:10.1126/scitranslmed.3006353. 
  8. Wang YX, Xu WG, Sun XJ, Chen YZ, Liu XY, Tang H, Jiang CL (2004). "Fever of recombinant human interferon-alpha is mediated by opioid domain interaction with opioid receptor inducing prostaglandin E2". J. Neuroimmunol. 156 (1-2): 107–12. PMID 15465601. doi:10.1016/j.jneuroim.2004.07.013. 
  9. Jablonska J, Leschner S, Westphal K, Lienenklaus S, Weiss S (April 2010). "Neutrophils responsive to endogenous IFN-beta regulate tumor angiogenesis and growth in a mouse tumor model". J. Clin. Invest. 120 (4): 1151–64. PMC 2846036. PMID 20237412. doi:10.1172/JCI37223. Resumo divulgativoHelmholtz Centre for Infection Research. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]